Ήθη και Έθιμα, Αφιερώματα, Βαμπιρισμός, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θεωρίες, Λαογραφία, Νεράϊδες/ Ξωτικά, Πλάσματα, Πνευματικά Άρθρα

Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα


https://i0.wp.com/www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2016/01/labyrinth_goblins.jpgΤο Δωδεκαήμερο, από τα Χριστούγεννα ως την παραμονή των Φώτων, σ” ολόκληρη την Ελλάδα, πιστεύουν πως βγαίνουν οι Καλικάντζαροι. Όπως τους φαντάζεται ο λαός, είναι «μαυριδεροί με κόκκινα μάτια, με τρίχινα πόδια, με χέρια σαν της μαϊμούς κι έχουν όλο το κορμί τους τριχωτό. Έρχονται τα δωδεκαήμερα και μπαίνουν στα σπίτια. Τους αρέσουν οι τηγανίτες και τ’ αϊ-βασιλιάτικα γλυκά».

Όλο το Δωδεκαήμερο και ως την παραμονή των Θεοφανείων, σε πολλές περιοχές ανάβουν φωτιές. Σ’ άλλους τόπους διατηρούν αναμμένο δαυλό στη γωνιά, για να φύγουν οι Καλικάντζαροι.

Ο Νικόλαος Πολίτης, στην περισπούδαστη πραγματεία του «Οι Καλικάντζαροι», έχει τη γνώμη ότι η συνήθεια να μασκαρεύονται από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα «παρέχε το ενδιαφέρον εις την φαντασίαν του λαού να πλάσει τους Καλικάντζαρους. Ο τρόπος ον ενέπνεον εις τα παιδιά μεν πάντοτε, πολλάκις δε εις τους ενήλικας, προσέδιδε δαιμονιώδη φύσιν εις τους οχληρούς και ταραχώδεις εκείνους πανηγυριστάς των Καλανδών, μέχρις ότου παντελώς συνέχισε και αφομοίωσεν αυτούς προς τα παντοία δείγματα των δεισιδαιμόνων παραστάσεων».

Ο Ν. Πολίτης μας πληροφορεί ακόμα, πως οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι Καλικάντζαροι είναι βρικόλακες Ατσιγγάνων. Έτσι εξηγείται και η ονομασία τους. Το πρώτο συνθετικό «Κάλι» είναι ονομασία Ατσιγγάνων. Το δεύτερο συνθετικό είναι ονομασία των Ατσιγγάνων της Αιγύπτου, που ήρθαν στην Ελλάδα τον 14ο αιώνα. Ονομάζονταν «Γαντζάροι». Οι Καλι-Γαντζάροι έγιναν Καλι-Καντάροι με αφομοίωση, που άλλαξε το Καλίγι σε Καλίκι. Continue reading “Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα”

Ήθη και Έθιμα, Αρχαιολογία, Αρχιτεκτονική, Αρθρογραφία, Διάφορα, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θεωρίες, Κρυπτοζωολογία, Λαογραφία, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι, Παράξενα, Παράξενη Αρχιτεκτονική, Παλαιοντολογία, Πλάσματα, Πολιτισμοί, Χαμένοι Πολιτισμοί

ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΑ: Αφιέρωμα | Τι κρύβεται πίσω από τα μυστηριώδη κτίσματα; [Βίντεο]


ΑΦΙΕΡΩΜΑ | ◮ ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΑ ◮

Αρχαία κτίσματα Άρτιας Αρχιτεκτονικής, Άγνωστης χρήσης και Αγνώστων “Κατασκευαστών” στο Όρος “ΟΧΗ” στην Εύβοια…
Ο Μύθος που κρύβεται πίσω από το Μυστήριο των κτισμάτων αυτών… Η Πραγματικότητα;

Χώροι λατρευτικών “τελετών”; Προϊστορικά Μαντεία;

Continue reading “ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΑ: Αφιέρωμα | Τι κρύβεται πίσω από τα μυστηριώδη κτίσματα; [Βίντεο]”

Ήθη και Έθιμα, Αποκάλυψη, Αποκαλύψεις, Αγιολόγιο, Βιβλία, Διάφορα, Επιστήμη, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί, Θρησκείες, Θαύματα, Καταστροφολογία, Μαρτυρίες, Ορθοδοξία, Συμβολογία, Ψευδο-Επιστήμες

Προφητικός πρόλογος του βιβλίου ‘Διδαχαί Οσίων Πατέρων’ από το 1955


Διαβάστε τον συγκλονιστικό πρόλογο του Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου Μουστάκα ο οποίος επιμελήθηκε την εξήγηση – όπως αναφέρεται – του βιβλίου Διδαχαί Οσίων Πατέρων της Εκκλησίας.

Το βιβλίο εκδόθηκε το 1955 ενώ ο πρόλογος συνάχθηκε από τον Αρχ. Χρυσόστομο στις 20/7/1954.

Σας παραθέτουμε τον πρόλογο, ενώ αμέσως μετά μπορείτε να δείτε και αυτούσιο το βιβλίο.

Για την υπόδειξη αυτή, ευχαριστούμε τον αναγνώστη μας Εμμανουήλ, τον οποίο και καλωσορίζουμε στην συγγραφική μας ομάδα ως etherovamwn!

Πρόλογος

Αδελφέ Αναγνώστα,

Ζώμεν εις μίας εποχήν ασύνηθων προμηνυμάτων των επερχόμενων τη οικουμένη δεινών. Αργά ή γρήγορα ο Παγκόσμιος Πόλεμος της ηλεκτρικής ατομοβόμβας, θα εκραγεί και ως αιφνίδιος κεραυνός θα επιπέσει κατά της κεφαλής της μοιχαλίδος και αμαρτωλής γενεάς μας.

Τότε, νέα Βαβέλ θα συνταράξει πάσαν ψυχήν.

Τότε, θα αντικρύσεις γεγονότα πρωτοφανή και συγκλονιστικά.

Πρώτοι οι φίλοι σου θα γίνουν κύνες και θα σε καταδιώκουν μέχρι απωτέρας κρύπτης, ίνα αρπάσουν τον άρτον εκ του στόματός σου και ροφήσουν το αίμα εκ της καρδίας σου.

Ο Θεός θα αποστρέψει το πνεύμα και τους Αγγέλους Αυτού εκ της γης, ήτις θα αναστατωθεί ώσπερ εν καιρό μεγάλου σεισμού.

Αι εκκλησίαι θα εξελίσσονται εις σαλόνια με κλειδοκύμβαλα και με Γενοβέφας. Πάσα επικοινωνία μετά του Θεού θα διακοπεί και αντί μυσταγωγίας, θα ακούεται ο οφιοειδής ψίθυρος των σειρήνων.

Εν μέσω σκοτεινού κοινωνικού χάους, οι αγωνιζόμενοι Χριστιανοί θα ομοιάζουν προς πτηνά αναζητούντα, ένεκα σφόδρας νεροποντής, φωλέας υπό τα φυλλόματα δένδρων, ή προς τυφλούς οδηγούμενους υπό παιδίων δι’ επαιτείαν.

Ύπνος ναρκωτικός θα καταλάβει πάντας επί του πλανήτου, καθώς ο προκαλούμενος υπό των μυιών της Αφρικής. Θα δυνηθούν δε να αγρυπνήσουν και να σωθούν μόνον όσοι ετοιμάσουν δι’ εαυτούς σταυρόν και ήλους του Γολγοθά, ή εν προχειροτάτον φέρετρον.

Νέος Ναβουχοδονόσορ και νέα Ιεζαβέλ δεν θα εγερθεί, αλλά κάτι χειρότερον εκείνων, τουτέστιν ο πονηρός και υπερήφανος και λάγνος και οργίλος εκάστου οφθαλμός.

Ο αποχωρισμός της ψυχής από του σώματος δεν θα είναι δυνατόν να επέλθη, η μη μόνον δια της στιλβούσης ρομφαίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Τα Άγια και ιερά σκέυη θα αντιζυγίζονται μετά των οψωνίων της αγοράς.

Ο Μωάμεθ θα επαναβιώση με ετέραν μορφήν.

Οι γονείς θα υποταχθούν υπό τας διαταγάς και απειλάς των υιών και των θυγατέρων των.

Οι κυβερνήται των λαών θα απομονωθούν, μη δυνάμενοι να επιβάλουν νόμους ανορθώσεως και ισορροπίας.

Χείμαρροι δαιμονίων θα κατακλύσουν την ύπαιθρον και τας πόλεις.

Οι ιατροί θα περιέλουν εις αμηχανίαν και μόνον έμπειροι ερημίται θα εκκαθαρίζουν την βρώμαν των τοιούτων επιδημικών ασθενειών.

Η ελεημοσύνη θα εξαρτάται όχι μόνον από το να προσφέρεις και το δεύτερο ένδυμά σου, αλλά και από την θυσίαν αυτής της ψυχής σου, καθώς και από την πίστην και την ελπίδα σου εις τον Θεόν.

Και από αυτάς έτι τας οικογενειακάς εστίας, ασφαλέστερα θα αποδειχθούν τα φρενοκομεία.

Παρά πάσαν προσδοκίαν οι πλέον βάρβαροι των ανθρώπων θα σταθούν μετά βαθύτερας κατανύξεως προ της δόξης του Κυρίου.

Το δαιμόνιον πάντως της βλασφημίας θα εξακολουθήσει να παραμένει κωφόν.

Ο πνευματικός πόλεμος θα διεξάγεται ταυτοχρόνως και κατά μέτωπον και εκ πλαγίων και εκ των όπισθεν και εκ των άνω και εκ των κάτω.

Η Έυα θα επανεμφανιστεί άνευ φύλλου συκής, κλαίουσα ως ο κροκόδειλος και υποκρινόμενη ότι δήθεν ευρίσκεται εις τον Παράδεισον της Εδέμ.

Ευκολώτερον πράγμα θα είναι να θαυματουργήσεις παρά να εξηγήσεις αληθώς την Αγία Γραφή. Τα λαμπρότερα παλάτια θα κτίζωνται εις τας ερήμους και εις τα νεκροταφεία.

Μόνον εν όργανον θα αναμέλπη την ωδήν την θεοτερπή, ήγουν η μυστική λύρα του Πνεύματος.

Νέον είδος αυτοκτονίας θα επινοηθεί, με τας βιταμίνας του Εωσφόρου, η δε νηστεία θα εκλείψει και κατ’ ουσίαν και κατά τύπους.

Δυσκολώτερον θα είναι να ξεχωρίσεις ανάμεσον του καλού και του κακού, ανάμεσον του Χριστούν και του διαβόλου, παρά να διακρίνεις πορφυράν εις το βάθος της θαλάσσης.

Η φιλοξενία προς τους οδοιπόρους θα παύσει, ενώ πάντες θα φιλοξενούν τον Σατανάν εις την καρδίαν των.

Πάσαι οι κοσμοκατοίκητοι περιοχαί θα λιμνάσουν, το δε ύδωρ θα κράζη μετά βοής εις τους ανθρώπους και θα λέγει προς αυτούς: ‘Μετουσιωθείτε καλύτερον εις σπουργίτας παρά εις εγχέλεις’.

Όλοι θα προτιμούν την αγχόνην, παρά την εξομολόγησιν.

Τόση οκνηρία θα ενσκύψει, ώστε οι εφευρέται θα ανακαλύπτωσι ψευδείς ανθρώπους, προς εξυπηρέτησίν των.

Τα ύδατα των πηγών θα τρέχουν ποταμηδόν επί των κοιλάδων, αλλ’ ουδείς θα καλλιεργεί κήπον.

Έσχατος κίνδυνος θα αναγκάσει πάντας ίνα μεταβάλει έκαστος την οικίαν αυτού εις φυλακήν, αλλοίμονον δε εις τους μη αυτοεγκλείστους.

Πόλεις άνω των 50.000 κατοίκων θα σβεσθούν εκ του γεωγραφικού χάρτου καθ’ ολοκληρίαν.

Συνεργεία πειρασμών θα τροχίζουν τας γλώσσας των ανθρώπων επιμελέστερον, παρ’ όσον οι γύφτοι τας ψαλίδας των λαιμητόμων.

Μεγαλυτέραν εμπιστοσύνην θα σοί παρέχει εν ζώον του δρυμού, παρά ο τρώγων τον άρτον μετά σου.

Τα μοναστήρια θέλουσι μεταποιηθεί εις αποθήκας οίνου.

Οι νεκροί θα επιστρέφουν επί της γης κηρύττοντες μετάνοιαν μετά δακρύων, αλλ’ οι ακροαταί τωνθα προτιμούν να τους φονεύσουν παρά να μετανοήσουν.

Ο ανθρωποκτόνος δαίμων θα φέρει περισσότερα αποτελέσματα με τα όνειρα της ημέρας, παρά με τα ενύπνια της νυκτός.

Μεγαλυτέραν αξίας θα έχει ο λόγος παρά ο όρκος.

Πολλοί θα εκπέμπουν δεήσεις, αλλά ελάχιστοι θα έχουν λειτουργούν το ακουστικό της προσευχής.

Άλλοι θα κολυμβούν ανέτως εις τα τρικυμίας του Ωκεανού και άλλοι θα πνίγωνται εις αβαθείς λιμένας.

Σεις δε, ω πανούργοι γυναίκες, φευ!! Σκληροτράχηλος Βεελζεβούν θα σας κρατεί δεδεμένας και θα σας καθυποβάλλει να χορεύετε, ως οι πίθηκοι και αι αρκούδαι αι συρόμεναι δι’ αλυσίδων υπό των αθιγγάνων.

Οι θεοφόροι Πατέρες της Ορθοδοξίας είναι οι Πατριάρχαι της Διαθήκης του Χριστού. Αι διδαχαί αυτών, του άτεχνου τούτου βιβλίου, είναι σανίδες και ασφάλτωμα της Εκκλησιαστικής Κιβωτού. Εισέλθετε εντός αυτής και μη φόβου τον επερχόμενον πνευματικόν κατακλυσμόν.

‘Ο Θεός ημών Καταφυγή και Δύναμις’

Έγραφον εν Άνω Ηρακλείω Αττικής τη 20 Ιουλίου 1954

Αρχιμ. Χρυσόστομος Μουστάκας

 

Ήθη και Έθιμα, Απόψεις, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Αυτοκρατορίες, Αφιερώματα, Ανακαλύψεις, Διάφορα, Δικαιώματα, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θεωρίες, Ιστορία, Λαογραφία, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι, Μαρτυρίες, Πατριωτισμός, Πολιτισμοί, Στρατιωτικά, Ταξίδια ή Εξερευνητές, Χαμένοι Πολιτισμοί

Αφγανοί ‘Παστούν’: Είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων!…


Αφγανοί ‘Παστούν’: ‘Οφείλουμε πάρα πολλά στο Μέγα Αλέξανδρο’…
Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Η διαχρονική επίδραση του ελληνο-βακτριανού Βασιλείου των ελληνιστικών χρόνων στην Κεντρική Ασία είναι το αντικείμενο ενός ενδιαφέροντος άρθρου του συγγραφέα Αμανουλάχ Γιλζάϊ (Amanullah Ghilzai).

Ο συντάκτης διαπραγματεύεται την παρουσία της ελληνότροπης φυλής Παστούν καθώς και της αρχαίας Ελλάδας στην Κεντρική Ασία, με την ευεργετική και ανεπανάληπτη παρουσία των Ελλήνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την παράδοση που υπάρχει-μετά από δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια– στις σύγχρονες τοπικές κοινωνίες.

Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι δυο χιλιάδων χιλιομέτρων, στην Κεντρική Ασία, εντόπισε ο συγγραφέας, πολλά ελληνικά αλλά και βακτριανά στοιχεία τα οποία διαιωνίστηκαν και έφθασαν μέχρι τις μέρες μας.

«Πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα παρουσιάζουν πως υπό του βασιλιά Κουσάνα των Βακτριανών, είχε υιοθετηθεί το ελληνικό αλφάβητο, επίσημη γλώσσα ήταν η ελληνική, το εμπόριο και η νομοθεσία του Κράτους ήταν στην ελληνική γλώσσα.. Τεκμηρίωση αυτών αποτελούν τα νομισματικά στοιχεία που παρέχουν καθαρές ενδείξεις της χρήσης της ελληνικής γλώσσας στο εμπόριο, στην Κεντρική Ασία και το Ιράν. Μέσα σε όλα αυτά συνυπάρχει η φυλή Παστούν που βιώνει στο σημερινό Αφγανιστάν και τις πακιστανικές επαρχίες που συνορεύουν με αυτό.»

Το ερώτημα του συντάκτη είναι: πως δημιουργήθηκε αυτή η ομάδα ανθρώπων και ποια είναι η ιστορική πορεία της, η εξέλιξή της, η οποία σαφώς η παρουσία της αρχίζει από τα ελληνιστικά χρόνια;

Ο ερευνητής Αμανουλάχ Γιλζάϊ αρχίζει το κύριο άρθρο του ως εξής:

«Πολλοί Αφγανοί και εθνικές ομάδες Παστούν του Πακιστάν οφείλουν πάρα πολλά στον Μέγα Αλέξανδρο ο οποίος τους πρόσφερε έναν ανεπανάληπτο πολιτισμό, που τους διαμόρφωσε για περίπου χίλια χρόνια μέσα από διαφορετικές ιστορικές φάσεις. Αν και έχουν περάσει, ήδη, 23 αιώνες από την ελληνική κατάκτηση της Βακτρίας (αρχαίο Αφγανιστάν), τα χνάρια των αρχαίων Ελλήνων μπορεί να τα δει στους εθνικούς Αφγανούς ή τους Παστούν. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελούν οι προφορικές παραδόσεις των φυλών Παστούν που ανάγουν την καταγωγή τους στους αρχαίους Yonas ή Yavana (σ.σ.: Ίωνες). Η ισχυρή παρουσία της ελληνικής μυθολογίας και εκατοντάδες ελληνικών λέξεων ενυπάρχουν ακόμη στη σύγχρονη γλώσσα Πάστο, η οποία είναι μία από τις κύριες γλώσσες του δυτικού Αφγανιστάν και του βορειο-δυτικού Πακιστάν. Η δημιουργία του αφγανικού έθνους ή Παστούν φαίνεται πως είναι αποτέλεσμα της κατάκτησης του Αλεξάνδρου.»Η επί πολλών αιώνων ελληνική διοίκηση της Βακτρίας (αρχαίο Αφγανιστάν) που ακολούθησαν το θάνατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, άλλαξε αυτήν την ιρανική περιοχή τόσο πολύ που πολύ δύσκολα κανείς αναγνωρίζει την παλαιά ιρανική επιρροή. Πολλοί από τους σύγχρονους εθνικούς Αφγανούς (Pashtuns) είναι αναμφισβήτητα, απόγονοι των αποίκων αρχαίων Ελλήνων.

» Αυτό μπορεί αν αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό από τα αρχαιολογικά ευρήματα, από τις αναφορές στην ελληνική μυθολογία και σε ένα μεγάλο αριθμό ελληνικών λέξεων και προτάσεων που βρίσκονται στη σημερινή γλώσσα Πάστο. Αυτό πιστοποιείται και επιστημονικά, ό,τι, δηλαδή, οι πρόγονοί τους θα μπορούσαν να αποτελούν τον κύριο κορμό ή τη μοναδικότητα των κατοίκων της Βακτρίας που αναμίχθηκε με τον εντόπιο πληθυσμό.»

Είναι αλήθεια πως μας παρέχεται, με τα ανωτέρω, μια άλλη άποψη από αυτήν που έχουμε διαμορφώσει σχετικά με τις επιρροές της ελληνικής παρουσίας στην Κεντρική Ασία. Βλέπουμε Αφγανούς και βορειο-πακιστανούς της φυλής Παστούν να είναι υπερήφανοι για την ελληνική καταγωγή τους. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε τους Καλάς.Η εμπεριστατωμένη έρευνα όμως του αναφερόμενου ερευνητή εμπλουτίζει τις γνώσεις μας για την παράδοση που ακολούθησε μετά τη ζωή του μακρόχρονου ελληνο-βακτριανού κράτους και την ευγνωμοσύνη των εντόπιων κατοίκων προς τους άποικους που έφεραν τον πολιτισμό. (Δες σχετικά και Αφγανιστάν – Το Ελληνο-Βακτριανό Βασίλειο ).

Ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ αναφερόμενος στο γλωσσικό υπόβαθρό των σημερινών Παστούν καθώς και των ερεισμάτων για τις απόψεις του, σημειώνει:

«Γνωρίζω αρκετές γλώσσες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Πάστο, η οποία είναι η μητρική μου. Μετά βίας μπορώ να βρω κάποιες ισχυρές ενδείξεις, μεταξύ των εθνικοτήτων της γενικότερης περιοχής ώστε να προτείνω κάποια συγκεκριμένη εθνική ομάδα ως απόγονους των Βακτριανών ή των Ελληνοβακτριανών.

Με την παρούσα έρευνα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως μόνο οι πρόγονοι των σύγχρονων Παστούν είναι Βακτριανοί, οι κάτοικοι του αρχαίου Αφγανιστάν. Πράγματι μερικοί Παστούν αξιώνουν μια ελληνική-ιωνική καταγωγή, επομένως λέγεται ό,τι ‘οι αφγανικές φυλές Θυνοί και Βιθυνοί είναι οι Τάνεις και Βιτάνεις, οι Ταονοί του Γατς, οι Καροί είναι Κάρο, Ιονοί είναι Γιούνους (Γιοβάνα σημαίνει Ίωνες) αυτοί αποτέλεσαν μια ενότητα που σχημάτισε τη βάση της εθνογένεσης των Παστού”.

Ο αρθογράφος υποστηρίζει πως ακολουθώντας τα χνάρια των αρχαίων Ελλήνων μέσα από τους εθνικούς Αφγανούς ή Παστούν δεν βλέπει κάτι σχετικό ή παραπλήσιο σε άλλες γλώσσες της Κεντρικής Ασίας.

«Γνωρίζω πολύ καλά την περσική γλώσσα (I have good knowledge of the Persian language (Farsi) )αλλά δεν μπορώ να βρω κάποια συγγένεια με την Ελληνική Μυθολογία ή τη δυναμική παρουσία των αρχαίων Ελλήνων μέσα σε αυτήν. Η έρευνά μου επιχειρεί να διαμορφώσει ένα νέο σκηνικό σε όλα αυτά και θέλω να μοιραστώ τα όποια συμπεράσματα με άλλους. Με την εύρεση πολλών νέων στοιχείων γραμμένων στην αρχαία βακτριανή γλώσσα που μετέφρασε ο καθηγητής Σιμς-Ουίλλιαμς (Sims-Williams) της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών μελετών του Λονδίνου, ο κόσμος έχει μάθει για πρώτη φορά την ύπαρξη του εκλεπτυσμένου Βακτριανού πολιτισμού.»Η έρευνά μου ίσως δώσει νέο φως στο παρελθόν της γλώσσας Πάστο και την ταυτότητα των Βακτριανών.»Ακόμη η έρευνα δεν περιορίζεται στην ελληνική μυθολογία και στην ύπαρξη ενός μεγάλου αριθμού ελληνικών λέξεων στη γλώσσα Πάστο, αλλά αποκαλύπτω αρκετές παραμέτρους των αρχαίων Ελλήνων, αν και είναι νεκρές τώρα, στην κυρίως Ελλάδα, εντούτοις υπάρχουν ακόμη μεταξύ πολλών ή λίγων Παστούν.»

Ο Αφγανός μελετητής για να πείσει τον αναγνώστη αναφέρει τη διάσωση ενός πολεμικού χορού των αρχαίων Ελλήνων, που είχε το όνομα ‘Αθηνά’. Το όνομα ‘Αθέν’, μας λέει, υπάρχει ακόμη σε όλη την περιοχή όπου ζουν οι Παστούν, στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Ο χορός φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σχέση με αυτόν που ονομάζεται «Πυρρίχιος» (σημ: ελληνικά στο κείμενο) με κινήσεις που θα μπορούσαν να επιφέρουν τους χορευτές σε εκστατικές καταστάσεις.

«Οι αρχαίοι Παστούν», λέει, ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ, τους οποίους θα αποκαλώ Ελληνο-Αφγανούς, φαίνεται να έχουν πάρει πολλά στοιχεία από τους αρχαίους Έλληνες της ηπειρωτικής αρχαίας Ελλάδας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι των αθηναϊκών ελλανόδικων επιτροπών. Το σύστημα αυτό απονομής δικαιοσύνης έχει αλλάξει σε πολλά μέρη του κόσμου, αλλά μερικές φυλές Παστούν έχουν το ίδιο από ελληνιστικά χρόνια, πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια.»

Πιο κάτω ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ παραλληλίζει εφτά αρχαίες ελληνικές θεότητες με ονομασίες που συναντούμε σήμερα στο ανατολικό Ιράν και οι οποίες προέρχονται από την ελληνική γλώσσα. Ο θεός Ζεύς στη γλώσσα Πάστο λέγεται Ζέσταν, με μια ελάχιστη ηχητική διαφορά μπορεί να ακουστεί ως Ζεύσ-ταν.

Η Αθηνά ήταν η λατρευτή θεά των αρχαίων Παστούν ή ελληνο-αφγανών. Η αναπαράσταση στα ελληνο-βακριανά νομίσματα της μακεδονικής Αθηνάς ήταν περισσότερο σαν θεά του πολέμου και των υδάτων. Κι αυτό γιατί πολλοί Παστούν ακόμη έχουν παράδοση τον πολεμικό χορό ‘Άθεν’. Ο χορός ‘Άθεν’ είναι πατριωτικός, όπως ακριβώς ήταν και στους αρχαίους Έλληνες.

Τονίζει ο συγγραφέας για το θέμα αυτό: “ Οι Παστούν, οι οποίοι είναι μουσουλμάνοι, γενικά, δεν βλέπουν τους χορούς με ένα θετικό βλέμμα, αλλά ο ‘Άθεν’ αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση, αφού τον τηρούν με σεβασμό γνωρίζοντας πως ο χορός αυτός ανήκει στο προ-μουσουλμανικό παρελθόν τους.

»Η καταγωγή του ‘Άθεν’ έγινε γνωστή από την δική μου έρευνα.
Οι Ταλιμπάν του Αφγανιστάν θεωρούν τον ‘Άθεν’ ως μη μουσουλμανικό στοιχείο και τον απαγόρευσαν, ενώ αποτελεί το κύριο στοιχείο της εθνικής ομάδας των Παστούν. Αυτό έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία του Αφγανιστάν, η απαγόρευση του χορού, ο οποίος αποτελούσε τον εθνικό χορό αιώνων για τη χώρα».

Ο Αφγανός ερευνητής αναφέρει για τη θεά του γάμου την Ήρα με τη μυθική θεά των Παστούν Όρα και τα έθιμα τα οποία διατηρούνται έως σήμερα.

Ο θεός του θανάτου Άδης με τον Αδίρ-αχ που παραπέμπει στο τέρας που έχει την ονομασία ‘Mordozmai’ που παραβάλλεται με τον Μινώταυρο, που ήταν μισός άνθρωπος και μισός ζώο που μια τέτοια εικόνα μπορεί κανείς να δεί σε ελληνο-βακτριανό άγαλμα στο Μουσείο της Πεσαβάρας.

Ο Τάρταρος υπάρχει στην Πάστο ως Ταρταρίν και σημαίνει την χειρότερη έκφραση του διαβόλου.
Αναφέρεται ακόμη για τον Πάνα, την Περσεφόνη, τη Δήμητρα και τους συσχετίζει με σχετικές ονομασίες στη γλώσσα Πάστο.

Παραθέτει ακόμη και ορισμένες λέξεις που έχουν αλλοιωθεί, όπως:
Λίγο=lega
Γυναίκα= Jenekai
Θείος=Thro
Γιαγιά= Yayah Anyah
Όριζα=Rizi
Αυγό (ωό)=agai
Κεφάλι, κάρα= Kakarra
Κλπ.

Σημείωση:
Την έρευνα αυτήν προλογίζει, στην αγγλική γλώσσα, ο Έλληνας πανεπιστημιακός καθηγητής Νικόλας Βερνίκος ο οποίος σημειώνει:
«Η τεκμηρίωση του κ. Α. Γιλζάϊ παρέχει μερικές δραματικές ενδείξεις επιρροής του ελληνικού παρελθόντος με αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία δεν έχουν ακόμη μελετηθεί ή δημοσιευθεί επίσημα, σχετικά με στοιχεία και αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Αλλά ωθεί περαιτέρω την έρευνα του στο ετυμολογικό πεδίο των λαϊκών εκφράσεων των Παστούν με τις ελληνικές γλωσσικές επιρροές. Σημειώνει ακόμη μερικά κοινά γνωρίσματα που υπάρχουν μεταξύ του φυλετικού νόμου των Παστούν-Βαλί και όμοιων φυλετικών μεσαιωνικών νόμων στις βαλκανικές περιοχές όπου οι Μακεδόνες είχαν εξουσιάσει και οι βασιλικές μακεδονικές γενιές είχαν συνάψει δεσμούς συγγένειας.»

Το πλήρες δημοσίευμα, στην αγγλική γλώσσα, μπορείτε να το διαβάσετε στην: Pashto

Ήθη και Έθιμα, Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Ελληνική Παράδοση, Λαογραφία, Μύθοι/ Θρύλοι, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες

Φλεβαρης – Λαογραφία!


Γράφει η Αρτάνη

– “Μπρίτς! Μάρτη μου! τα ξεχείμασα τα κατσικάκια μου” είπε η τσαντόγρια στον Μάρτη νομίζοντας ότι αυτός πάει…πέρασε κι έφυγε ο Χειμώνας και ήρθε η Άνοιξη. Ο Μάρτης όμως για να την εκδικηθεί δανείσθηκε μία ημέρα από τον Φεβρουάριο και έκανε τόσο κρύο που πάγωσε τόσο τη γριά (παρόλο που κρύφτηκε στη χύτρα της για να μην παγώσει) όσο και τα κατσικάκια της, τους απολίθωσε κιόλας…

Αν βρεθείτε στην Αρκαδία στη χώρα των Θρύλων και την παραδόσεων κατά Φραγκόβρυσο μεριά υπάρχουν από τότε εκεί το καπάκι της χύτρας και τα κατσικάκια της γριάς απολιθωμένα. Δεν επέστρεψε όμως ο Μάρτης την δανεική μέρα στο Φεβρουάριο κι έτσι αυτός έμεινε “Κουτσοφλέβαρος”…

Ο δεύτερος, λοιπόν, μήνας του χρόνου λέγεται Φεβρουάριος ή Φλεβάρης, έχοντας 28 μονάχα ημέρες και κάθε δίσεκτο όπως φέτος (δις εξ) έχει 29 ημέρες. Η ονομασία του προέρχεται από το λατινικό ρήμα Februare που σημαίνει εξαγνίζω, επειδή τον μήνα αυτόν οι Ρωμαίοι τον είχαν αφιερωμένο στις θυσίες για εξαγνισμούς μα και στον Ποσειδώνα…

Πιο πριν όμως οι Έλληνες Παππούδες μας τον ονόμαζαν Ανθεστηρίωνα, που κάλυπτε το διάστημα από τα μέσα Ιαναουαρίου. έως τα μέσα Φεβρουαρίου (σήμερα). Κατά τα Ανθεστήρια γιορτάζονταν την πρώτη μέρα τα “Πιθοίγια” που ανοίγονταν τα νέα κρασιά, την δεύτερη γίνονταν οι “χοές”, ιερός γάμος του άρχοντα βασιλιά και ασκωλιασμοί και την τρίτη ημέρα οι “χύτροι” με ανάκληση ψυχών και προσφορές στους νεκρούς.

Τελούνταν όμως και μυστήρια όπως: τα μυστήρια εν Άγραις. Πρόκειται για εορτή στις Αθηναϊκές ‘Αγρες για τήν προπαρασκευή των μεγάλων Ελευσίνιων μυστηρίων και είχε σαν όνομα “μικρά μυστήρια”. Ακόμη, όμως, είχαν και την ανοιξιάτικη εορτή προς τιμήν του Μειλιχίου Διός με θυσία ζώων και ομοιωμάτων από
ψωμάκια ζυμωμένα μέ μέλι. Και την τελευταία ημέρα του Ανθεστηρίωνα είχαν τη θυσία στο Δήλιο του Μαραθώνα, όταν ξεκινούσε η τοπική θεωρία για την Δήλο.
Ο Φεβρουάριος, λοιπόν, για τον οποίο γίνεται λόγος, εκτός από Κουτσοφλέβαρος λέγεται Μισερός, Κουτσός, Κούντουρος, Μιτσός μήνας, χορευτής λόγω της περιόδου των απόκρεω, Κλαδευτής επειδή οι αμπελουργοί αρχίζουν το κλάδεμα τον αμπελιών.

Άστατος είναι ο καιρός τον Φεβρουάριο κι αν έχει καλές ημέρες λέγεται η παροιμία “Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει Καλοκαίρι θα μυρίσει” μα αν κάνει κρύο και χιόνια συνεχίζει η παροιμία, “μα αν του δώσει και κακιώσει μεσ’ το χιόνι θα μας χώσει” ή αν έχει πολλές βροχές λέγεται: “Σου ‘πανε Φλεβάρη βρέξε κι αλησμόνησες να πάψεις”…

Ξεκινά ο Φεβρουάριος με τα Συμόγιορτα, δηλαδή, τους Αγίου Τρύφωνα, της Υπαπαντής και του Αγίου Συμεών. Η τελευταία γιορτή (3 του μηνός) δίνει το όνομα της στις άλλες δύο. Ο Άγιος Τρύφωνας γιορτάζει την 1η του μήνα και θεωρείται ο φύλακας και προστάτης των αμπελιών. Στη Θράκη μάλιστα τον τιμούν και τον γιορτάζουν με πολλά και μεγάλα πανηγύρια (όπως οι πρόσφυγες Θρακιώτες από το Καβακλί στα σημερινά. Κουφάλια Θες/νίκης και σέ άλλα μέρη της Πατρίδας μας) Μάλλον πρόκειται για εκχριστιανισμένες γιορτές ταυτόσημες, αφιερωμένες στον Διόνυσο!!!

Η Υπαπαντή γιορτάζεται σε ανάμνηση της συνάντησης του Συμεών με τον Ιησού στις 2 του μήνα. Λέγεται και Παναγιά η Μυλαργού η Μυλιαργούσα, επειδή αργούν οι μύλοι και δεν αλέθουν τα γεννήματα. “Οι μύλοι αργιούν, οι δούλοι αργιούν κι οι γαϊδάροι σκόλην έχουν” λέγουν στην Κρήτη. Ο Άγιος Συμεών τιμάται κατ΄ εξοχή από τις γκαστρωμένες που ανήμερα της γιορτής του αποφεύγουν κάθε εργασία για να μην γεννηθεί, λένε, το παιδί σημειωμένο με σημάδι δηλαδή.

Στις 10 του μήνα γιορτάζει ο Άγιος Χαράλαμπος που θεωρείται προστάτης των ζώων από την πανούκλα που ζεύονται στο όργωμα, και στις 11 του μηνός γιορτάζει ο Άγιος Βλάσης φύλακας και προστάτης των ζώων από τους λύκους και τα τσακάλια, που αν δεν τηρηθεί η γιορτή του και η μνήμη του θα πνίξει τα μοσχάρια στο ποτάμι για αυτό τον λένε και “Μοσχαροπνίχτη”.
Ακόμη τον Φεβρουάριο γίνεται η προετοιμασία για τη σπορά των ανοιξιάτικων γεννημάτων (τα τριμηνήτικα), φυτεύονται τα τελευταία δέντρα, κλαδεύονται τα αμπέλια και σκάβονται. Ακόμη σπέρνονται τα ζαχαρότευτλα και οι πατάτες.

Κάπου εκεί όμως. στα μέσα του μήνα (φέτος στις 16 Τσικνοπέμπτη, μετά του αγίου σεξιστή εμποροπορνοβοσκού βαλεντίνου στις 14) αρχίζουν τα γλεντοκόπια, οι χαρές και τα ξεφαντώματα, επειδή σε λίγο θ’ αρχίσει η Μεγάλη Σαρακοστή και ανοίγει το Τριώδιο και κατά πως λένε τα χαρτιά και τα κιτάπια για τρεις εβδομάδες ο κόσμος γλεντά, μεταμφιέζεται πίνει άφθονο κρασί και σέρνει τα εξ αμάξης στους άρχοντες.

Χαρακτηριστικό είναι ότι την Τσικνοπέμπτη, τη μέρα αυτή κάθε νοικοκυρά θα “τσικνίσει” τη γωνιά της, θα ψήσει συνήθως χοιρινό με τέτοιο τρόπο που θα μοσχοβολήσει όλη γειτονιά…κάτι ανάλογο που κάνουμε εξ άλλου όλοι μας τη μέρα τούτη, λησμονώντας για λίγο τις όποιες κακοτοπιές, μνημόνια, τρόϊκες, σκάνδαλα, βατοπέδια, χαράτσια, κοινόχρηστα, διακοποδάνεια, καρτοκινητοδάνεια, κοψίματα πρωτοχρονιάτικης πίτας με ευχές και βραβεύσεις
εισακτέων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ κάτω από τη βάση!!! Που έγιναν της μοδός κατά πως λένε θεσμός!!!..

====================================================================

ΠΗΓΗ: oeaf.blogspot.com

Ήθη και Έθιμα, Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Ορθοδοξία, Πνευματικά Άρθρα

Απολυτίκιο Αγ. Αλεξάνδρου Επίσκ. Μηθύμνης – 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ


30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
( Απολυτίκιο – Άγιος Αλέξανδρος Επίσκοπος Μηθύμνης )

Ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός – Kabarnos
ισοκρατούν π. Ιωάννης Μπούτσης, Γεώργιος Σάββας, Αθανάσιος Κοτίκης, Κωνσταντίνος Σκαρμούτσος, Θωμάς Καραγεώργος, Καβαρνός Εμμανουήλ.
μονταζ – επεξεργασία: Θωμάς Καραγεώργος.
Kείμενα: Lee…

Ο Άγιος Αλέξανδρος, σύμφωνα με την παράδοση, ήτο επίσκοπος Μηθύμνης, ο πρώτος ίσως επίσκοπος αυτής της Μητροπόλεως, και μάλιστα έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο το έτος 325 μ.Χ.. Επίσης, λέγεται, ότι ίδρυσε μοναστήρι στην περιφέρεια της Κοινότητος Λαφιώνας, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Saint Alexander, according to tradition, was bishop Mithimnis, the first bishop of this perhaps the Metropolis, and even took part in the First Ecumenical Council in the year 325 AD. Also said that he founded a monastery in the region of the Community Lafionas, where he spent the last years of his life.

Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Τριάδα ἐκήρυξα… More

Ήθη και Έθιμα, Απόψεις, Αρχαιολογία, Αστρονομία, Αφιερώματα, Ανακαλύψεις, Βιβλία, Γεωλογία, Διάφορα, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θεωρίες, Ιστορία, Μυστήρια του Κόσμου, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι, Ορθοδοξία, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες, Πολιτισμοί, Συμβολογία, Σελήνη

Ορφικά Μυστήρια


«Ο Ορφεύς στάθηκε το έμψυχο πνεύμα της Ιεράς Ελλάδος, ο αφυπνισμός της θείας ψυχής».

Με αυτά τα λόγια χαρακτηρίζει τα Ορφικά Μυστήρια και τον ιδρυτή τους Ορφέα, ο συγγραφέας Εδουάρδος Συρέ, στο βιβλίο του «ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΥΣΤΑΙ». Πράγματι, τα Ορφικά Μυστήρια κυριάρχησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στον αρχαίο κόσμο και κατέχουν ξεχωριστή θέση ανάμεσα στις αρχαίες Ελληνικές τελετουργίες. Ιδρυτής των μυστηρίων θεωρείται ο Ολύμπιος Ορφεύς, υιός του Οιάγρου και της Μούσας Καλλιόπης. Γεννήθηκε στην Πίμπλεια της Πιερίας την 13-14η χιλιετία π.Χ. και υπήρξε μία ιδιαίτερα πολυσχιδής προσωπικότητα. Λέγεται ότι έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, ότι εφηύρε την λύρα και ήλθε σε επαφή με τους Καβείρους της Θράκης από τους οποίους και επηρεάστηκε. Επίσης παροιμοιώδης έμεινε ο έρωτας του για την Ευρυδίκη για την οποία κατέβηκε ως τον Άδη για να την πάρει πίσω από το βασίλειο του Πλούτωνα. Η συνολική θεώρηση των Ορφικών αποδεικνύει πως ο Ορφέας ήταν όντως υπαρκτό πρόσωπο και όχι απλά το αποκύημα της φαντασίας ορισμένων. Τα Ορφικά Μυστήρια ξεκίνησαν από τα Βορειοελλαδικά βουνά, σε μια εποχή που ο Διόνυσος, ο κατ’ εξοχήν Θεός των Mυστηρίων, λατρευόταν σαν Θεότητα της Σελήνης (Φεγγαροθεός). Δημιουργώντας τα Μυστήρια ο Ορφέας ένωσε τη θρησκεία του Δία με εκείνη του Διονύσου. Οι μυημένοι έπαιρναν από τις διδασκαλίες του τις μεγάλες αλήθειες που το θαυματουργό τους Φως έφτανε μέχρι το λαό με την μορφή ενός πέπλου προσιτού και ανακατεμένου με την ποίηση και τις δημόσιες τελετές. Μεγάλος Ιερέας του Δια και εξέχων Μύστης της Θράκης, ο Ορφέας έγινε για τους μυημένους ο μεγάλος Αποκαλυπτής του Ουρανίου Διονύσου. Οι τελετές των Ορφικών λάμβαναν μέρος την νύκτα. Η ουσία των Μυστηρίων είναι η μετάβαση από το σκότος στο φως με διάφορους αλληγορικούς και συμβολικούς τρόπους. Στο άδυτο του ναού ο Ιεροφάντης άναβε την τελετουργική Πυρά από μία συνεχώς καίουσα Ιερά Πηγή και εμφανιζόταν μπροστά στους μυημένους. Οι ναοί των Ορφικών είτε ήταν κτιστοί, είτε απλά σπήλαια. Ένα άλλο μέρος της Ορφικής φιλοσοφίας αποτελούν και οι Ορφικοί Ύμνοι που ψάλλονταν κατά τις τελετές. Είναι πανάρχαιοι και οι παλαιότεροι ανάγονται στην 11η χιλιετία π.Χ. Εξυμνούν διάφορες θεότητες και δίνουν πλήθους στοιχείων για την Ορφική Κοσμολογία, όπως: την γέννεση του Σύμπαντος από μια έκρηξη, την θεωρία του Κοσμικού Ωού (άποψη πως ο κόσμος γεννήθηκε από ένα αυγό), την πίστη στην Συμπαντική Αρμονία, την αναφορά στο Ζωδιακό Κύκλο, καθώς και πλήθος αστρονομικών γνώσεων όπως την ύπαρξη του Πολικού Αστέρα, τις Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια. Η Αρχαία Ελληνική Θεολογία προήλθε από τους Ορφικούς και επηρέασε τόσο τον Πυθαγόρα όσο και τον Πλάτωνα. Ο Πλάτων μάλιστα στα κείμενα του ονομάζει τον Ορφέα «Θεολόγο». Η επίδραση του Ορφισμού ήταν καταλυτική καθώς εισήγαγε στον Ελληνικό κόσμο το στοιχείο του μυστικισμού και του δυϊσμού ψυχής-σώματος, του πνεύματος και ύλή, όπως αποκαλύπτει και η χρυσή πλάκα του Ιππωνίου αναφερόμενη στην καταγωγή της ψυχής: «Είμαι παιδί της Γης και του Έναστρου Ουρανού». Πριν τους Ορφικούς, και σύμφωνα με την Ομηρική άποψη, η ψυχή ήταν μια σκιά που εγκατέλειπε τον νεκρό τη στιγμή του θανάτου για να οδηγηθεί στο Βασίλειο του Άδη. Οι Ορφικοί υποστήριζαν ότι η ψυχή είναι αυτό που υποκινεί τον άνθρωπο, η αρχή όλων, ενώ το σώμα η φυλακή της ψυχής, κάτι που πέρασε και στον Χριστιανισμό. Πίστευαν ότι η ψυχή είναι θεϊκή και ενσαρκώνεται λόγω ενός προγενέστερου αμαρτήματος της. Έτσι υπάρχοντας στο σώμα εκτός το ότι φυλακίζεται, λυτρώνεται κιόλας μέσα από τον κύκλο της επαναλαμβανόμενης μετενσάρκωσης. Οι Ορφικοί πρώτοι πίστεψαν πως όχι μόνο είναι δυνατή η επιστροφή του νεκρού στον επίγειο κόσμο (μετενσάρκωση), αλλά ότι μπορεί κάποιος να βγει από τον αιώνιο κύκλο των συνεχόμενων μετενσαρκώσεων.
Στην Ολβία του Εύξεινου Πόντου, ανακαλύφθηκαν οστέινες πλάκες, του 5ου π.χ αιώνα, με τις λέξεις : ΒΙΟΣ – ΘΑΝΑΤΟΣ – ΒΙΟΣ. Οι μυστηριακές τελετές του Ορφισμού διακρίνονταν σε δύο επίπεδα, στον εξαγνισμό και στην μύηση, και διαδραματίζονταν την νύκτα συμβολίζοντας την μετάβαση από το σκότος της άγνοιας στο φως της αλήθειας. Δια μέσου της μύησης στα Ορφικά Μυστήρια, αποκαλύπτονταν στον άνθρωπο οι αρχετυπικές αλήθειες, έχοντας ως αρωγό τον Θεό Διόνυσο πού ήταν ο λυτρωτής της ανθρώπινης ψυχής, που την οδηγούσε στην αθανασία του ουρανού. Οι Ορφικοί συγκεντρώνονταν είτε σε οικίες, είτε σε φυσικά σπήλαια για να ψάλουν ύμνους και να γνωρίσουν την διδασκαλία του Ορφέα, υπό το φως του ιερού πυρ που δεν έσβηνε πότε. Η επίδραση του Ορφισμού επηρέασε τόσο πολύ τον Πυθαγόρα, ώστε την εποχή του Πεισιστράτου ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουν τα γνήσια Ορφικά από τα Πυθαγόρεια μυστήρια. Ο Ορφισμός επέδρασε καταλυτικά στην Ελληνική φιλοσοφία για δυο λόγους: Σύμφωνα με τον Ορφισμό, ο Θεός κατοικεί στα βάθη του εαυτού μας, κρυμμένος στην ύλη. Ο Διονυσιακός άνθρωπος μπορεί εξ ιδίων να απελευθερωθεί από τα Τιτανικά δεσμά του και να σωθεί. Η Θεϊκή προέλευση της ψυχής ενοποιεί όλους τους ανθρώπους και τους φέρνει σε απευθείας ένωση με την Θεια ουσία. Σύμφωνα με την Ορφική θεογονία, αρχικά στο Σύμπαν υπήρχε η συνεχής ροή του Χρόνου από την οποία προήλθαν οι δύο Κοσμογονικές Ουσίες: Ύδωρ και Γη, Αιθήρ και Χάος. Διάμεσο του Φάνη Έρωτα δημιουργήθηκε το Ορφικό Ωόν, από όπου προήλθε το σύμπαν. (Στους Ορφικούς Φάνης ονομάζεται ο πρώτος Διόνυσος, ο Ζαγρέυς που διαμελίστηκε από τους Τιτάνες δεύτερος Διόνυσος, ενώ ο τρίτος Διόνυσος είναι ο αναστημένος από τον Δια). Σχετικά με το Ορφικό αυγό ο Πρόκλος γράφει (Πλάτων – Τίμαιος): «Όπως το ωόν περιελάμβανε την σπερματική αιτία του ζώου, έτσι και ο κρυφός διάκοσμος περιέχει κάθε τι το νοητό. Και όπως το ζώον έχει διαιρεμένα όσα ευρίσκοντο σαν σπέρματα στο ωόν, έτσι και ο Θεός προάγει σε εμφάνιση το άρρητον και ακατάληπτον των πρώτων αιτίων. Για τούτο ο Φάνης δοξάζεται ως θήλυς και δημιουργός». και ο Κλήμης: «Μέσα στην περιφέρεια του Ωού διαμορθώθηκε ένα αρρενόθηλυ ζωντανό ον, με πρόνοια του ενυπάρχοντος μέσα θεϊκού πνεύματος, το οποίο ο Ορφέας το αποκαλεί Φάνητα, διότι όταν φάνηκε, από αυτόν έλαμψε το παν, με το φέγγος του διαπρεπέστερου στοιχείου, του πυρός, εκπληρούμενο μέσα στο υγρό στοιχείο» Το Ύδωρ ή Αιθέρας Έν, αποτελεί την πρώτη Κοσμογονική Ουσία, ή Ενεργητική Αρχή, η «Συνεχής Ουσία». Η Γη ή Χάος ή Πάσχον ή Αόριστος Δυάς ή Έτερον ή Άπειρον των Πυθαγορείων, το οποίο βρίσκεται σε κατάσταση αμορφίας, αταξίας, αρρυθμίας, συγχύσεως, ταραχής, αποτελεί την«Μεριστή Ουσία» η οποία έχει την ιδιότητα της κίνησης και της ζωής και διακόπτει το συνεχές της συνεχούς ουσίας. Το Έν και η Δυάς είναι οι δύο πρώτες κοσμογονικές ουσίες, οι οποίες συνιστούν όλη την δημιουργία. Από αυτές και διαμέσου της ενέργειας του Φάνη-Ερωτά που προκαλεί την επαφή και μίξη των στοιχείων αρχίζει η πορεία του κόσμου. Ο κόσμος γίνεται αντιληπτός, ως Ένας που πολλαπλασιάζεται εσωτερικά με τη δημιουργία των διαφόρων μορφών ζωής. Τόσο οι Θεοί, όσο και οι άνθρωποι θεωρούνται δημιουργήματα του Κόσμου, στον οποίο μετέχουν και υπάγονται στους νόμους που διέπουν τη δομή και λειτουργία του. Οι Θεοί και οι Θεές θεωρούνται θεματοφύλακες αυτών των νόμων, χωρίς όμως να εκφεύγουν αυτών.
Ο λόγος του Ορφέα λοιπόν, προχώρησε μετά τον θάνατό του με τρόπο μυστηριώδη, μέσα στις φλέβες του Ελληνισμού από τις μυστικές αρτηρίες των Ιερών και τον έκανε Μύστη. Οι Θεοί έμειναν σύμφωνοι με τον λόγο του, όπως μέσα σε έναν ναό ο χορός των μυημένων συμφωνεί με τους ήχους μιας αόρατης λύρας. Έτσι η ψυχή του Ορφέα έγινε η ψυχή της Ελλάδος.
http://eidhseis.info

http://oeaf.blogspot.com

Ήθη και Έθιμα, Απόψεις, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Αυτοκρατορίες, Ανακαλύψεις, Διάφορα, Επιστήμη, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Εξοπλισμός, Θρησκείες, Θεωρίες, Ιστορία, Μυστήρια του Κόσμου, Μυθολογία, Μαρτυρίες, Παράξενα, Πατριωτισμός, Πολιτισμοί, Συμβολογία, Συνωμοσιολογίες, Συνεντεύξεις, Φιλοσοφία, Χαμένοι Πολιτισμοί

Σαρκοφάγος κινέζας βασίλισσας, στολισμένη με αρχαιοελληνικά σύμβολα!



Την περίεργη ιστορία μίας σαρκοφάγου που έχει εντυπωσιάσει τους κινέζους αρχαιολόγους!

Ανήκει σε μία βασίλισσα της Δυναστείας των Τανγκ, που έζησε τον 9ο μ.Χ. αιώνα στην πόλη Τσαγκάν της Κίνας και φέρει πάνω της χαραγμένα αρχαία ελληνικά σύμβολα (στη φωτογραφία των του Ding Haitao, Xinhua, βλέπετε ένα μέρος της σαρκοφάγου)!

Τα αρχαιοελληνικά σύμβολα

Τα σύμβολα της σαρκοφάγου είναι φανερά επηρεασμένα από την αρχαία ελληνική μυθολογία, γεγονός που παραξενεύει τους μελετητές αφού συνήθως οι σαρκοφάγοι στην Κίνα διακοσμούνταν με θέματα από την Βουδιστική παράδοση.

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Γκε Τσενγκιόνγκ (Ge Chengyong), πάνω στην σαρκοφάγο διακρίνονται οι φιγούρες τεσσάρων αρχαίων ελλήνων πολεμιστών, ζώα που προσφέρονται ως θυσία σε θεούς και αίγες που παραπέμουν σε αρχαία ελληνική τραγωδία! “Και η ζωή της βασίλισσας μοιάζει βγαλμένη από ελληνική τραγωδία, αφού έχασε πολλά από τα παιδιά της από δολοπλοκίες και συνομωσίες μέσα στο παλάτι της”, παρατηρεί.

Το εξωτερικό Αρχαία Ελλάδα, το εσωτερικό Κίνα!

Το περίεργο είναι πως το εσωτερικό της σαρκοφάγου, είναι στολισμένο από εικόνες της κινεζικής παράδοσης, με αναφορές στον Ταοϊσμό, τον Βουδισμό και τον Κομφούκιανισμό, και δεν έχει καμία σχέση με το εξωτερικό της που θυμίζει Αρχαία Ελλάδα! Ο Ταοϊσμός επισημοποιήθηκε στην Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τανγκ, ανταγωνιζόμενος τον Κομφουκιανισμό και τον Βουδισμό, που ασκούσαν εξίσου σημαντικές κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτικές επιδράσεις.

Για τους περισσότερους κινέζους κανένα από τα παραπάνω ρεύματα δεν ήταν αποκλειστικά μοναδικό και κάπως έτσι ξεκίνησε στην αυτοκρατορική Κίνα, η συνύπαρξη και των τριών θρησκευτικο- φιλοσοφικών ρευμάτων.
Η Δυναστεία των Τανγκ και το Βυζάντιο

Η συγκεκριμένη βασίλισσα, έζησε πριν από 1200 χρόνια και ήταν μέλος της Δυναστείας των Τανγκ. H εποχή της δυναστείας των Τανγκ (618-907 μ.X.) αποτελεί μία από τις λαμπρότερες στην ιστορία της Κίνας. H κινεζική αυτοκρατορία γνώρισε στις μέρες τους πρωτοφανή οικονομική και πολιτισμική άνθηση, έγιναν σημαντικές εφευρέσεις ενώ η έκτασή της διπλασιάστηκε και η πολιτική της επιρροή εδραιώθηκε στην ευρύτερη ασιατική ήπειρο.

Κάπου στα βάθη των αιώνων και στο ευρύ πεδίο της Κεντρικής Ασίας, ο κινεζικός αυτός πολιτισμός είναι βέβαιο ότι συνάντησε τον αντίστοιχο βυζαντινό. Αν και δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα είναι σίγουρο ότι έγινε μεταξύ τους ένας γόνιμος διάλογος, που οδήγησε σε αλληλοεπιρροές! Αυτό προκύπτει από ευρύματα που απεικονίζουν ανέμελες στιγμές με τις ασιάτισσες κυρίες της αυλής να παίζουν έφιππο πόλο όπως και οι Βυζαντινοί, μέχρι και τις αντιλήψεις για τη ζωή πριν και μετά θάνατον.

Πώς εξηγείται η επιλογή της Αρχαίας Ελλάδας!

Σε ερωτήσεις δημοσιογράφων ως προς το γιατί οι απόγονοι της βασίλισσας των Τανγκ επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν αρχαία ελληνικά σύμβολα στην σαρκοφάγο της, αλλά και πώς ήταν σε θέση οι κινέζοι τεχνίτες να τα αναπαραστήσουν τόσο σωστά, ο Γκε Τσενγκιονγ, απάντησε:

” Είμαστε βέβαιοι πως οι σαρκοφάγοι δεν κατασκευάζονταν σε κάποια άλλη χώρα εκτός Κίνας. Πιστεύω ότι οι δημισουργοί ήταν έμπειροι τεχνίτες που είχαν μεταναστεύσει από την Δυτική ή Κεντρική Ασία κατα τη Δυναστεία των Τανγκ.

ΠΗΓΗ: http://mysteries.b2w.gr/?p=1196

Ήθη και Έθιμα, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Ανακαλύψεις, Ανθρωπολογία, Διάφορα, Επιστήμη, Ιστορία, Μυστήρια του Κόσμου, Παράξενα, Παλαιοντολογία, Πολιτισμοί, Χαμένοι Πολιτισμοί

Βρέθηκε μούμια 700 ετών! Άθικτο το πρόσωπο και τα ρούχα της!


Αυτό που βλέπεις στην φωτογραφία δεν είναι άγαλμα, αλλά η μούμια μιας γυναίκας που έζησε πριν  από περίπου 700 χρόνια στην Κίνα!  Βρέθηκε τυχαία από εργάτες που έκαναν έργα στο δρόμο, δυο μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης στην πόλη Taizhou.

Οι επιστήμονες από το αρχαιολογικό μουσείο που έσπευσαν να εκτιμήσουν το εύρημα δεν πίστευαν στα μάτια τους! Η γυναίκα είχε πεθάνει πριν από 700 χρόνια και το πτώμα ήταν τόσο καλοδιατηρημένο σαν να είχε πεθάνει πρόσφατα!

Το δαχτυλίδι και τα ρούχα βοήθησαν στον εντοπισμό της αριστοκρατικής καταγωγής της γυναίκας

Ήθη και Έθιμα, Αποκαλύψεις, Αφιερώματα, Αιγαίο, Διάφορα, Εγκληματικότητα, Εγκληματολογία, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί, Ελληνική Παράδοση, Ζωή & Υγεία, Ιστορία

Ἰδοῦ οἱ Τοῦρκοι!


http://egolpio.files.wordpress.com/2008/09/he-smyrna-vict-line.jpg

Ὧστε συνωστισμὸς ἦταν στὸ λιμάνι τῆς Σμύρνης…; Ἐδῶ δὲν γελᾶμε… κλαῖμε!

Ὁ Τζῶρτζ Χόρτον, Γενικὸς Πρόξενος τῶν Η.Π.Α. στὴν Σμύρνη κατὰ τὶς περιόδους 1911-1917 καὶ 1919-1922, γράφει  στὸ  βιβλίο του «Ἀναφορικὰ μὲ τὴν Τουρκία» (Ἐκδόσεις «Νέα Σύνορα» – Ἀ.Λιβάνη) :

«…Ἀμέσως μετὰ τὴν ψήφιση τοῦ Συντάγματος, τὸ πρῶτο βῆμα τῆς κυρίαρχης τουρκικῆς φυλῆς ἦταν νὰ ἐδραιώσῃ τὴν ὑπεροχή της μὲ μέτρα καταστολῆς, ἀκόμη καὶ μὲ φόνους». «Οἱ Τοῦρκοι, παράλληλα, ἀποφάσισαν νὰ ἐξαναγκάσουν ὃλες τὶς μὴ τουρκικὲς φυλὲς νὰ γίνουν Ὀθωμανοί στὴ γλῶσσα, στοὺς νόμους, στὰ ἢθη καὶ τὰ ἒθιμα»…
«Δὲν πιστεύω νὰ συνέλαβε ἀνθρώπινος νοῦς, ποτὲ ἂλλοτε, πιὸ ἀνόητο σχέδιο ἀπὸ αὐτό, δῆλα δή νὰ ὑποχρεώσῃ ὁλόκληρα ἒθνη νὰ ἀλλάξουν τὴν γλῶσσα καὶ τὰ ἒθιμά τους μέσα σὲ μία νύχτα…».
Αὐτό τὸ σχῆμα φαντάζει ἀκόμα πιὸ ἀπίθανο ἂν λάβουμε ὑπ’ ὂψιν μας ὃτι αὐτὴ ἡ προσπάθεια ἒγινε (καὶ γίνεται) ἀπὸ ἓναν κατώτερο πολιτισμὸ ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἐπιβληθῇ σ’ ἓναν ἀνώτερό του».

Kαὶ συνεχίζει ὁ Τζῶρτζ Χόρτον : «…Οἱ (νέο)Τοῦρκοι δὲν εἶχαν ποτὲ τὴν πρόθεση νὰ δώσουν ἲσες ἐλευθερίες σὲ ὃλους τοὺς λαοὺς ποὺ εἶχαν τὴν ἀτυχία νὰ βρίσκονται στὸ ἓλεός τους».
«Ὃταν ἀπέτυχαν νὰ τοὺς ἐκτουρκίσουν, ἡ ἐναλλακτικὴ λύση ποὺ εἶχαν, ἦταν νὰ τοὺς ἀφανίσουν, πολιτική ποὺ δ ὲ ν χρειάζεται μακροπρόθεσμα σχέδια γιὰ νὰ ὑλοποιηθῇ…»
Ἒτσι ἂρχισε τὸ ἀποτρόπαιο γενοκτονικὸ ἒγκλημα τῆς (νέο)Τουρκικῆς ἐξουσίας σὲ βάρος τῶν, ὑπόδουλων ἀπὸ αἰῶνες, λαῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῆς Βαλκανικῆς στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνα.

Ἢδη, πρὶν ἀπὸ τὴν ἒναρξη τοῦ Α’ Παγκόσμιου Πολέμου οἱ νεόΤοῦρκοι (μὲ τὴν διπλωματικὴ κάλυψη τῆς Γερμανίας καὶ τὴν «μυωπική» ἀνοχὴ τῶν λοιπῶν Εὐρωπαϊκῶν Κρατῶν…) ἀλλὰ καὶ στὴν διάρκειά του, σύμφωνα μὲ μελέτη/ἒκθεση τῆς «ἙλληνοἈμερικανικῆς Ἐταιρείας», ξερίζωσαν 1.500.000 (ἑνάμισυ ἑκατομμύριο) Ἓλληνες ἀπὸ τὴν Θράκη καὶ τὴν Μικρὰ Ἀσία.
Παράλληλα, ἀπὸ τὸ ἒτος 1915, ξεκίνησαν τὰ ἀπάνθρωπα μαρτύρια, ὁ βίαιος ἐκπατρισμὸς ἀπὸ τὶς πανάρχαιες ἐστίες τους καὶ, ἐν τέλει, ἡ ἀνήκουστη γενοκτονία τουλάχιστον 1.500.000 (ἑνάμισυ ἑκατομμυρίο) Ἀρμενίων…
Τὴν ἲδια τύχη ὑπέστη ὁ μαρτυρικὸς Ἑλληνισμὸς τοῦ Πόντου, ὁ ὁποῖος ἀντιστάθηκε μὲ τὰ ὃπλα στὴν (σχεδιασμένη ἀπὸ τὸν ἲδιο τὸν Κεμᾶλ καὶ τὸν διαβόητο σαδιστή-δολοφόνο ὑπαρχηγό του Τοπᾶλ Ὀσμᾶν) γενοκτονία του ἀλλά, ἀπομονωμένος γεωγραφικὰ ὃπως ἦταν, ἐξοντώθηκε ἢ ἐκδιώχθηκε μαζικὰ κὶι διασκορπίσθηκε ὂχι μόνο στὴν Ἑλλαδα ἀλλὰ καὶ στὶς χῶρες τῆς (πρώην) Σοβιετικῆς Ἒνωσης. (Γιὰ νὰ ὑποστῇ καὶ ἂλλα δεινά ἀπὸ τὴν αἱμοσταγὴ Σταλινικὴ ἐξουσία…)
Ἀκολούθησε ὁ ἐξανδραποδισμός, τὸ ἒτος 1922, ἑνὸς ἑκατομμυρίου Ἑλλήνων τῆς Ἰωνίας, τῆς Κων/πολης καὶ τῆς Κύπρου καθῶς καὶ ἂλλων μεγάλων ἢ μικρότερων σὲ πληθυσμὸ ἀρχέγονων Λαῶν τῆς Μ.Ἀσίας καὶ ἀφ’ ἐτέρου ὁ ἐκτουρκισμὸς -«μὲ τὸ μαχαῖρι στὸ λαιμό»- τῶν ὑπολοίπων.
Ὠστόσο, καθ’ ὂσον ἀφορᾶ τὴν Μικρὰ Ἀσία (κυρίως δὲ τὶς παράλιες περιοχές της καὶ τὸν Πόντο) θὰ πρέπει νὰ (ξανα)γίνῃ γνωστὸ σὲ ὃλους τοὺς Ἓλληνες (γιατί, ὃπως φαίνεται, ἀρκετοὶ ἐπιθυμοῦν νὰ τὸ ξεχάσουμε…)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΙΚΗΦ. ΚΟΣΣΥΒΑΚΗ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
Ι Δ Ο Υ  Ο Ι  Τ Ο Υ Ρ Κ Ο Ι
(Μέ τήν απειλή τής ένταξης τους στήν Ευρωπαϊκή Ένωση)
ΕΚΔ. ΑΓΚΥΡΑ
Οἱ φωτογραφίες εἶναι ἀπὸ egolpio.wordpress.com
καὶ sitalkisking.blogspot.com

Ήθη και Έθιμα, Αφιερώματα, Ανακαλύψεις, Βιβλία, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Ιστορία, Ταξίδια ή Εξερευνητές

Ἀμπελόκηποι, J.L.S. BARTHOLDY, VOYAGE EN GRECE


Ἀμπελόκηποι, J.L.S. BARTHOLDY, VOYAGE EN GRECE

  Οἱ ὀνομασίες πολλῶν περιοχῶν τῆς Ἑλλάδος, κρύβουν ἱστορίες ποὺ ἒχουν τὶς ρίζες τους στοὺς ἀρχαίους χρόνους. Τὸ παρακάτω κείμενο, εἶναι μεταφρασμένο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ J.L.S. BARTHOLDY, VOYAGE EN GRECE ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 1807 στὸ Παρίσι.
~~~

«Ὁ κ. Fauvel, πρόξενος τῆς Γαλλίας στὴν Ἀθήνα, ἒκανε μία πολὺ ἐνδιαφέρουσα ἀνακάλυψη, χάρη σὲ ἓνα δέντρο. Ὑπῆρχε κοντὰ στὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν μία τοποθεσία ποὺ τὴν ὀνόμαζαν «οἱ Κῆποι». Ἐκεῖ ἦταν χτισμένος ἓνας ναὸς τῆς Ἀφροδίτης μ`ἓνα ἂγαλμα τῆς θεᾶς. Ἡ ἐπιγραφὴ ἒλεγε: «Ἡ θεία Ἀφροδίτη, ἡ ἀρχαιότερη θεὰ τῆς μοίρας». Βρισκόταν ἐκεῖ ἓνα ἀκόμη ἂγαλμα τοῦ Ἀλκαμένους, ποὺ τὸ θεωροῦσαν οἱ Ἀθηναῖοι ὡς ἓνα ἀπὸ τὰ πρῶτα ἀριστουργήματα τῆς τέχνης. (Διάλογοι τοῦ Λουκιανοῦ).

Ἐκεῖ κοντὰ ὑπῆρχε ἓνα κλειστὸ μέρος, ὃπου βρισκόταν ἡ εἲσοδος ἑνὸς φυσικοῦ ὑπογείου. Ἐκεῖ ἦταν ἀκριβῶς ὃπου, ἀπὸ τὸ ἱερὸ τῆς προστάτιδος τῶν Ἀθηνῶν (τῆς Παλλάδος Ἀθηνᾶς), οἱ Κανηφόρες (ἱέρειες) κουβαλοῦσαν τὰ μυστηριακὰ κάνιστρά τους μέσα στὴν ἀκρόπολη κι ἒβγαζαν ἀπό`κεῖ ἂλλα ἀντικείμενα ποὺ καὶ αὐτὰ τὰ ἒκρυβαν ἀπὸ τὰ ἀδιάκριτα βλέμματα.

Ατο ο ρχαοι κποι νομάζονται μέχρι σήμερα γγελόκηποι καί, κατ`λλους , μπελόκηποι. 
Οἱ σύγχρονοι Ἀθηναῖοι, διαθέτουν πολλὰ ἐξοχικὰ σπίτια καὶ ἑλαιοφυτίες ἐκεῖ. Ὁ κ. Fauvel, ποὺ ἒκανε συχνὰ τοὺς περιπάτους του ἐκεῖ, παρατήρησε μιὰ μέρα, ἀνάμεσα στοὺς θάμνους καὶ στὰ φρύγανα ποὺ ἒζωναν μία ἒρημη ἑλληνική ἐκκλησία, τὸν κορμὸ μιᾶς πολὺ χοντρῆς καὶ πολὺ παλιᾶς μυρτιᾶς. Ἀσυνήθιστο καθὼς εἶναι αὐτὸ τὸ φυτὸ στὴ χώρα, πλησίασε περισσότερο καὶ βάλθηκε νὰ περιεργάζεται πιὸ προσεχτικὰ τὸ ἐκκλησάκι καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο εἶχε τοποθετηθεῖ ἐκεῖ. Ἀνακάλυψε στὴν ἀρχὴ ἓνα πηγάδι, ποὺ τὸ χεῖλος του ἦταν ἀρχαῖο. Λίγο πιὸ πέρα, ἰωνικὰ κιονόκρανα μετρίων διαστάσεων καὶ κομμάτια ἐπιστυλίου.Τότε ὁ κ. Fauvel, ποὺ κουβαλᾶ στὸ κεφάλι του κάθε ἀράδα ἀπὸ τὸν Παυσανία, ἂρχισε νὰ ὑποψιάζεται ὃτι ἐκεῖ ἦταν ἲσως ὁ ναὸς τῆς Ἀφροδίτης στοὺς Κήπους, λαμβάνοντας προπαντὸς ὑπόψιν ὃτι οἱ Ἓλληνες χρησιμοποιοῦσαν κατὰ προτίμηση τὸν ἰωνικὸ ρυθμὸ γιὰ τὰ κτίσματα ποὺ ἀφιέρωναν σ`αὐτὴν τὴν θεά. Μπαίνοντας στὸ ἐκκλησάκι, πλεῖστα ὃσα ἀρχαῖα ὑπολείματα τὸν διαβεβαίωσαν γι` αὐτὴν τὴν ἂποψη. Καὶ μεταξὺ ἂλλων, δύο κιονόκρανα μὲ τὶς ἀρχαῖες τους βάσεις, οἱ σύγχρονοι Ἓλληνες εἶχαν τὴν βαρβαρότητα νὰ τοποθετήσουν ὡς κολόνες. Ἀλλά δὲν τοῦ ἀπέμεινε πιὰ καμία ἀμφιβολία, ὃταν στὰ δεξιὰ τοῦ ἱεροῦ διέκρινε ἓνα μικρὸ ἂνοιγμα, ποὺ χρησίμευε γιὰ εἲσοδος σὲ ἓνα ἀρκετὰ εὑρύχωρο ὑπόγειο, ποὺ στὰ μάτια του φάνηκε ὡς ἒργο τῆς φύσεως.

Περιεργάστηκα καὶ ἐγώ ἐκεῖνο τὸ ὑπόγειο στὸ φῶς τῆς ἡμέρας. Βρῆκα ἐκεῖ δύο πανάρχαια ἀνάγλυφα: τὸ ἓνα παριστάνει τὴν Ἀθηνᾶ νὰ ἀδειάζῃ μιὰ κούπα ὑπὸ μορφὴ σπονδῆς πάνω σὲ ἓνα φίδι μὲ κεφάλι κριαριοῦ. Ἡ θεά εἶναι ὁπλισμένη καὶ κρατᾶ τὸ δόρυ της. Στὸ ἂλλο διακρίνει κανεῖς τὴν Κυβέλη, τὴ Μεγάλη Μητέρα, μ`ἓνα στέμμα ἀπὸ τείχη στὸ κεφάλι της καὶ μ`ἓνα πηδάλιο πλοίου στὰ χέρια. Κοντά της ἓνας δράκοντας στὸν ὁποῖο ἐτοιμάζεται νὰ δώσῃ νὰ πιῇ. Δὲν ἀποκλείεται ἐπίσης αὐτὸ τὸ ἀνάγλυφο νὰ παριστᾶ τὴν Δήμητρα ἢ τὴν κόρη της.
Ὃσο γιὰ τὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ μόλις περιέγραψα, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ καμία ἀμφιβολία ὡς πρὸς αὐτά, μιᾶς καὶ τὰ ἀνάγλυφα εἶναι τέλεια διατηρημένα…»

Τ συγκεκριμένο δοιπορικό… διαδραματίστηκε τ 1803….. κα θήνα τότε εχε 9000 κατοίκους…!

Ὁ ἰωνικὸς κίονας εἶναι ἀπὸ  www.hellenica.de
Ἡ ἂποψις τῶν Ἀθηνῶν εἶναι άπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Edward Dodwell (1767-1832), Views in Greece, London, 1821

Ήθη και Έθιμα, Αποκάλυψη, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Αδελφότητες/Αιρέσεις, Ανακαλύψεις, Ανακοινώσεις, Ανθρωπολογία, Βιβλία, Διάφορα, Επιστήμη, Εγκληματικότητα, Εγκληματολογία, Ειδήσεις, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί, Ελληνική Παράδοση, Ζωή & Υγεία, Θρησκείες, Θαύματα, Θεωρίες, Ιστορία, Κυβερνήσεις, Κατακόμβες, Λαογραφία, Μαρτυρίες, Ορθοδοξία, Προφητείες, Πατριωτισμός, Πνευματικά Άρθρα, Πολιτισμοί, Συμβολογία, Συνεντεύξεις, Τύπος, Τεχνολογία

Πού βρίσκεται σήμερα η κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου;


από kotsarikos

Το αυθεντικό κεφάλι του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στην Αμιένη.

Μετάφραση: Ραφαήλ Παπανικολάου

Η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου κλάπηκε από την Κωνσταντινούπολη κατά την άλωσή της από τους Σταυροφόρους το 1204, και από το 1206 βρίσκεται στην πόλη Amiens (Αμιένη) της βόρειας Γαλλίας, στον περίφημο καθεδρικό της ναό, ο οποίος χτίστηκε ακριβώς για να στεγάσει το άγιο αυτό λείψανο και μάλιστα συγκαταλέγεται στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Τα παρακάτω αποτελούν μετάφραση ενός δημοσιεύματος του ιστολογίου Full of Grace and Truth, όπου παρατίθενται δύο αποσπάσματα από ένα αφιέρωμα του υπέροχου περιοδικού “Road to Emmaus” (Δρόμος προς Εμμαούς). Σας προτείνουμε να ρίξετε μια ματιά μέχρι το τέλος του δημοσιεύματος. Γίνεται λόγος και για τις αποδείξεις της γνησιότητας της τιμίας κάρας.

Το παρακάτω είναι απόσπασμα από ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το περιοδικό Road to Emmaus για ιερά ορθόδοξα λείψανα στη Γαλλία. Πρόκειται για μια συνέντευξη με τον π. Νικολά Nikichine ο οποίος από καιρό ερευνά πολλά από τα φερόμενα λείψανα που έχουν σχέση με την Ορθοδοξία στη Γαλλία και παρουσιάζει εδώ πολλά από τα συμπεράσματά του. Μεταξύ των κειμηλίων που έχουν περισσότερες ιστορικές αποδείξεις, όπως αναφέρει, είναι η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Amiens της Γαλλίας. […]

“Από το 13ο αιώνα, ο καθεδρικός ναός της Νοτρ Νταμ στην Αμιένη στεγάζει ένα μέρος του κρανίου – τα οστά του προσώπου – του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Αυτό δεν πρέπει να συγχέει αυτούς που γνωρίζουν ότι και το Άγιον Όρος ισχυρίζεται ότι έχει «την κεφαλή του αγίου Ιωάννη» (σημείωση του μεταφραστή: ίσως να εννοεί κάπου αλλού). Αυτή η ονοματοδοσία είναι μια ευσεβής συνήθεια, γιατί ακόμα κι αν έχετε μόνο ένα μέρος του κεφαλιού ή του χεριού, δεν θα λέγατε, «έχουμε πέντε εκατοστά του κρανίου», θα λέγατε, «έχουμε την κάρα του». Στο Άγιον Όρος έχουν ένα άλλο μέρος του κρανίου, αλλά στην Αμιένη έχουμε τα οστά του προσώπου, και μπορείτε να φανταστείτε ακόμη και την προσωπικότητά του πίσω από αυτά τα λείψανα.”

“RTE: Μπορείτε να μας πείτε τώρα για τα αποδεικτικά στοιχεία για ορισμένα από τα λείψανα που έχετε μελετήσει;

Π/ΝΙΚΟΛΑ: Όλα τα κυριότερα λείψανα που ανέφερα προηγουμένως έχουν βάσιμα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα από πολλές διαφορετικές πηγές, και αυτή η ποικιλία της συνοχής είναι ισχυρό επιχείρημα από μόνο του. Επίσης, μαθαίνοντας την ιστορία αυτών των λειψάνων, εμείς οι Ορθόδοξοι ανακαλύπτουμε μια άλλη άποψη για την ιστορία της δυτικής Εκκλησίας και έναν νέο τρόπο κατανόησης αυτών των ιστορικών γεγονότων.

Για παράδειγμα, η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου αποκτήθηκε κατά τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 (σημείωση του μεταφραστή: από τους λατίνους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, οι οποίοι κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη και άρπαξαν όλους τους θησαυρούς της, π.χ. τα διάφορα πολύτιμα κειμήλια που μεταφέρθηκαν και βρίσκονται έως σήμερα στην Βενετία, το Άγιο Μανδήλιο που σήμερα είναι γνωστό ως η Σινδόνη του Τορίνο, η περίφημη εικόνα της Οδηγήτριας που ζωγραφίστηκε από τον ευαγγελιστή Λουκά και κατέληξε στο Montevergine της Ιταλίας, και άλλα πολλά). Αυτό ήταν μια μεγάλη τραγωδία για την ανατολική Εκκλησία, αλλά τώρα βλέπουμε τι έχει συμβεί στη Μικρά Ασία, στην Τουρκία, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453 μέχρι σήμερα. Αν το κεφάλι είχε παραμείνει εκεί, θα είχε χαθεί ή καταστραφεί, όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων (όπως συνέβη με πολλά λείψανα), ή μήπως θα ήταν ακόμα προσβάσιμο για προσκύνηση; Τώρα, αυτό το λείψανο είναι στη Γαλλία, σε έναν πολύ όμορφο καθεδρικό ναό, και είναι δυνατό για τους Ορθόδοξους να το προσκυνήσουν με τον πλέον ανοικτό τρόπο. Η 25η Μαΐου, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, ή η 7η Ιουνίου, σύμφωνα με την αστική ημερολόγιο, είναι η γιορτή της Τρίτης Ευρέσεως της Κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, και σε αυτή τη γιορτή, το 2004, τελέσαμε την Θεία Λειτουργία με αυτό το λείψανο στην αγία τράπεζα. Αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στη σύγχρονη Τουρκία, και αυτό το είδος προβληματισμού αλλάζει την εκτίμησή μας για το ιστορικό γεγονός της μεταφοράς αυτού του λειψάνου στην Αμιένη. Ο Θεός έχει την δική Του πρόνοια.

Παλιό ανάγλυφο από τον καθεδρικό της Αμιένης που δείχνει την άφιξη της κεφαλής του αγίου Ιωάννη στην πόλη. Παρατηρούμε ότι το άγιο λείψανο με την χρυσή λειψανοθήκη είναι ακριβώς το ίδιο όπως το βλέπουμε και σήμερα.

Ο Θεός επέτρεψε τη μεταφορά αυτών των λειψάνων εδώ, και αυτή η δυτική κοινωνία είναι τα διατηρεί πιστά. Βεβαίως, η Γαλλία περνάει μια περίοδο αποχριστιανοποίησης, αλλά ακόμη βλέπουμε  καθημερινή προσκύνηση των λειψάνων αυτών από έναν μικρό αριθμό πιστών χριστιανών. Ένα άλλο πολύ γνωστό παράδειγμα από τον 11ο αιώνα είναι η μεταφορά («μετακομιδή») του λειψάνου του αγίου Νικολάου από τα Μύρα της Λυκίας (και αυτή βρίσκεται σήμερα στην Τουρκία) στο Μπάρι στην Ιταλία. Στην ακολουθία που είναι αφιερωμένη σε αυτό το γεγονός, λέμε «Δεν ήταν χρήσιμο στα μάτια του Θεού αυτά τα πολύτιμα λείψανα να παραμένουν αδρανή στην έρημο της Λυκίας.» [*** Βλ. την σημείωση παρακάτω] Εμείς οι Ορθόδοξοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε ευλαβικά την πρόνοια του Θεού, η οποία εκδηλώνεται σε αυτό.

Αυτή η συνεχής προσκύνηση από ακόμη και μια μειοψηφία Γάλλων πιστών είναι ένα από τα πνευματικά επιχειρήματα για τη γνησιότητά τους. Σε κάθε περίπτωση που έχω μελετήσει, έχω βρει ντόπιους που πιστεύουν, και ακαδημαϊκούς μελετητές που έχουν έγγραφα, ιστορικά βιβλία, και αρχεία που παρουσιάζουν τα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν τη γνησιότητα του λειψάνου. Βεβαίως, αυτοί οι άνθρωποι είναι λίγοι σε αριθμό. Ο μεγάλος αριθμός των Γάλλων ρωμαιοκαθολικών όχι μόνο δεν γνωρίζουν τίποτα για τα δικούς τους ιερούς τόπους, αλλά και δεν ενδιαφέρονται και πολύ για αυτά. Αυτό δεν είναι δικό τους φταίξιμο – αυτοί οι ίδιοι είναι θύματα των αντι-χριστιανικών, αντι-εκκλησιαστικών, και αντι-λειψανικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Δυστυχώς, κάθε αδύναμο σημείο της ιστορίας της δυτικής Εκκλησίας (σημείωση του μεταφραστή: δηλαδή του Παπισμού) μεγεθύνεται με σκοπό να γενικεύσει την εντύπωση της αδυναμίας της Εκκλησίας συλλήβδην. Οι ρωμαιοκαθολικοί είχαν τις αποτυχίες τους, και η ευπιστία των απλών ανθρώπων γινόταν ενίοτε αντικείμενο εκμετάλλευσης από κακούς κληρικούς για το κέρδος, αλλά και πάλι, όταν μελετάτε την ιστορία των μεγάλων λειψάνων, δεν μένει χώρος για αυτές τις απλοϊκές αντιρρήσεις.

Αντιθέτως, έχουμε πολύ κατηγορηματικά και ισχυρά επιχειρήματα. Μπορούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα της κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στην Αμιένη, η οποία, ανατομικά, είναι ένα οστό του προσώπου χωρίς το σαγόνι. Συγχρόνως, μια εκκλησία στην επισκοπή του Βερντέν (σημείωση του μεταφραστή: άλλη πόλη της Γαλλίας) είχαν, όπως φημιζόταν, το σαγόνι του Αγίου Ιωάννη. Μια επιτροπή συστήθηκε για να εξετάσει τα δύο κειμήλια, και στην προκειμένη περίπτωση, το σαγόνι στο Βερντέν αποδείχθηκε ότι ήταν ενός άλλου ανθρώπου, μετά τον δέκατο αιώνα, αλλά τα συμπεράσματα της ίδιας επιτροπής σχετικά με τα λείψανα του αγίου Ιωάννη στην Αμιένη ήταν εκπληκτικά. Το οστό της Αμιένης όχι μόνο έχει χρονολογία από τον πρώτο ως τον τρίτο αιώνα μετά Χριστόν, αλλά και αυτό το κομμάτι του κρανίου προσδιορίστηκε ότι ήταν ενός άνδρα μεσογειακής καταγωγής, ηλικίας από 30 μέχρι 45, και επιπλέον υπήρχε μια αρχαία τρύπα που προκλήθηκε από ένα αιχμηρό εργαλείο, ακριβώς στο κάτω μέρος του μετώπου. Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, γνωρίζουμε ότι μετά τον αποκεφαλισμό του, η Ηρωδιάδα μαχαίρωσε το κεφάλι με το μαχαίρι της ως εκδίκηση για την καταγγελία εκ μέρους του του παράνομου γάμου της με τον Ηρώδη. Αν και αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό για τους επιστημονικούς εξεταστές, έχουμε πράγματι αυτό το επιχείρημα από τη δική μας παράδοση, μαζί με άλλα ιστορικά και ανθρωπολογικά επιχειρήματα για τη γνησιότητα του λειψάνου του.

Στην ιστορία των μεγάλων κειμηλίων, έχουμε σχεδόν πάντα αυτή την επιστημονική και πνευματική ταύτιση. Για παράδειγμα, στην ιστορία της Σινδόνης του Τορίνου, η ιστορική τεκμηρίωση δεν είναι πολύ πειστική, αλλά τα πιο εντυπωσιακά επιχειρήματα προέρχονται από την επιστημονική πλευρά, τα πορίσματα των οποίων έχουν συνεχώς αναθεωρηθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. (σημείωση του μεταφραστή: Τα τελευταία χρόνια έχουν εντοπιστεί και η πληθώρα των ιστορικών τεκμηρίων σχετικά με την αγία Σινδόνη, εκτός από τα επιστημονικά! Μπορείτε να διαβάσετε για την θύελλα των συγκλονιστικών στοιχείων σε διάφορα βιβλία, όπως για παράδειγμα στα άψογα “The Crucifixion of Jesus: A Forensic Inquiry” του ιατροδικαστή Frederick Zugibe και το “Holy Faces, Secret Places” του ιστορικού ερευνητή Ian Wilson. Το ένα εστιάζει κυρίως στις αποδείξεις που αφορούν στις φυσικές επιστήμες, ενώ το άλλο στις ιστορικές.)

Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, είχαμε αυτό που ονομάστηκε «Καθολική Αναγέννηση» στη Γαλλία. Η πρωτόγονη και άξεστη λογικοκρατία και η κριτική των επαναστατών και των Προτεσταντών που προσπαθούσαν να δυσφημίσουν τα λείψανα ώθησαν τους Ρωμαιοκαθολικούς να εξερευνήσουν τις ιστορίες αυτών των αντικειμένων. Μελέτησαν, έκαναν αρχαιολογικές έρευνες, και έφτασαν σε ένα υψηλότερο επίπεδο αντικειμενικής επιχειρηματολογίας υπέρ της γνησιότητας πολλών από αυτά τα λείψανα που ήταν γνωστά από πριν. Όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στη χριστιανική Ανατολή, έχουμε ακόμη πολλά έγγραφα που δεν έχουν ερευνηθεί, εξαιτίας των γλωσσικών φραγμών, την αρχαιότητας, και της έλλειψης πρόσβασης.

Ο καθεδρικός ναός της Παναγίας στην Αμιένη, όπου φυλάσσεται η κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

Καθώς συνεχίζουμε να μελετάμε, βρίσκουμε με τον καιρό ακόμη περισσότερα επιχειρήματα υπέρ της γνησιότητας, αλλά η άποψή μου είναι ότι η λογική διερεύνηση δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί επαρκή απόδειξη. Περιορίζεται από την φύση της λογικοκρατίας. Το βασικό επιχείρημα για εμάς είναι το επιχείρημα της πίστης μας. Δεν είναι το γεγονός ότι αυτό το λείψανο, αυτό το κόκαλο, είναι πραγματικά από από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή με κάποιον τρόπο να επηρεάζει τη σύγχρονη ζωή μας, το προσωπικό μας πεπρωμένο. Γνωρίζουμε από την ιστορία της Εκκλησίας ότι, αν αυτό λείψανο είναι από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, τότε έχουμε μια μεγαλύτερη εγγύηση ότι η αδύναμη προσευχή μας θα έχει περισσότερα αποτελέσματα εδώ από ό, τι σε άλλο τόπο.

Το σημείο όπου θέλουμε να καταλήξουμε είναι να δείξουμε ότι δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και χρήσιμο να προσευχόμαστε μπροστά σε άγια λείψανα. Έχουμε αρκετά στοιχεία που να δείχνουν ότι υποστηρίζουν την προσευχή μας. Ο Θεός και οι άγιοι οι ίδιοι μάς δίνουν αρκετά επιχειρήματα. Ωστόσο, ακόμη και αν καλώ προσκυνητές σε αυτά τα ιερά μέρη, προσωπικά, δεν τολμώ να επιβάλω αυτό το σέβας ως μια βεβαιότητα. Μόνο το σύνολο της Εκκλησίας μπορεί να το εξουσιοδοτήσει αυτό. […]“

(παρμένο από: http://www.roadtoemmaus.net/back_issue_articles/RTE_25/A_CITY_OF_SAINTS.pdf, “A CITY OF SAINTS: THE FORGOTTEN RELIQUARIES OF PARIS”;
Road to Emmaus Vol. VII, No. 2 (#25))

[***Σημείωση: Όπως γράφει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον “Συναξαριστή” του για την γιορτή της μετακομιδής του λειψάνου του αγίου Νικολάου (20 Μαϊου): «Διά τούτο ευδόκησεν ο Θεός να σηκωθούν από εκεί τα άγια λείψανα του μεγάλου Πατρός ημών Nικολάου, και να μεταφερθούν εις την πολυάνθρωπον πολιτείαν την ονομαζομένην Mπαρ, ήτις ευρίσκεται εις την Iταλίαν. Ένα μεν, διά να μη μείνουν τα λείψανα τοιούτου Aγίου άτιμα και άδοξα, και άλλο δε, διά να απολαύση και η Δύσις τα τούτου θαυμάσια, ήτις ακόμη δεν είχε πέση εις τας αιρέσεις και κακοδοξίας, αλλ’ ήτον Oρθόδοξος, και ενωμένη με την Aνατολικήν Eκκλησίαν.” (http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp)

(και τώρα οι ταπεινές μου απόψεις…) (σημείωση του μεταφραστή: δηλαδή του ιστολογίου Full of Grace and Truth)

Αυτά και τα παρόμοια συναισθήματα που προαναφέρθηκαν δεν δείχνουν να αποδέχονται καθόλου την αφαίρεση των ιερών ορθοδόξων λειψάνων (συμπεριλαμβανομένης εκείνης κατά την λεηλασία της Κωνσταντινούπολης) και τη μεταφορά τους σε ξένα και ακόμα και ετερόδοξα μέρη, αλλά φαίνεται να επαναλαμβάνουν ότι κανείς μας δεν γνωρίζει τον άπειρο νου του Θεού, και το τί ευδοκεί το ανεξιχνίαστο θέλημά Του. Ίσως θα έπρεπε επίσης να δείχνουμε ταπεινοφροσύνη, μετάνοια και καρτερία στις διάφορες δοκιμασίες που επιτρέπονται από το Θεό εξαιτίας των πολλών αμαρτιών μας. Εν πάση περιπτώσει, ας ευχαριστήσουμε τον Θεό εν τέλει για τις αμέτρητες υλικές και πνευματικές ευλογίες που συνεχίζουμε να λαμβάνουμε από Αυτόν σε αφθονία.]

Πηγή: Περιοδικό “Road to Emmaus: A Journal of Orthodox Faith and Culture” (ιστοσελίδα http://www.roadtoemmaus.net/). Αναδημοσίευση από http://full-of-grace-and-truth.blogspot.com/2009/08/head-of-precious-forerunner-in-amiens.html.

πηγή

Διαβάστε και εδώ τον βίο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Πηγή: http://kotsarikos.com/

Ήθη και Έθιμα, Απόψεις, Αρχαιολογία, Αστρονομία, Αφιερώματα, Αδελφότητες/Αιρέσεις, Αεροναυτική, Ανακαλύψεις, Ανθρωπολογία, Βιολογία, Γεωλογία, Διάστημα/ Αστρονομία, Διάφορα, Επιστήμη, Ερπετοειδή, Εγκληματικότητα, Εγκληματολογία, Εξωγήϊνοι, Εξοπλισμός, Θρησκείες, Θεωρίες, Ιστορία, Καταστροφολογία, Κατακόμβες, Κούφια Γη, Μυστήρια του Κόσμου, Μύθοι/ Θρύλοι, Ουφολογία, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες, Παράξενα, Παλαιοντολογία, Πολιτισμοί, Συμβολογία, Υγεία, Φυσικά φαινόμενα, Φιλοσοφία, Χαμένοι Πολιτισμοί

Ο Χαμένος Πολιτισμός των Νάζκα


Όταν οι “θεοί” ζωγράφισαν την έρημο

Πετώντας με ένα μονοκινητήριο αεροπλάνο, πάνω από τα γιγαντιαία σχήματα στην έρημο της Νάζκα, στο Περού, έμεινα κυριολεκτικά άφωνος, παρ’ ότι είχα δει αρκετές φωτογραφίες, αλλά και ένα κατατοπιστικότατο ντοκιμαντέρ. Αναρωτήθηκα πώς θα ένιωσε ο Αμερικανός αρχαιολόγος Πολ Κόσοκ, όταν το 1939 ανακάλυψε τυχαία τα σχέδια, πετώντας όπως εγώ πάνω από την έρημο. Δεν κρατούσε φωτογραφική μηχανή κι έτσι τα σχεδίασε στο σημειωματάριό του. Ποιοι, όμως, ζωγράφισαν αυτά τα τεράστια ζώα, φυτά και σχήματα πριν από δεκάδες αιώνες και μάλιστα… μονοκοντυλιά! Και τι χρησίμευαν αυτά τα σχέδια; Ήταν ένα κοσμοδρόμιο, όπως υποστήριξε ο Ντένιγκεν; Ήταν λατρευτικά σύμβολα; Ή μήπως συναποτελούν ένα γιγαντιαίο ωροσκόπιο, όπου η μαϊμού, το κολιμπρί και η όρκα αντιστοιχούν στα δικά μας σύμβολα του ζωδιακού κύκλου; Και από την άλλη, πώς αυτά τα σχήματα διατηρούνται αναλλοίωτα επί 2.500 χρόνια;

Το ταξίδι προς την έρημο

Το ταξίδι προς την έρημο – 2 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Το ταξίδι προς την έρημο - 2 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Έπειτα από ένα ακατάπαυστο ταξίδι τριών εβδομάδων, ξεκινώντας από τη Χιλή, περνώντας στη Βολιβία και έχοντας διασχίσει οδικώς τα υψίπεδα των Άνδεων, ο νους έχει γεμίσει από συναισθήματα και φωτογραφίες. Έφθασα νύχτα στην πολύχρωμη και πολύβουη Λίμα, μια πολυπληθή πόλη των 10 εκ. κατοίκων, πρωτεύουσα του Περού, που αποτέλεσε για μένα τον ενδιάμεσο σταθμό στο ταξίδι του μυστηρίου προς τη Νάζκα. Αναχώρησα νωρίς το πρωί, καθώς η απόσταση είναι 460 χιλιόμετρα και οι θερμοκρασίες υψηλές – στους 30° C για την περίοδο (Ιανουάριος). Αφήνοντας πίσω μου τη Λίμα και τα μεγάλα προάστια των παραγκουπόλεων του ενός εκατομμυρίου κατοίκων, ακολούθησα μια πραγματικά πρωτόγνωρη διαδρομή νότιο-δυτικά δίπλα στον Ειρηνικό Ωκεανό, ανάμεσα σε καταπράσινες πεδιάδες και απόλυτα ερημικά τοπία.

Tα νησιά Μπαγιέστας

Tα νησιά  Μπαγιέστας – 3 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Tα νησιά  Μπαγιέστας - 3 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Διασχίζοντας μικρές και μεγάλες πόλεις και αφού είχαν περάσει τρεις ώρες, έκανα την πρώτη στάση στο ψαροχώρι του Παράκας, με σκοπό να επισκεφθώ τον επίγειο παράδεισο που είχα εντοπίσει. Πρόκειται για τα νησιά Μπαγιέστας που απέχουν από το λιμάνι μόλις 30 λεπτά με ταχύπλοο σκάφος. Μια σειρά από άγριες, απρόσιτες και φυσικά ακατοίκητες βραχονησίδες που αποτελούν ένα ασύλληπτο υδροβιότοπο, ο οποίος φιλοξενεί χιλιάδες θαλασσοπούλια, όπως γλάρους, πελεκάνους, κορμοράνους, αλλά και θαλάσσιους λέοντες, πιγκουίνους και αμέτρητα καβούρια, αστερίες κ.ά. Στην επιστροφή ξαπόστασα σε ένα από τα μαγαζάκια που υπάρχουν στο λιμάνι. Διστακτικά, ομολογώ, αποφάσισα να δοκιμάσω μια καβουρόσουπα η οποία, τελικά, αποδείχθηκε εξαιρετικά εύγευστη.

Η Νάζκα αποκαλύπτεται

Η Νάζκα αποκαλύπτεται – 4 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Η Νάζκα αποκαλύπτεται - 4 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Μόλις ανέκτησα δυνάμεις συνέχισα τη διαδρομή μου ταξιδεύοντας, για πολλή ώρα, σε τεράστιες ευθείες μέσα σε αμμώδεις άνυδρες περιοχές. Είχα μπει στην έρημο της Νάζκα, μια από τις πιο ξηρές ερήμους του κόσμου. Εκεί, την περίοδο 400 π.Χ.- 650 μ.Χ., αναπτύχθηκε ο πολιτισμός των Nazca με πρωτεύουσα την Cahuachi (Καχουάτσι) ο οποίος αφανίστηκε αιφνιδίως, προκαλώντας ένα ακόμη μυστήριο πέρα από τα γιγαντιαία γεώγλυφα. Η περιοχή καταλαμβάνει έκταση 525 τετρ.χλμ και καθώς πλησίαζα προς την πόλη άρχισαν να εμφανίζονται τα περίφημα βιομορφικά και γεωγλυφικά σχέδια της Νάζκα. Ήταν απόγευμα όταν έφτασα στο ξενοδοχείο και η εξερεύνηση θα έπρεπε να περιμένει, αφού ήταν ώρα για χαλάρωση και ξεκούραση.

Πετώντας πάνω από το μυστήριο

Πετώντας πάνω από το μυστήριο – 5 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Πετώντας πάνω από το μυστήριο - 5 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Νωρίς την επόμενη μέρα ξεκίνησα για το αεροδρόμιο της Nάζκα, καθώς η κράτηση που είχα κάνει για την πτήση πάνω από τα σχήματα ήταν στις 10 το πρωί, αλλά έπρεπε να βρίσκομαι εκεί τουλάχιστον μία ώρα νωρίτερα, καθώς οι έλεγχοι είναι σχολαστικοί. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο κατευθύνθηκα προς το τουριστικό γραφείο για να τσεκάρω το εισιτήριό μου, όπου μια όμορφη νεαρή Περουβιανή μου ζήτησε το διαβατήριο και μου υπέδειξε να ανέβω σε μια ζυγαριά για να με ζυγίσει, μαζί με τη φωτογραφική μου μηχανή! Αυτό επαναλήφθηκε άλλη μια φορά, καθώς το αεροπλάνο είναι μικρό και οι επιβάτες τοποθετούνται ανάλογα με το βάρος τους. Τσάντα, σακίδιο και ειδικά κινητό τηλέφωνο απαγορεύονται. Το μονοκινητήριο αεροπλάνο πετούσε σε ύψος 300 μέτρων περίπου. Προκειμένου να απολαύσει κανείς και να φωτογραφίσει τα σχήματα, χρειάζονται πολλοί αεροπορικοί ελιγμοί. Το στομάχι συνεπώς πρέπει να είναι άδειο. Το θέαμα είναι μια αλησμόνητη εμπειρία κι ένα απαράμιλλο φωτογραφικό θέμα.

Τα σχέδια

Τα σχέδια – 6 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Τα σχέδια - 6 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Τα σχέδια είναι δύο ειδών, τα βιομορφικά και τα γεωγλυφικά. Τα πρώτα απεικονίζουν 70 περίπου φυτά και ζώα, όπως μια αράχνη μήκους 45 μέτρων με συνεχή γραμμή, ένα κόνδορα με άνοιγμα φτερών 130 μέτρα, καθώς και μια μαϊμού, ένα λάμα, ένα φίδι, έναν άνθρωπο… Οι γραμμές καλύπτουν περίπου 500 τ.χλμ. και το μεγαλύτερο σχέδιο μπορεί να εκτείνεται σε περίπου 270 τ. μέτρα. Το εξαιρετικά ξηρό, απάνεμο και αναλλοίωτο κλίμα της περιοχής των Νάζκα έχει συντηρήσει τις γραμμές σχεδόν ανέπαφες για αιώνες. Η έρημος Nάζκα είναι μια από τις ξηρότερες στη Γη και διατηρεί μια θερμοκρασία περίπου 25°C όλο το χρόνο. Η απουσία ανέμων έχει συμβάλει στη διατήρηση των σχεδίων ακάλυπτων από χώματα με αποτέλεσμα να είναι ορατά μέχρι σήμερα.

Γιατί διατηρήθηκαν

Γιατί διατηρήθηκαν – 7 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Γιατί διατηρήθηκαν - 7 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Οι ειδικοί εξηγούν πως η άψογη διατήρηση των σχεδίων οφείλεται σε τρεις λόγους. Πρώτον, στη νυχτερινή υγρασία που κάνει τις πέτρες να βυθίζονται κάθε βράδυ ελαφρά μέσα στο χώμα. Τη μέρα, το χώμα ξεραίνεται από τις υψηλές θερμοκρασίες και επομένως οι πέτρες στερεώνονται, σταδιακά, ακόμα περισσότερο. Δεύτερος λόγος είναι η ιδιομορφία του εδάφους που αποτελείται από γύψο και άργιλο και τρίτον, στο ότι η περιοχή δεν είχε ανακαλυφθεί από κάποιον άλλο πολιτισμό, ώστε να καταστρέψει τα σχέδια και τις γραμμές.

Ποιοι ήταν οι Νάζκα

Ποιοι ήταν οι Νάζκα – 8 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Ποιοι ήταν οι Νάζκα - 8 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Οι Νάζκα ήταν, ταυτόχρονα, πολεμικός και εμπορικός λαός. Παρά το γεγονός πως δεν διέθετε γραπτή γλώσσα, φαίνεται ότι ανέπτυξε ιδιαίτερα τα μαθηματικά και την αστρολογία. Ήταν εξαιρετικοί αρχιτέκτονες και κατασκευαστές πυραμίδων -ύψους 20 μέτρων και πλάτους 110 μέτρων- και σπουδαίοι καλλιτέχνες. Το θρησκευτικό συναίσθημα ήταν υψηλό, υπηρετώντας σαμανικές δοξασίες. Αυτό, άλλωστε, εικάζουν οι ερευνητές με αφορμή τα μουμιοποιημένα κρανία που βρέθηκαν σχετικά πρόσφατα και τα οποία ανήκουν στους ίδιους και όχι σε εχθρούς τους. Η συνεχής και μεγάλη ξηρασία που αντιμετώπιζαν τους έκανε να λατρεύουν το νερό. Έτσι έγιναν σπουδαίοι κατασκευαστές υδραγωγείων και δεξαμενών και εξέλιξαν διάφορες τεχνικές. Τα σχέδια της ερήμου αποδίδονται σε αυτούς.

Οι θεωρίες για το μυστήριο

Οι θεωρίες για το μυστήριο – 9 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Οι θεωρίες για το μυστήριο - 9 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Διακεκριμένοι αρχαιολόγοι, εθνολόγοι και ανθρωπολόγοι που έχουν μελετήσει των αρχαίο πολιτισμό των Νάζκα, προσπάθησαν να προσδιορίσουν το αντικείμενο των γραμμών και των στοιχείων. Ο γνωστός ερευνητής Έριχ φον Ντένιγκεν υποστηρίζει πως είναι έργα εξωγήινων πολιτισμών, ενώ η δρ Ράιχε, που επίσης έκανε εκτεταμένες έρευνες στην περιοχή, προσδιόρισε γύρω στο 500 π.Χ. την κατασκευή του “μεγαλύτερου αστρονομικού βιβλίου του κόσμου”, χρησιμοποιώντας γι’ αυτόν τον υπολογισμό την ετήσια εκτροπή ορισμένων σταθερών άστρων από τις γραμμές που ήταν χαραγμένες στην έρημο. Όμως, υπολογισμοί που έγιναν από τους επιστήμονες έδειξαν ότι μόνο το 20% από τις γραμμές αυτές αντιστοιχεί σε ακριβείς θέσεις αστρικών σωμάτων.

Αστρονομικοί χάρτες

Αστρονομικοί χάρτες – 10 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Αστρονομικοί χάρτες - 10 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
Μήπως αυτοί οι τεράστιοι αστρονομικοί χάρτες έγιναν για να τους βλέπει κάποιος από ψηλά; Αν είναι έτσι, αυτός ο “κάποιος” πρέπει σίγουρα να ήταν οι “θεοί” οι οποίοι έπρεπε να μνημονεύονται και να εξευμενίζονται όχι μόνο για να διατηρούν τον Ήλιο, τη Σελήνη, τους πλανήτες και τους αστερισμούς στην τροχιά τους, αλλά και για να κρατάνε το κλίμα κάτω από τις ίδιες πάντα συνθήκες. Κατ’ άλλους ερευνητές, τα τεράστια αυτά σχέδια ίσως να αναπαρίσταναν αστερισμούς του ζωδιακού κύκλου ή άλλες ομάδες αστεριών, ενώ ο μελετητής Γιόχαν Ράινχαρντ εντάσσει τα σχέδια της ερήμου σε μια λατρεία που σχετίζεται με το νερό και τα βουνά.

Η νεκρόπολη των Νάζκα

Η νεκρόπολη των Νάζκα – 11 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Η νεκρόπολη των Νάζκα - 11 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Φως στα μυστήρια της Νάζκα έριξε η ανακάλυψη μιας τεράστιας νεκρόπολης από τον Ιταλό αρχαιολόγο Τζουζέπε Ορεφίτσι, δέκα χιλιόμετρα βορειοδυτικά της ζώνης των γεωγλύφων. Ο Ορεφίτσι ανακάλυψε 300.000 ανθρώπινους τάφους χιλιάδες μουμιοποιημένα κεφάλια στα οποία είχαν γίνει τρύπες με ειδικά εργαλεία, ώστε να τα διαπερνούν σχοινιά. Τα ευρήματα χρονολογήθηκαν στο 500 π.Χ. και είχαν κοινή αναφορά στο νερό. Ο Ιταλός αρχαιολόγος θεωρεί τα γεώγλυφα τόπο λατρείας, υποστηρίζοντας πως αρχικά σχεδιάστηκαν σε μικρογραφία και μετά κατασκευάστηκαν στα υπαρκτά μεγέθη, γι’ αυτό και τα σχήματα έχουν συχνά ατέλειες. Ο Ιταλός αρχαιολόγος επιβεβαίωσε τη θεωρία του στην πράξη κατασκευάζοντας, με τη βοήθεια των ντόπιων ιθαγενών, ένα πανομοιότυπο γιγαντιαίο σχέδιο. Ο πολιτισμός τους μάλλον καταστράφηκε από κάποιο μεγάλο σεισμό που είχε ως αποτέλεσμα να αφομοιωθούν διαδοχικά από άλλους πολιτισμούς των Άνδεων, αρχικά από τους Χουαρίς, στους Τσίνχας και τελικά τους Ίνκας…

Η ιέρεια από το Καχουάτσι του Περού

Απ’ το Περού καταφτάνει ένα νέο αρχαιολογικό εύρημα: η ανακάλυψη της μούμιας νεαρής ιέρειας, θαμμένης με πολύτιμα κοσμήματα στο Καχουάτσι του Περού την περίοδο 300-450 μ.Χ.

Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το σώμα κάτω από ένα στρώμα καλαμιών και σχοινιών. Το ίδιο το σώμα της ιέρειας φαίνεται ότι ήταν βαμμένο και με έναν επιπλέον σπόνδυλο, ενώ είχε ελαφρώς παραμορφωμένους τους βραχίονες των χεριών της. Ήταν τυλιγμένη με φίνο ύφασμα διακοσμημένο με σχέδια φαλαινών του νότιου Ειρηνικού και αιχμές από βέλη από οψιδιανό.

Το εντυπωσιακότερο ωστόσο εύρημα αποτελούν τα κοσμήματα που βρέθηκαν στο χώρο της ταφής: η ίδια η ιέρεια βρέθηκε με ένα εξαίσιο ασημένιο σκουλαρίκι στη μύτη της, ενώ ανάμεσα στα ταφικά ευρήματα βρέθηκαν περιδέραια και βραχιόλια.

Η ανακάλυψη αυτή έρχεται να προστεθεί στις ανακαλύψεις και ό,τι μας έχει διασωθεί από τον περίφημο πολιτισμό της Νάζκα στο σημερινό Περού.

ΠΗΓΗ: http://www.discoveryon.info/2009/11/mummy-of-young-priestess.html

Ήθη και Έθιμα, Απόψεις, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Πνευματικά Άρθρα

Φώτης Κόντογλου: οἱ ἑλληνικές γιορτές καί τά ἁγνά ἔθιμά μας


(Ο τρόπος γραφής είναι του ιδίου του Φώτη Κόντογλου. Κάναμε πιστή αναδημοσίευση)

Φώτης Κόντογλου: οἱ ἑλληνικές γιορτές καί τά ἁγνά ἔθιμά μας

Τα Χριστούγεννα, τα Φώτα, η Πρωτοχρονιά, κι άλλες γιορτές, για πολλούς ανθρώπους δεν είναι καθόλου γιορτές και χαρούμενες μέρες, αλλά μέρες που φέρνουνε θλίψη και δοκιμασία.
Δοκιμάζονται οι ψυχές εκείνων που δεν είναι σε θέση να χαρούνε, σε καιρό που οι άλλοι χαίρουνται. Παρεκτός από τους ανθρώπους που είναι πικραμένοι από τις συμφορές της ζωής, τους χαροκαμένους, τους αρρώστους, οι περισσότερο, πικραμένοι, είναι εκείνοι που τους στενεύει η ανάγκη να γίνουνε τούτες τις χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι. Πολλοί απ’ αυτούς μπορεί να μη δίνουνε σημασία στη δική τους ευτυχία, μα γίνουνται ζητιάνοι για να δώσουνε τη χαρά στα παιδιά τους και στ’ άλλα πρόσωπα που κρέμουνται απ’ αυτούς. Οι τέτοιοι κρυφοκλαίνε από το παράπονό τους κι’ αυτοί είναι οι πιο μεγάλοι μάρτυρες, που καταπίνουνε την πίκρα τους μέρα νύχτα, σαν το πικροβότανο.

Ίσα-ίσα αυτές τις αγιασμένες μέρες που θα’πρεπε να σμίξουνε πιο κοντά οι άνθρωποι συναμεταξύ τους, «να περιπτυχθώσιν αλλήλους», ίσια ίσια αυτές τις μέρες αποξενώνουνται περισσότερο ο ένας από τον άλλον, χωρίζουνται σε δύο στρατόπεδα ολότελα ξένα τόνα στ’ άλλο, σχεδόν εχθρικά. Από τη μια μεριά είναι οι ευτυχισμένοι οι καλοπερασμένοι, οι καλότυχοι, κι από την άλλη μεριά είναι οι δυστυχισμένοι κι οι παραπεταμένοι. Αναμεσά τους «χάσμα μέγα εστήρικται» κατά τις γιορτές. Κανένα γεφύρι δεν ενώνει τις δυο ακροποταμιές, ενώ τις άλλες μέρες έρχουνται σε περισσότερη συνάφεια. Οι πλούσιοι κι όσοι έχουνε τον τρόπο τους κάνουνε, αλλοίμονο! το παν για να επιδείξουνε τα πλούτη και τα αγαθά τους στους λιμασμένους. Κι’ αυτό γίνεται στ’ όνομα του Χριστού, που γεννήθηκε πάμφτωχος μέσα στο παχνί! Για την γέννηση του φτωχού Χριστού δεν γιορτάζουνε οι φτωχοί σαν και Κείνον, μα γιορτάζουνε οι πλούσιοι, που παίρνουνε για αφορμή την πτώχεια του για να δείξουνε τα πλούτη τους. Μα άραγε, ανάμεσα σε δυστυχισμένους μπορεί να νοιώση κανένας ευτυχισμένον τον εαυτό του;
Μονάχα ένας αναίσθητος μπορεί να νοιώσει τέτοια ευτυχία. Όσο για κείνον που θέλει να επιδείξη στον πεινασμένον και στον στερημένον την ελεεινή του αυτή ευτυχία, αυτός είναι αληθινό κτήνος. Και μ’ όλα ταύτα, υπάρχουνε πολλοί τέτοιοι ανάμεσά μας, στα χρόνια μας, ένω ήτανε σπάνιοι στα παλαιότερα. Είναι κι’ αυτό ένα από τα ωραία που μας έφερε ο μέγας πολιτισμός από τα μεγάλα κέντρα!
Οι γιορτές οι δικές μας σταθήκανε πάντα θρησκευτικές, και γι’ αυτό είχανε κάποιον άλλο χαρακτήρα από τις γιορτές που γιορτάζουνε άλλα έθνη, προπάντων σήμερα, που χωρίς κάποιες αυτοσχεδιασμένες σκηνοθεσίες χωρίς καμμιά σημασία για το πνεύμα του ανθρώπου. Σ’ αυτές τις ψευτογιορτές ξαμολούνται όλα τα βάρβαρα και εγωιστικά πάθη του ανθρώπου, που κοιτάζει μονάχα την ευχαρίστηση της σάρκας. Ενώ οι δικές μας γιορτές, επειδή, όπως είπα, έχουνε τη ρίζα τους στη θρησκεία, ήτανε σεμνές, πνευματικές, ώστε να μη σκανδαλίζουνε τους φτωχούς, όσο είναι μπορετό σε σαρκικούς ανθρώπους. Οι πλούσιοι κι οι νοικοκυραίοι αποφεύγανε να πληγώσουνε τους φτωχότερους, και νοιώθανε την ανάγκη να τους ζεστάνουνε και κείνους, στέλνοντας κρυφά στα σπίτια τους διάφορα δώρα, με τρόπο, ώστε να μη τους ταπεινώσουνε, κι έτσι η διαφορά να φαίνεται όσο μπορούσε λιγότερη.
Έτσι μορφωθήκανε τα έμορφα και αγνά έθιμά μας, με ψαλμωδίες που τις λένε ακόμα τα παιδιά στους δρόμους και στα σπίτια, με καμπάνες, με έμορφα αισθήματα, με σεμνές διασκεδάσεις, με εύχροστη συναναστροφή, που δένουνε μεταξύ τους τους ανθρώπους περισσότερο, παρά που τους χωρίζουνε. Μα ο υλισμός κι ο λύκος της αναισθησίας μολεύει σιγά σιγά αυτές τις καλές γιορτές μας, που πολύ έμορφα τις παρομοιάζανε οι αρχαίοι πρόγονοί μας με σταθμούς για να ξεκουραζόμαστε στον μονότονο δρόμο της ζωής μας, λέγοντας: «Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος», που θα πη, «Ζωή δίχως γιορτή, είναι σαν τον μακρύ τον δρόμο τον δρόμο που δεν έχει πανδοχείο να ξεκουραστής».
Κάποιοι μοντερνοποιημένοι κάνουνε τον βαρύ και τον θετικό, τον κύριο που δεν έχει αισθηματολογίες, και λένε πως αυτά είναι αναχρονισμοί κι αδιαφόρετα πράγματα. Αυτοί για μένα είναι ξερίχια ψυχικά, παγωμένες ερημιές, δίχως αγάπη, δίχως χαρά, μα δίχως πόνο. Γιατί χαρά και πόνος είναι δεμένα. Οι τέτοιες ψυχές είναι πάντα νεκρά βουνά του φεγγαριού. Ωστόσο, κάτι τέτοιοι «ορθολογιστές» και «θετικισταί», ξετρελλαίνονται για κάποιες ανόητες ξενόφερτες φέστες και για κάτι μοντέρνα γλέντια που ρεζιλεύουνε τον άνθρωπο, φτάνει που γίνονται κατά το κοσμοπολίτικο μοντέλο που βρίσκεται στα «μεγάλα κέντρα του εξωτερικού». Αυτοί δεν θέλουνε τίποτα από τα δικά μας, που τα λένε όλα «βλάχικα, φτωχικά, ανάξια για ανθρώπους που ξέρουνε τον κόσμο». Τίποτα ελληνικό δεν βρίσκει έλεος στα μάτια αυτών των κουφιοκέφαλων, ακατάδεχτων κι όπως πρέπει κυρίων, που χοτροπηδάνε, ωστόσο, σαν τρελλοί, με τα τσέρκια στο λαιμό, φτάνει που ήρθανε απ’ έξω, από κεί «που ξέρει ο κόσμος να απολαμβάνη τη ζωή»! Τι να πούμε κι εμείς οι άλλοι, τα βλαχάκια, τα φτωχαδάκια, που μας νανούριζε η μάνα μας με τα παραπονετικά τραγούδια της στην κούνια μας, και τώρα δακρύζουμε σαν ακούμε τα τροπάρια και τα κάλαντα, που μας ενώνουνε με τους αγαπημένους μας που περάσανε από τον τόπο μας πριν από μας;
Αδέρφια μου. Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθεια μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγιελιώσατε με τα ξένα κι άνοστα πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού. Μην κάνετε επιδείξεις.«Ευφρανθήτε εορτάζοντες». Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα: «Και βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθήτε, στην εκκλησίαν τρέξετε, με προθυμίαν μπήτε, ν’ ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν, και με πολλήν ευλάβειαν την θείαν λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρόν σας κάνετε, γευθήτε, ευφρανθήτε. Δόστε και κανενός φτωχού «όστις να υστερήται». Αθάνατη ελληνική φυλή! Φτωχή μα αρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μα χαρούμενη και καλόκαρδη περισσότερο από τους ευτυχισμένους της γης, που τους μαράζωσε η καλοπέραση.
Ναι, αδερφοί μου Έλληνες, χαίρετε μαζί με κείνους που χαίρουνται και κλαίτε μαζί με κείνους που κλαίνε, και σ’ αυτή μονάχα θα βρήτε ανακούφιση. Δίνετε στους άλλους απ’ ό,τι έχετε. Το παραπάνω απ’ ότι έχει κανένας ανάγκη, το κλέβει από τον άλλον. «Μακάριον το διδόναι μάλλον, ή λαμβάνειν».
Πολλοί από σας θα’χουνε ίσως περισσότερο από μένα το δικαίωμα να μου πούνε αυτά που λέγω εγώ σε σας. Δεν είμαι «ο ποιήσας και διδάξας», αλλοίμονό μου! Μα για να μη σκανδαλισθή κανένας πως τα λόγια μου είναι ολότελα κούφια, στενεύομαι να πω πως προσπαθώ να μην είμαι ολότελα «ο δάσκαλος που δίδασκε και νόμο δεν εκράτει».
Δεκέμβριος 1958
(Φώτης Κόντογλου, “ ΤΟ ΦΟΒΕΡΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ”)