Αρχαιολογία, Ανακαλύψεις, Γεωλογία, Ελλάδα, Θεωρίες, Ιστορία, Μυστική Ελλάδα, Ναυάγια, Πατριωτισμός, Στρατιωτικά, Ταξίδια ή Εξερευνητές, Υποβρύχια Αρχαιολογία, Χαμένοι Πολιτισμοί

Ανακαλύφθηκε το χαμένο νησί της αρχαιότητας όπου έγινε η ναυμαχία των Αργινουσών


Διεθνής ομάδα επιστημόνων, μετά από μελέτη των πετρωμάτων και της αρχιτεκτονικής, σε μια μικρή χερσόνησο κοντά στα παράλια της Σμύρνης, αποφάνθηκε ότι ανακάλυψε το χαμένο νησί, που αναφέρουν τα αρχαία ελληνικά κείμενα και πάνω στο οποίο έγινε η ναυμαχία των Αργινουσών νήσων, στα τέλη του Πελοποννησιακού πολέμου

Μπροστά σε μια σημαντική ανακάλυψη βρέθηκαν επιστήμονες, που ερευνούν τα παράλια της Σμύρνης, στη Μικρά Ασία. Η διεθνής ομάδα επιστημόνων, η οποία ενεργεί υπό την εποπτεία του Γερμανικού Ινστιτούτου Αρχαιολογίας, μελέτησε τα πετρώματα και την αρχιτεκτονική στην περιοχή Ντικιλί της Σμύρνης και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μικρή χερσόνησος που υπάρχει σε αυτό το σημείο της δυτικής Τουρκίας, είναι το χαμένο νησί του Αιγαίου, το οποίο αναφέρεται σε αρχαία κείμενα.

Οι προσχώσεις που δημιουργήθηκαν στην περιοχή με το πέρασμα των ετών συνετέλεσαν, ώστε το τρίτο νησί του συμπλέγματος των Αργινουσών νήσων της αρχαιότητας, στα παράλια της Μικράς Ασίας και, ακριβώς, απέναντι από τη Λέσβο να «εξαφανιστεί» από τον χάρτη. Τα άλλα δύο νησιά είναι γνωστά στην Τουρκία ως Νήσοι Garip.

Η διεθνής ομάδα των επιστημόνων αποτελείτο από γεωφυσικούς, τοπογράφους και γεωαρχαιολόγους, οι οποίοι προέρχονταν από την Τουρκία, την Γερμανία και την Βρετανία και μελέτησε τα γεωλογικά δείγματα της περιοχής για να καταλήξει στο σημαντικό επιστημονικό συμπέρασμα.

Ο αρχαιολόγος, Felix Pirson, δήλωσε στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης: «Πριν ξεκινήσει η έρευνά μας ήταν θέμα συζητήσεων, αν ήταν εδώ οι Αργινούσες νήσοι ή όχι. Το στενό μεταξύ αυτού του νησιού και της ηπειρωτικής γης γέμισε με προσχώσεις και δημιουργήθηκε μια χερσόνησος. Αυτό το μέρος ήταν σταθμός μεταξύ σημαντικών διαδρομών που οδηγούσαν στη Λέσβο, στο Αδραμύττιο και στην Πέργαμο».

Στο νησί πραγματοποιήθηκε το 406 π.χ. η ναυμαχία των Αργινουσών κατά τα τέλη του Πελοποννησιακού πολέμου μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών. Η ναυμαχία έληξε με νίκη των Αθηναϊκών δυνάμεων έναντι των Σπαρτιατών, όμως, η νίκη αμαυρώθηκε από την εκτέλεση των νικητών Αθηναίων στρατηγών, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε θάνατο, επειδή δεν διέσωσαν τους ναυαγούς και δεν περισυνέλεξαν τις σωρούς περίπου 5.000 συμπολεμιστών τους. Αυτή η αντίδραση των Αθηναίων πολιτών ήταν σε απόλυτη σύμπνοια με τα πιστεύω τους, αφού είναι γνωστές οι ιδέες των αρχαίων Ελλήνων αναφορικά με τον θάνατο, την ψυχή και την ταφή των νεκρών τους.

ΠΗΓΗ: Protothema.gr | Ανακαλύφθηκε το χαμένο νησί της αρχαιότητας όπου έγινε η ναυμαχία των Αργινουσών

Ήθη και Έθιμα, Αρχαιολογία, Αρχιτεκτονική, Αρθρογραφία, Διάφορα, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θεωρίες, Κρυπτοζωολογία, Λαογραφία, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι, Παράξενα, Παράξενη Αρχιτεκτονική, Παλαιοντολογία, Πλάσματα, Πολιτισμοί, Χαμένοι Πολιτισμοί

ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΑ: Αφιέρωμα | Τι κρύβεται πίσω από τα μυστηριώδη κτίσματα; [Βίντεο]


ΑΦΙΕΡΩΜΑ | ◮ ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΑ ◮

Αρχαία κτίσματα Άρτιας Αρχιτεκτονικής, Άγνωστης χρήσης και Αγνώστων “Κατασκευαστών” στο Όρος “ΟΧΗ” στην Εύβοια…
Ο Μύθος που κρύβεται πίσω από το Μυστήριο των κτισμάτων αυτών… Η Πραγματικότητα;

Χώροι λατρευτικών “τελετών”; Προϊστορικά Μαντεία;

Continue reading “ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΑ: Αφιέρωμα | Τι κρύβεται πίσω από τα μυστηριώδη κτίσματα; [Βίντεο]”

Έρευνες Ομάδας Genesis, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Αφιερώματα, Αιγυπτιολογία, Ανακαλύψεις, Διάφορα, Εξωγήϊνοι, Ουφολογία, Προπαγάνδα, Παράξενα, Πολιτισμοί, Συμβολογία

Αποκάλυψη από την Ελληνική Ερευνητική Ομάδα “Genesis”, τι συμβολίζει το παλιό λογότυπο της γνωστής καλλιτεχνικής πλατφόρμας DeviantArt;


Αποκάλυψη από την Ελληνική Ερευνητική Ομάδα Μεταφυσικής GENESIS, τι συμβολίζει το παλιό λογότυπο της γνωστής καλλιτεχνικής πλατφόρμας DeviantArt;

Το παγκοσμίως πασίγνωστο πρώιν λογότυπο του DeviantArt εμπνευσμένο από αρχαίο αιγυπτιακό ιερογλυφικό...
Deviantart old logo was inspired from ancient egyptian hieroglyph!

Το παλιό λογότυπο της πασίγνωστης καλλιτενικής πλατφόρμας DeviantArt όπου φαίνεται να ήταν “εμπνευσμένο” από αρχαίο αιγυπτιακό ιερογλυφικό…

Μετά από έρευνα που διεξήχθη από την Ελληνική Ερευνητική Ομάδα “Genesis”, αποκαλύπτεται η πραγματική πηγή του αυθεντικού συμβόλου… “D”, που χρησιμοποίησε η γνωστή πλατφόρμα, μέσα από βίντεο που δημιουργήθηκε από τον ιστότοπο http://theparanormalcrucible.blogspot.gr στο σχετικό κανάλι τους στο YouTUBE.

Θα ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρον αν μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε το σύμβολο αυτό” σχολιάζει ο ιδρυτής και συντονιστής της Ομάδας, Π.Θ.

Ακόμη τονίζει: “Δεν κατηγορούμε τους δημιουργούς του Deviantart, απλώς θεωρούμε πως ο νους του σύγχρονου “επανα-δημιουργού” του λογοτύπου πιθανόν να ξέθαψε χαραγμένες/ ‘μπερδεμένες’ εικόνες που έχει ανα καιρούς “αποθηκεύσει” και πιθανόν να είχε πάρει ερεθίσματα από διάφορες πηγές…

Ελπίζουμε σύντομα να έχουμε περισσότερες πληροφορίες!

Αρχαιολογία, Αρχιτεκτονική, Αιγαίο, Ανακαλύψεις, Διάφορα, Επιστήμη, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί, Ιστορία, Κατακόμβες, Κούφια Γη, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι, Προπαγάνδα, Συνωμοσιολογίες, Συνεντεύξεις, Χαμένοι Πολιτισμοί

Αποκάλυψη ΣΟΚ! Ανακαλύφθηκαν στην αρχαία Πελλάνα ανθρώπινα οστά γιγαντιαίων διαστάσεων! (Βίντεο)


«Αποκαλύφθηκαν στην αρχαία Πελλάνα ανθρώπινα οστά γιγαντιαίων διαστάσεων και μαζί με αυτά μπαζώθηκε ο μοναδικός στο είδος του βαθμιδωτός λαξευτός Βασιλικός Τάφος στον κόσμο» ”

Γράφει ο Νίκος Μπακής
Τα παιδιά της Πελλάνας μαζί με την Proud To Be A Spartan Pictures παρουσιάζουν για μια ακόμη φορά ένα νέο μουσικό ντοκιμαντέρ με τίτλο: «ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΑ ΤΕΙΧΗ – Η ΠΕΛΛΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΚΕΔΑΙΜΩΝ», αφιερωμένο στον Μεγάλο Δάσκαλο και Κορυφαίο Έλληνα Αρχαιολόγο του 21ου αιώνα Θεόδωρο Σπυρόπουλο και στο ανασκαφικό του έργο.
Το αποκαλυπτικό αυτό ντοκιμαντέρ προβάλλει φωτογραφίες που βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας, όπου περιέχει και το γνωστό πλέον βιντεάκι με το μοναδικό στο είδος του
βαθμιδωτό λαξευτό Βασιλικό Τάφο στον κόσμο, όπου μπαζώθηκε με τον πιο απάνθρωπο και βάρβαρο τρόπο κάτω από 250 τόνους ακατέργαστου υλικού και μπάζα και το οποίο χαρακτηρίστηκε από τον Ελληνικό Τύπο και τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης ως «η μεγαλύτερη αρχαιολογική ανακάλυψη του αιώνα, η οποία καταστράφηκε εν μία νυκτί». Καθώς επίσης μοναδικά ευρήματα από μια σειρά ανθρώπινων σκελετών γιγαντιαίων διαστάσεων, όπου κυμαίνονταν από 2 έως 2.50 μ. ύψος ο καθένας και βρέθηκαν στο Μυκηναϊκό Νεκροταφείο της αρχαίας Πελλάνας.

Επίσης δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο και οι σπουδαίες ανακαλύψεις της εξαίρετης Αρχαιολόγου κ. Αδαμαντίας Βασιλογάμβρου, όπου εν έτη 2008 έγινε ανεύρεση για πρώτη φορά στη Λακωνία ενεπίγραφης πήλινης πινακίδας σε Γραμμική Γραφή Β΄ και έστρεψε το ενδιαφέρον των αρχαιολόγων στον αρχαιολογικό χώρο του Αγίου Βασιλείου Ξηροκαμπίου, μια χαμηλή λοφοσειρά στο νοτιοδυτικό τμήμα της πεδιάδας της Σπάρτης, σε απόσταση περίπου 12 χλμ. από την πόλη. Πολύ γρήγορα η αρχαιολογική σκαπάνη φέρνει στο φως άλλες 4 πινακίδες Γραμμικής Β΄, καθώς κι ένα οικοδόμημα του 14ου αιώνα π. Χ. με 7 δωμάτια, όπου ανακαλύφθηκαν πάνω από 17 ξίφη μέσα σε κιβώτιο κολλημένα μεταξύ τους εξαιτίας μεγάλων θερμοκρασιών (προφανώς από πυρκαγιά) κ.ά.

Ενώ τα επίσημα χείλη της επιστημονικής κοινότητας δεν έχουν αποφανθεί ακόμα ή καταλήξει αν τα ευρήματα αυτά ανήκουν σε ανάκτορο αν και τα πρώτα στοιχεία δημιουργούν αυτή την αισιοδοξία, κάποιοι ενθουσιώδεις αρχαιολόγοι από την άλλη πλευρά, παρέα με κάτι αδαείς δημοσιογράφους βιάστηκαν να το βαφτίσουν «Σπάρτη του Μενελάου» (!), χωρίς βέβαια να έχουν εντοπιστεί γύρω από το λόφο του Ξηροκαμπίου Βασιλικοί Τάφοι, Κυκλώπεια τείχη ή ανάκτορα, αδιάσειστες αποδείξεις που να καταδεικνύουν την μεγαλοπρέπεια ενός ανακτορικού κέντρου, κάτι ανάλογα με εκείνα που είχαν βρεθεί στην Τροία, στις Μυκήνες, στην Τίρυνθα, στην Πύλο και στην Πελλάνα, θέτοντας σοβαρά σε αμφισβήτηση ακόμη και την ύπαρξη του Ομηρικού Βασιλείου της ΦΑΡΙΔΟΣ.

Ο ποιητής Όμηρος αναφέρει σαφέστατα στην ΙΛΙΑΔΑ πως την εποχή εκείνη υπήρχαν 10 Πόλεις «…οι δε είχον κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν, Φαρίν τε Σπάρτην τε πολυτρήρωνά τε Μέσσην, Βρυσειάς τα ενέμοντο και Βρυσειάς τ᾽ ἐνέμοντο καὶ Αὐγειὰς ἐρατεινάς, οἵ τ᾽ αρ᾽ Ἀμύκλας εἶχον Ἕλος τ᾽ ἔφαλον πτολίεθρον, οἵ τε Λάαν εἶχον ἠδ᾽ Οἴτυλον ἀμφενέμοντο …» (Ομήρου Ιλιάδα, Ραψωδία Β΄, στίχοι 581 – 585). Τις πόλεις αυτές τις συναντάμε ακόμα και στις μέρες μας είτε ως μικρά χωριά, είτε απλά ως τοπωνύμια.

Η μοναδική Πόλη που δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμη και αποτελούσε πονοκέφαλο όχι μόνο στους ιστορικούς και περιηγητές, αλλά και στους ίδιους τους αρχαιολόγους ήταν η Λακεδαίμων. Ο Όμηρος δίνει στην Λακεδαίμονα δύο επίθετα «κοίλην» και «κητώεσσαν». Το κοίλην είναι εύκολο να εξηγηθεί, πρόκειται για μια περιοχή που μοιάζει με γούβα. Το κητώεσσαν όμως σημαίνει γεμάτη με κήτη δηλαδή θαλάσσια θηλαστικά (δελφίνια, φώκιες κ.ά.), οι γεωτρήσεις τα τελευταία χρόνια απέδειξαν ότι το υπόστρωμα στην Λακεδαίμονα είναι πλούσια σε λιγνίτη. Πλην του λιγνιτικού στρώματος υπήρχαν και τα απολιθώματα των κητών.

Σύμφωνα με τον κ. Σπυρόπουλο προς το τέλος της εποχής των Παγετώνων και αφού ξεκίνησε η σταδιακή τήξη των πάγων κατά τη διάρκεια του Πλειστόκαινου, ο Ελληνικός χώρος άρχισε να αναδύεται σιγά σιγά από τη θάλασσα της Μεσογείου και να σχηματίζονται τμήματα ξηράς. Από το φαινόμενο αυτό δημιουργήθηκαν τεράστιες λιμνοθάλασσες. Μία από αυτές παρέμεινε έως το 1750 π. Χ. και ήταν η Λίμνη της Λακεδαίμονος «Η ΙΕΡΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ», η οποία έφθανε από την Πελλάνα έως το Γύθειο, ενώ ο Ποταμός Ευρώτας (ευ + ρότα = καλή πλοήγηση) ήταν πλωτός μέχρι τη θάλασσα.

Ο χρόνος θα δείξει τελικά αν ο κ. Σπυρόπουλος είχε δίκιο ή όχι και όσοι τον αμφισβητούν ας βγουν με το ονοματεπώνυμό τους και όχι να κρύβονται μέσα στα καφενεία όπως συνηθίζεται άλλωστε στην Ελλάδα και να τον διαψεύσουν δημόσια, γιατί ο μόνος που μπορεί να τον διαψεύσει ή καλύτερα να τον κρίνει είναι η ίδια η Ιστορία και κανένας άλλος. Εκτός από αντίζηλους που είχε αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον συκοφαντούσαν και καταπολεμήθηκε βάναυσα από το σύστημα, έχει αποκτήσει και φανατικό κοινό, ένας από αυτούς τους ένθερμους υποστηρικτές είναι και ο πρώην Υπουργός και πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής» κ. Ιωάννης Μ. Βαρβιτσιώτης, ο οποίος σ’ ένα απόσπασμα από το άρθρο του στο Βήμα της Κυριακής με τον τίτλο: «Το Ανάκτορο του Μενελάου διχάζει» στις 23/2/2003, μας παραθέτει πως είναι πλέον πεπεισμένος ότι η Ομηρική Λακεδαίμων ευρέθη: «Ανεξάρτητα όμως από αυτό που ανάγεται στη σφαίρα της επιστημονικής ανάλυσης είναι γεγονός ότι η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή από το 1830 αναζητούσε το ανάκτορο του Μενελάου στη μυκηναϊκή Σπάρτη, δηλαδή στο ύψωμα της Κοκκινόραχης, όπου υπήρχε ιερό του Μενελάου και της Ελένης, ιδρυμένο περί το 700 π. Χ.

Ανάκτορο όμως δεν ευρέθη εκεί που να ταιριάζει σ’ έναν Μενέλαο! Ούτε βασιλικοί τάφοι βρέθηκαν εκεί ή αλλού στη Λακωνία, ούτε Κυκλώπεια τείχη, ούτε μέγαρο με ιερά και αποθήκες, τίποτα από αυτά που χαρακτηρίζουν ένα μυκηναϊκό κέντρο και μάλιστα ένα ανάκτορο ανάλογο του Ατρείδη Μενελάου. Όλα όμως αυτά βρέθηκαν κοντά στη σημερινή Πελλάνα, που κατά τον Σπυρόπουλο, που επικαλείται τον Όμηρο, είναι η Ομηρική Λακεδαίμων – που υπήρξε η πρωτεύουσα του Μενελάου».

Όλες αυτές οι κυκλώπειες και μυστηριώδεις κατασκευές μας βάζουν σε σκέψεις, η κατασκευή λαξευτού τάφου προϋποθέτει μεγάλες τεχνικές γνώσεις, κατασκευαστική εμπειρία και μακροχρόνια εργασία και οικοδομικά μέσα υψηλά. Παρότι η σύγχρονη τεχνολογία έχει φθάσει σε απίστευτα ύψη κι όμως εξακολουθούν να προβληματίζουν τους ειδικούς για το αν οι πολιτισμοί εκείνοι κατοικήθηκαν από εξωγήινους ή γίγαντες, με αποτέλεσμα να υποπίπτουν συνεχώς σε λανθασμένα και ανυπόστατα συμπεράσματα. Γι’ αυτό ο Δάσκαλος μάς δίδαξε να ερευνούμε και να ετυμολογούμε τα πανάρχαια τοπωνύμια που μας προσφέρει μέσα από τα σπλάχνα της η Ελληνική Γη και όχι να κολλάμε σε εγκαταλειμμένες, εδώ και εκατοντάδων ετών, θεωρίες όπως είναι της απαρχαιωμένης Αγγλικής Αρχαιολογικής Σχολής, οι οποίοι Άγγλοι Αρχαιολόγοι ισχυρίζονται, με το έτσι θέλω, ότι το Ανάκτορο του Μενελάου και της Ελένης βρίσκεται στην σημερινή Σπάρτη δίχως να υπάρχουν χειροπιαστά στοιχεία για να καταδείξουν την ορθότητα των επιχειρημάτων τους, κατά συνέπεια όλες αυτές οι θεωρίες χαρακτηρίστηκαν αβάσιμες και έχουν απορριφθεί από την επιστημονική κοινότητα.

Η Χώρα μας η Ελλάς εκτός από Γεωγραφικός είναι και ένας απέραντος «Μυθολογικός» Χάρτης, όπου οι αρχαίοι ημών πρόγονοι φρόντισαν να κρυπτογραφήσουν όλη την Ιστορία του πολιτισμού τους χρησιμοποιώντας τα στοιχεία της φύσεως ως σημείο αναφοράς όπως ήταν για παράδειγμα ο Ήλιος, η Σελήνη, πλανήτες, αστρικά νεφελώματα, βουνά, ποτάμια, λίμνες, πελάγη, νησιά, δάση, το ζωικό βασίλειο ακόμα και ανθρώπινα συναισθήματα όπως ήταν ο εγκέφαλος, η ψυχή κτλ, μετατρέποντας το καθένα σε ξεχωριστές οντότητες ή αλλιώς θεότητες. Η όλη διαδικασία είχε ως σκοπό την διαφύλαξη των αρχείων ενός Κράτους ή στοιχεία για την προέλευση μιας φυλής από τυχόν λεηλασία ή τον αφανισμό του πολιτισμού τους, ούτως ώστε οι μεταγενέστερες γενεές να έχουν άμεση πρόσβαση στις χαμένες γνώσεις σπάζοντας τους κώδικες που ήταν καλά κρυμμένες μέσα από την παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα.

Για την Ιστορία είπαμε πολλά για τον σπουδαίο αυτόν άνδρα δεν είπαμε το παραμικρό. Τον κ. Θεόδωρο Σπυρόπουλο έχουμε ακουστά μονάχα το όνομά του, αλλά κανείς ή τουλάχιστον ελάχιστοι γνωρίζουν τι ακριβώς έχει πετύχει στην μακρόχρονη και πλούσια καριέρα του ως Αρχαιολόγος και πόσα ακόμα μπορεί να μας διδάξει. Είναι Δρ. Αρχαιολογίας με πολλές διακρίσεις στο ενεργητικό του, οι οποίες περγαμηνές ξεπερνάνε ακόμα και το λαμπρό ανασκαφικό του έργο. Είναι:
– Ανασκαφέας Αρχαιολόγος
– Επίκουρος Καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
– Μέλος της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρίας
– Μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου
– Επίτιμο Μέλος στην Εταιρία Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά
– Επίτιμος Δημότης Πελλάνας (πρώην Δήμος Πελλάνας) και
– Συγγραφέας βιβλίων και μελετών που έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα Ελληνικά και ξένα περιοδικά όπως είναι: Το Αρχαιολογικό Δελτίου, Το Τρίτο Μάτι, ΑΕΡΩΠΟΣ, Δαυλός, Sparta in Laconia, CORPUS κ.ά.

Υπήρξε μαθητής του Μεγάλου Αρχαιολόγου Σπύρου Μαρινάτου, όπου μαζί με τον Δάσκαλό του το 1967 έκαναν την μεγαλύτερη, μέχρι τότε, αρχαιολογική ανακάλυψη στην Ελλάδα στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης. Εκεί ήρθε στο φως μια ολόκληρη προϊστορική πόλη της Υστεροκυκλαδικής Α΄ περιόδου (1600 – 1400 π. Χ.), θαμμένη κάτω από τα ηφαιστειακά υλικά. Χάρη σ’ αυτό το ελαφρύ υλικό (τέφρα) τα σπουδαία αυτά οικοδομήματα διατηρήθηκαν επί αιώνες ακέραια και σε άριστη κατάσταση, όπου η δόμηση ήταν πυκνή και διέθετε πολυώροφα κτίρια με πλούσιες τοιχογραφίες, οργανωμένες αποθήκες, βιοτεχνικούς χώρους, άριστη πολεοδομική οργάνωση με δρόμους, πλατείες και είχε ένα πλήρως αναπτυγμένο αποχετευτικό σύστημα, το οποίο περνούσε κάτω από το λιθόστρωτο και συνδεόταν απευθείας με τα σπίτια, όπως συμβαίνει και στις σύγχρονες πόλεις.

Από το έτος 1968 έως και το έτος 1984 η Αρχαιολογική Εταιρία της Αθήνας διενεργεί συστηματική ανασκαφή στην Τανάγρα υπό την διεύθυνση του Δρ. Σπυρόπουλου σε δύο θέσεις, 500 και 800 μ. Ανατολικά του σημερινού χωριού της Τανάγρας, Νοτίως του Στρατιωτικού Αεροδρομίου, σε δύο Νεκροταφεία των μυκηναϊκών χρόνων. Κατά την ανασκαφή ήλθαν στο φως γραπτές λάρνακες και τα άλλα αρχαία της Τανάγρας των μυκηναϊκών χρόνων περίπου 1350 – 1180 π. Χ.
Αργότερα ως Έφορος αρχαιοτήτων στην πόλη της Θήβας ανακαλύπτει κατά την χρονική περίοδο 1971 και 1973 στο χώρο του Αμφείου την μεγαλύτερη βαθμιδωτή πυραμίδα της τρίτης χιλιετίας π. Χ, η οποία έχει όλες τις προϋποθέσεις να αναδειχθεί σ’ ένα από τα μεγαλύτερα μνημεία του Ευρωπαϊκού χώρου. Καθώς επίσης και τους τάφους των μυθικών αδερφών Ζήθου και Αμφίωνα, όπου σύμφωνα με τα Ομηρικά Έπη ήταν υιοί του Δία και της Αντιόπης και ήταν εκείνοι που πρώτοι έκτισαν την έδρα και τα τείχη της «εφτάπυλης» Θήβας (Οδύσσεια λ 260 – 289). Θα περίμενε κανείς να επαινεθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ο καθηγητής για τις σπουδαίες αυτές ανακαλύψεις, παραταύτα εκδιώχθηκε βιαίως από τις ανασκαφές και «μετατέθηκε» άρον άρον στη Σπάρτη, όπου και παρέμεινε μέχρι την συνταξιοδότησή του το 2002.

Η έπαυλη του Ηρώδη Αττικού στην Εύα/Λουκού Κυνουρίας είναι το σημαντικότερο μνημείο των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων στον ελληνικό χώρο, όπως καταδεικνύουν η μεγάλη της έκταση και κυρίως ο εξαιρετικός πλούτος των αρχιτεκτονικών λειψάνων και των πολυσχιδών γλυπτών και ψηφιδωτών ευρημάτων της. Το μνημείο ήρθε στο φως έπειτα από είκοσι ένα χρόνια συστηματικής ανασκαφής από τους καθηγητές Δρ. Θεόδωρο Σπυρόπουλο (1980 – 2001) και τον γιό του Δρ. Γεώργιο Σπυρόπουλο (1990 – 2001).
Θα πρέπει να δοθεί ένα τέλος σ’ αυτό το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι που παίζει με τόση επιδεξιότητα το Υπουργείο Πολιτισμού και να αποδοθεί δικαιοσύνη για τις καταστροφές στην αρχαία Πελλάνα. Γιατί όμως κρύβονται; Γιατί δεν μιλάει κανείς; Γιατί τα Μ.Μ.Ε. και ειδικά η δημόσια τηλεόραση Ε.Ρ.Τ. μαζί με τα υπόλοιπα «τουρκοκάναλα» δεν βγάζουν αυτό το μείζον θέμα στην επικαιρότητα;

Οι απαντήσεις είναι απλούστατες και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη για να αντιληφθεί κανείς πως στην ιδέα και μόνο αν ανατρεπόταν η Ελληνική Ιστορία από τις ανακαλύψεις του κ. Σπυρόπουλου, τότε ολόκληρη η διδακτική ύλη της Ιστορίας θα διαγραφόταν από όλα τα σχολικά βιβλία, αυτομάτως το γεγονός αυτό θα προκαλούσε τριγμούς τόσο στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων όσο και στους κύκλους της Αρχαιολογίας. Επίσης θα τάραζε τα λιμνάζοντα νερά μιας μερίδας «βολεμένων» της συντηρητικής κοινωνίας της πόλης μας γνωστοί κι ως «τζάκια της Σπάρτης», οι οποίοι με το έμμονο οικονομικό συμφέρον ως πρόσχημα δεν θα δίσταζαν να σαμποτάρουν αρχαιολογικούς χώρους, έργα υποδομής, την κατασκευή υπερσύγχρονων αυτοκινητόδρομων ή ακόμα και να παρεμποδίσουν τη δημιουργία μουσείου στην Σπάρτη πλήττοντας έτσι ανεπανόρθωτα τον τουρισμό και την ανάπτυξη της Λακωνίας, για να ικανοποιήσουν το αρρωστημένο τους προσωπικό όφελος.

Γεγονός είναι πως ο Θεόδωρος Σπυρόπουλος έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού και η ανακάλυψή του δεν είναι καθόλου τυχαία. Πρώτη φορά στα χρονικά της Αρχαιολογίας συναντάμε ασύλητο (σφραγισμένο) βαθμιδωτό λαξευτό Βασιλικό Τάφο τέτοιας υψίστης σπουδαιότητας, δηλαδή από την αρχή του διαδρόμου μέχρι την είσοδο της Πύλης κλείνει προς τα μέσα σχηματίζοντας στα τοιχώματα βαθμιδωτή πυραμίδα και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στο αποκαλυπτικό βίντεο, ο οποίος εμπεριέχει στο εσωτερικό του κι άλλους δυο καλά φυλαγμένους τάφους (τρείς τάφους μέσα σε ένα μεγάλο). Και ένας Θεός ξέρει τι αμύθητους θησαυρούς και γνώσεις θα κρύβουν μέσα τους, προσθέτοντας επιπλέον άλλα 1.000 χρόνια Ιστορίας στην αρχαία Σπάρτη. Έτσι άλλωστε δεν συνέβη με τον Μανόλη Ανδρόνικο με την ανακάλυψή του για τον τάφο του Φιλίππου;

Είναι προφανές πως το σάπιο «Ελληνικό» καθεστώς που κυβερνάει τη Χώρα μας εδώ και 40 χρόνια ενοχλείται από την παρουσία λαμπρών προσωπικοτήτων και δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να ορθώσει το ανάστημά της εκεί που δικαιωματικά της αξίζει. Δυστυχώς θύματα αυτού του οργανωμένου σχεδίου εξόντωσης, το οποίο τείνει να γίνει παγκόσμιο φαινόμενο είναι η νεολαία μας και τώρα εξαπλώνεται σαν πανώλη και στον πολιτισμό μας. Συνήθως χτυπάει σε δυο μέτωπα πρώτα με το χρήμα στοχεύοντας στην υπερκατανάλωση και στην οκνηρία και μετά στην παιδεία αφανίζοντας γλώσσα και οικογένεια.

Τέλος εμείς οι κάτοικοι της Πελλάνας δεν θα εγκαταλείψουμε έτσι εύκολα τα όπλα, ο αγώνας μας συνεχίζεται μέχρι το τέλος και όπως έχει ειπωθεί επανειλημμένως κατά το παρελθόν: «παίρνοντας την γενναία απόφαση παραδίδουμε τις περιουσίες και τα χωράφια μας στα χέρια του κ. Σπυρόπουλου για το καλό της Ιστορίας και του τόπου μας και αν δεν αλλάξει το πολιτικό σκηνικό θα πάρουμε το νόμο στα χέρια μας και σύντομα θα μας βρείτε μπροστά σας».

Βίντεο αποκάλυψη
Ξενάγηση δοκίμων αξιωματικών της Σχολής Υποψηφίων Εφέδρων Αξιωματικών (Υ.Ε.Α.) στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης
Απόψεις, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Αρθρογραφία, Αεροναυτική, Διάστημα/ Αστρονομία, Διαστημική Αρχαιολογία, Ελλάδα, Εξωγήϊνοι, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι, Ναυάγια, Ταξίδια ή Εξερευνητές

“ΑΡΓΩ” το… Αρχαίο Διαστημόπλοιο‏


Η αρχαία ελληνική μυθολογία δεν αποτελείται από μυθεύματα, αλλά περιέχει πραγματικά γεγονότα τα οποία σήμερα, ύστερα από τα τεχνολογικά επιτεύγματα των τελευταίων δεκαετιών, γίνονται κατανοητά και παίρνουν τις αληθινές τους διαστάσεις.

Τυπικό παράδειγμα αυτού του τρόπου αποκρυπτογράφησης της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας αποτελεί η Αργώ, που, όπως αναφέρεται στη Μυθολογία, ήταν ένα πλοίο. Όμως, όπως θα διαφανεί από τα στοιχεία που θα παρατεθούν παρακάτω, η Αργώ ουσιαστικά ήταν ένα διαστημόπλοιο…

Η Αθηνά εκπονεί τα σχέδια για την κατασκευή της Αργούς και επιβλέπει και βοηθάει στην κατασκευή της από τον Αργό, Η Αθηνά ανήκει στους δώδεκα Ολύμπιους “θεούς”, οι οποίοι ήταν μια εξωγήινη αποστολή που κατήλθε στον πλανήτη μας για εκπολιτιστικούς λόγους. Η εξωγήινη καταγωγή της Αθηνάς κρυπτογραφείται στον παρακάτω μύθο, ο οποίος δεν είναι ευρύτατα γνωστός και προέρχεται από την Κρήτη.Σύμφωνα λοιπόν με αυτόν το μύθο, ο Δίας χτύπησε ένα σύννεφο από το οποίο εξήλθε η Αθηνά. Όμως, σήμερα, έπειτα από έρευνες πενήντα ετών κι από αναφορές ανθρώπων οι οποίοι παρέστησαν μάρτυρες θεάσεων UFO, γνωρίζουμε ότι ένας από τους τύπους των UFO είναι αυτός που έχει μορφή σύννεφου. Η κατασκευή της Αργούς έγινε από το ιερό ξύλο της βελανιδιάς που ήταν ανθεκτικό τόσο στο νερό όσο και στη φωτιά.Η τοποθεσία στην οποία καυασκευάστηκε είναι ο Παγασές που βρίσκεται κοντά στο λόφο Γορίτσα στο Βόλο, όπου έχουν αναφερθεί ανεξήγητες εξαφανίσεις ανθρώπων και θεάσεις UFO. Σε αυτόν το λόφο ο μαγνητισμός πάντα είναι έντονος. Όμως, το πιο σημαντικό είναι ότι στην κορυφή του υπάρχει ένα κτίσμα το οποίο έχει δυο ανάστροφα έψιλον, που απέχουν ελάχιστα μεταξύ τους, και στη μέση τα ενώνει μια οριζόντια γραμμή την οποία διέρχεται στη μέση μια κάθετη γραμμή. Αυτό το σύμβολο δεν είναι τυχαίο, γιατί, σύμφωνα με μαρτυρίες από διαφορετικά σημεία του πλανήτη μας, αυτό το σύμβολο υπάρχει πάνω σε σύγχρονα UFO.Η τελευταία αναφορά σχεακά με αυτό το σύμβολο προέρχειαι από τη Ρωσία στις 27/9/1989 και μεταδόδηκε από επίσημο πρακτορείο ειδήσεων το γνωστό αμερικανικό τηλεοπτικό κανάλι CΝΝ κι αναφέρδηκε μετέπειτα σε έγκυρα ερευνητικά περιοδικά ότι αυτό το UFO είχε στη μια πλευρά του ένα έμβλημα, το οποίο, όπως το περιέγραφαν, ήταν όμοιο μ’ εκείνο του Βόλου.Το πλήρωμα της Αργούς ήταν επίλεκτο, αφού συμμετείχαν σε αυτό ημίθεοι και ήρωες, από τους οποίους ορισμένοι είχαν θεϊκές ικανότητες. Ενδεικτικά αναφέρω τον Λυγκέα, για τον οποίο ο Ορφέας αναφέρει στα Αργοναυτικά τα παρακάτω: «Ο Λυγκέας, μόνος αυτός απ’ όλους τους ανθρώπους, έβλεπε με μάτια διαπεραστικά τα πλέον απομακρυσμένα βάθη του αιθέρα και της θάλασσας και τα βάραθρα του Πλούτωνα που ζει κάτω από τη Γη».

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Λυγκέας, όπως οι γονείς του κι ο αδελφός του, είχε μυηθεί στα Ελευσίνια Μυστήρια, τα οποία ουσιαστικά παρείχαν ανεκτίμητες γνώσεις, τις οποίες δεν έπρεπε να ξέρουν οι απλοί άνθρωποι. Πιστεύετε ότι ένα μέρος αυτών των γνώσεων αφορούσε και ανώτερα τεχνολογικά επιτεύγματα που εκείνη την εποχή θα τα δεωρούσαν μαγικά. Επομένως, ο Λυγκέας θα χρησιμοποιούσε κάποια συσκευή, η οποία με τις ειδικές ακτίνες που διέθετε μπορούσε να εισχωρεί παντού και να βλέπει τα πάντα, όπως σήμερα διαδέτουμε τις ακτίνες Χ για να ακτινογραφούμε το ανθρώπινο σώμα.

Επίσης, συμμετείχε ο θεϊκός Ορφέας, ο οποίος γοήτευσε με τη λύρα του ακόμα και τα τέρατα του Αδη (όπου είχε κατεβεί, για να φέρει πίσω την αγαπημένη του σύζυγο Ευρυδίκη) καθώς και τους χθόνιους θεούς. Είναι αξιοσημείωτο πως, όταν κόλλησε στη Γη η Αργώ, ο Ορφέας έπαιξε τη λύρα του και με παλμικές κινήσεις που προκαλούσε, μετέβαλε τη μοριακή δομή της Αργούς, με αποτέλεσμα να μειώνεται το βάρος της και να καθίσταται ικανή να υπερνικήσει τη δύναμη της βαρύτητας.

Αλλα επίλεκτα μέλη της Αργούς ήταν ο Καλάις και ο Ζήτης, οι οποίοι είχαν την ικανότητα να πετούν με τα υποπόδια που φορούσαν (και προφανώς ήταν πτηπκές μηχανές). Εδώ υπενθυμίζουμε την πτητική μηχανή Jetpac που χρησιμοποιούν ειδικοί Αμερικανοί κομάντος. Ακόμα συμμετείχαν οι Διόσκουροι, δηλαδή ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης, οι οποίοι ήταν υιοί του Δία και της Λήδας, και είχαν κι αυτοί την ικανότητα να πετάνε. Επίσης, ο Αγκαίος (σημ. xgrt: Γιος του Ποσειδώνα και της Αστυπάλαιας,) γνώριζε τις πορείες των άστρων στον ουρανό και τις τροχιές των πλανητών.

Οι πιο γνωστοί κυβερνήτες της Αργούς ήταν ο Ηρακλής, ο Ιάσονας, ο Αργός, ο Τίφυς, ο Αγκαίος, ο Κάναπος.

Σχετικά με το σχήμα της Αργούς, όπως διαφαίνεται από τους παρακάτω στίχους, ήταν κυρτό κι από τα δύο μέρη και εξωτερικά είχε ένα «τοίχωμα» το οποίο έπρεπε να περάσουν οι Αργοναύτες, για να εισέλθουν στο εσωτερικό του πλοίου που ήταν κοίλο·. «Ούτε υπάρχει λιμάνι ως καταφύγιο των αμφικύρτων πλοίων» (Ορφικά, στ. 1188-1217). «Αφού εβάδιζαν υπεράνω από το τοίχωμα του πλοίου» (Ορφικά, στ. 612-642), «ταχέως έπειτα οι Μινύαι εισήλθαν ένοπλοι εις το κοίλον» (Ορφικά, στ. 500-528).

Το τελευταίο κομμάτι που τοποθετήθηκε πάνω στην Αργώ ήταν ένα ξύλο που έφερε η Αθηνά από τη Δωδώνη, το οποίο «μιλούσε» κι οδηγούσε τους Αργοναύτες στη σωστή πορεία. Όπως γράφει ο αρχαίος συγγραφέας Απολλώνιος ο Ρόδιος σιο έργο του Αργοναυιικά, «στην πλώρη της Αργούς έβαλε η Αθηνά ένα ξύλο από δρυ της Δωδώνης, το οποίο μιλούσε ανθρώπινα».

Η Αργώ «φώναξε» και είπε ότι δεν μπορεί να κρατήσει άλλο το βάρος του Ηρακλή. Αυτό το «κυβερνητικό» ξύλο όχι μόνο μιλούσε, αλλά έδινε και διάφορες εντολές στους Αργοναύτες. «Η Αργώ μίλησε και είπε στους Αργοναύτες ότι δεν θα σταματήσει η οργή του Δία για ίο φόνο του Άψυρτου, του αδελφού της Μήδειας τόν οποίο κομμάτιασε η ίδια και πετούσε τα κομμάτια του στη θάλασσα για να καθυστερήσει την καταδίωξη του πατέρα της, αν δεν πάνε στην Αισονία κι εκεί καθαριστούν από το φόνο από την Κίρκη». Αλλά και οι Αργοναύτες μιλούσαν μαζί της, όπως ο Ορφέας, ο οποίος της λέει: «Και τώρα, Αργώ, άκουσε τη δική μου φωνή όπως την άκουσες προηγουμένως». Σε μια άλλη περίπτωση αναφέρεται ότι μίλησε η Αργώ και είπε τα παρακάτω:

«Ω, εγώ η δυστυχισμένη, μακάρι να είχα συντριβεί και καταστραφεί σιις Κυανές Πέτρες και στην τρικυμία του Ευξείνου Πόντου. Παρά που τώρα άδοξη μεταφέρω την πασίγνωστη άγνοια των βασιλέων. Επειδή τώρα η αιώνια Ερινύα μας παρακολουθεί από πίσω ως τιμωρούς του συγγενικού αίματος του αποθανόντος Αψύρτου. Επέρχεται δε η μία συμφορά πάνω στην άλλη. Διότι τώρα θα κινδυνεύσω να περιέλδω σε άθλια κι οδυνηρή δυστυχία, εάν πλησιάσω στις Ιερνίδες Νήσους, εάν βεβαίως, αφού παρακάμψετε τα Ιερά Ακρωτήρια, δε φδάσειε στον κόλπο εσωτερικά της ξηράς και της απέραντης θάλασσας, κι εγώ φθάσω έξω στο Ατλαντικό Πέλαγος. Αφού είπε (η Αργώ) αυτά, σταμάτησε να μιλά…» (στ. 1160-1188).

Υπάρχουν κι άλλα σημεία στα Αργοναυτικά, τα οποία μας παρέχουν την ένδειξη ότι αυτό το ξύλο πρέπει να ήταν ένα είδος ασύρματης επικοινωνίας μεταξύ των Αργοναυτών και της Αθηνάς ή των άλλων Oλύμπιων “θεών”, οι οποίοι τους καθοδηγούσαν όποτε χρειάζονταν τη βοήθειά τους.

Η άποψη ότι η Αργώ ήταν διαστημόπλοιο τεκμηριώνεται περισσότερο από τους παρακάτω στίχους που ουσιαστικά αναφέρουν ότι «πετούσε»: «Οι Άλπεις έχουν εκτεταμένη αιχμήν, επικάθηται δε πάντοτε εκεί ομίχλη. Από δω ξεκινήσαντες βιαστικά…» (Ορφικά, στίχοι 1131-1136). «Τούτον, τον Κάνθο τον Αβαντιώτη κατενίκησεν η μοίρα, και η ανάγκη του επέβαλε να αποθάνει υπεράνω (πάνω από) της Λιβύης» (Ορφικά, στίχοι 118-131).

http://strangehellas.blogspot.com

http://periergaa.blogspot.com

Αρχαιολογία, Διαστημική Αρχαιολογία, Εξωγήϊνοι, Μυστήρια του Κόσμου

Αποδείξεις εξωγήινης παρέμβασης σε αρχαιολογικά ευρήματα (VIDEO)


Χρειάζεστε περισσότερες αποδείξεις από αυτά που βλέπετε; Δεν χρειάζεται επιστημονική επεξήγηση τα ευρήματα είναι αποκαλυπτικά από μόνα τους.

()

Πηγή: http://worldjudge.blogspot.gr

XGRT.gr : Παρότι αναδημοσιεύσαμε το παρόν άρθρο από το http://worldjudge.blogspot.gr σας προσθέτουμε και τα υπόλοιπα μέρη της σειράς…

http://youtu.be/X7TtjwmvROc

Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Ανακαλύψεις, Διάφορα, Επιστήμη, Πολιτισμοί, Υποβρύχια Αρχαιολογία

Το βυθισμένο Ηράκλειο της Αιγύπτου αποκαλύπτεται


Το θρυλικό λιμάνι βυθίστηκε πριν από 1.200 χρόνια
 
Νέες πληροφορίες σχετικά με τη ζωή στο θρυλικό λιμάνι του Ηρακλείου στην αρχαία Αίγυπτο βλέπουν το φως της δημοσιότητας 1.200 χρόνια μετά τη βύθισή του.

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους που μίλησαν σε διεθνές συνέδριο που έγινε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, η παράκτια πόλη που ονομαζόταν Ηράκλειον από τους Έλληνες και Θώμις από τους Αιγύπτιους, εξαφανίστηκε στη θάλασσα πριν από 1.200 χρόνια και βρέθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στις ακτές της Αιγύπτου το 2001.

Δέκα χρόνια πριν οι δύτες άρχισαν να ανακαλύπτουν τους θησαυρούς της πόλης βοηθώντας τους αρχαιολόγους να δημιουργούν σταδιακά μια εικόνα για το πώς ήταν η ζωή στην πόλη την εποχή των Φαραώ.

Στο αρχαίο λιμάνι έχουν βρεθεί πλέον 64 βυθισμένα πλοία, που χρονολογούνται μεταξύ του 8ου και του 2ου αιώνα π.Χ., πολλά από τα οποία μάλιστα φαίνεται να έχουν σκοπίμως βυθιστεί, δημιουργώντας μεγάλα «νεκροταφεία» πλοίων για άγνωστους μέχρι σήμερα λόγους.

Σημειώνεται πως οι ανασκαφές των αρχαιολόγων στην περιοχή βοήθησαν κατά πολύ την έρευνα και τώρα είναι σε θέση να δημιουργήσουν ένα χάρτη με την ζωή και την καθημερινότητα στο Ηράκλειο.

ΠΗΓΗ: aneksigita-fainomena.blogspot.gr/2013/04/blog-post_118.html

Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Ανακαλύψεις, Γεωλογία, Διάφορα, Επιστήμη, Είπαν, Θρησκείες, Θεωρίες, Ιστορία, Κυβερνήσεις, Μαρτυρίες, Ορθοδοξία, Παράξενα, Παράξενα Φαινόμενα, Πολιτισμοί, Στρατιωτικά, Συνωμοσιολογίες

Ανακάλυψη της κιβωτού του Νώε – Κρυφή Αλήθεια


Το πρόγραμμα αυτό παρουσιάζει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι εξερευνητές έχουν βρει την τελευταία κατοικία του πλοίου που μπορεί να είναι κιβωτός του Νώε, όπως περιγράφεται στη Βίβλο και το βιβλίο της Γένεσης. Περιλαμβάνει φωτογραφίες, βίντεο, φυσικά στοιχεία και συνεντεύξεις με τους ερευνητές, καθώς και τις πιο γνωστές αρχές «Κιβωτός του Νώε» στον κόσμο σήμερα.
Δυστυχώς δεν υπάρχουν ελληνική υπότιτλοι
Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να ενεργοποιήσετε από τις επιλογές τους αγγλικούς υποτίτλους και έπειτα να τους κάνετε μετάφραση στα ελληνικά.
Βέβαια η μετάφραση δεν είναι όπως καταλαβαίνετε τέλεια αλλά όποιος δεν ξερει αγγλικά θα βγάλει κάποιο νόημα.
Απόψεις, Αρχαιολογία, Αυτοκρατορίες, Ανακαλύψεις, Βυζάντιο, Διάφορα, Επιστήμη, Ειδήσεις, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θεωρίες, Μυστική Ελλάδα, Μηχανισμός Αντικυθήρων, Ναυάγια, Πολιτισμοί, Ταξίδια ή Εξερευνητές, Τεχνολογία, Υποβρύχια Αρχαιολογία, Φωτογραφίες

Το ναυάγιο των Αντικυθήρων μπορεί να κρύβει και άλλα μυστικά


Το περίφημο ναυάγιο στα Αντικύθηρα, στο οποίο ανακαλύφθηκε ο διάσημος πλέον υπολογιστής των Αντικυθήρων, μπορεί να κρύβει και άλλους μηχανισμούς παρόμοιους με τον περίτεχνο αστρικό υπολογιστή. Ομάδα αρχαιολόγων δήλωσε ότι το καράβι είναι διπλάσιο σε μέγεθος απ’ ότι υπολογιζόταν και ότι περιέχει πολλά άλλα αντικείμενα τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε νέες ανακαλύψεις
Ο αρχαιολόγος Brendan Foley του Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου Woods Hole θα αναφέρει τα ευρήματα της μέχρι τώρα έρευνας στη συνάντηση του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Αμερικής την Παρασκευή.
“Το πλοίο ήταν τεράστιο για τα δεδομένα της εποχής”, λέει ο Foley. “Οι δύτες του προηγούμενου αιώνα δεν είχαν τα μέσα για να διεξάγουν τόσο λεπτομερής έρευνα όπως εμείς τώρα. Σοκαριστήκαμε όταν καταλάβαμε πόσο μεγάλο είναι το ναυάγιο”.
Η αρχαιολογική έρευνα που ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο, δείχνει ότι το καράβι ήταν μεγαλύτερο από 49 μέτρα, διπλάσιο από όσο είχε παλαιότερα υπολογισθεί. Αυτό συνέβει γιατί η πρύμνη του ήταν πολύ βαθιά στο έδαφος για να μπορέσουν οι πρώτοι δύτες να υπολογίσουν με ακρίβεια το μήκος του καραβιού.
“Η νέα έρευνα δείχνει ότι το καράβι βυθίστηκε απρόσμενα, πιθανότατα όταν, εξαιτίας μιας καταιγίδας, προσέκρουσε σε ύφαλο”, δήλωσε ο Έλληνας αρχαιολόγος και έφορος εναλίων αρχαιοτήτων, Θεοτόκης Θεοδούλου.
Όσον αφορά το σκοπό του ταξιδιού του καραβιού, υπάρχουν διάφορες θεωρίες, όπως ότι πρόκειται για καράβι με λάφυρα από στρατιωτικές επιχειρήσεις Ρωμαίων στρατηγών ή απλά μετέφερε πολυτελή αντικείμενα για τις νεόχτιστες βίλλες της Ρωμαϊκής ελίτ.
Η τελευταία αρχαιολογική έρευνα είχε διεξαχθεί το 1976 από τον διάσημο εξερευνητή Jacque Cousteau. “Δεν είχαν την τεχνολογία που σήμερα έχουμε εμείς για την πραγματοποίηση μιας λεπτομερής έρευνας”, είπε ο κ. Θεοδούλου.
Πέρα από αμφορείς, κομμάτια από αγγεία και πλακίδια, o Foley υποστηρίζει ότι φαίνεται πως στο ναυάγιο υπάρχουν δεκάδες απολιθωμένα αντικείμενα που μοιάζουν με μεγάλες πέτρες πάνω στους αμφορείς και που θυμίζουν πολύ τον Υπολογιστή των Αντικυθήρων πριν την αποκατάστασή του και όπως είχε αρχικά ανακαλυφθεί. ” Είναι πιθανό τα αντικείμενα αυτά να είναι απλά συλλογή από χάλκινα καρφιά, αλλά δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι μέχρι να τα συλλέξουμε και να τα μελετήσουμε”, δήλωσε ο Foley.
H έρευνα, της οποίας ηγείται η Προϊσταμένη της Εφορείας Ενάλιων Αρχαιοτήτων κα Αγγελική Σίμωση, θα συνεχιστεί για ακόμα δύο χρόνια. Η διεθνής ομάδα θα ερευνήσει και άλλες δύο τοποθεσίες ενδιαφέροντος.
Αρχαιολογία, Ανακαλύψεις, Διάφορα, Δικαιώματα, Ελλάδα

Όλα αφημένα στη τύχη τους…


Ημερομηνία: 03/07/2012
Καταχωριτής: Aragorn

Χρυσοθήρες καταστρέφουν σημαντικά βραχογραφήματα που τα θεωρούν σημάδια
Της Γιωτας Μυρτσιωτη

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Η οικονομική ανέχεια εντείνει το κυνήγι θησαυρού σε πεδιάδες και βουνά. Λαθρανασκαφείς σκάβουν παντού, αφήνοντας πίσω τους ανυπολόγιστες καταστροφές σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία της φύσης. Αυξήθηκαν τον τελευταίο χρόνο τα κρούσματα ειδικά στη Μακεδονία, όπου ανεξερεύνητοι αρχαιολογικοί χώροι δίνουν ώς σήμερα πολύτιμα ευρήματα.

Φλέβες χρυσού αναζητούν το τελευταίο διάστημα λαθρανασκαφείς και στο Παγγαίο, όπου σύμφωνα με καταγγελίες, σκάβουν ανεξέλεγκτα, καταστρέφοντας προϊστορικές βραχογραφίες με παραστάσεις που χρονολογούνται από την όψιμη Εποχή του Χαλκού (3η χιλιετία π.Χ.) ώς τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους. Περιπατητές του βουνού έχουν εντοπίσει τουλάχιστον δεκαπέντε λάκκους βάθους έως 2 μ., σε μια ακτίνα 3-4 χλμ. «Ο κρατήρας κάθε ανασκαφής έχει διάμετρο μέχρι και 5 μ.! Σαν να είχε πέσει μετεωρίτης!», περιγράφει στην «Κ» ο εκδότης της ηλεκτρονικής πλέον εφημερίδας «Χρονόμετρο» Θόδωρος Σπανέλης, που έχει περπατήσει στην περιοχή και το δημοσίευμά του προκάλεσε το ενδιαφέρον αρχαιολόγων της αρμόδιας υπηρεσίας.

Οι λαθρανασκαφές, υποστηρίζει, αποτελούν μάστιγα στην ελληνική επαρχία. Οι χρυσοθήρες βγαίνουν στα βουνά, εντοπίζουν χώρους αρχαιολογικού κυρίως ενδιαφέροντος ή άλλα σημεία στα κατά τον Ηρόδοτο χρυσωρυχεία του Παγγαίου κι όπου «χτυπήσει» το ειδικό μηχάνημα ανίχνευσης μετάλλων επιφέρουν την καταστροφή. Οι πρώτες εκτιμήσεις από τους φρεσκοσκαμμένους λάκκους περιμετρικά της κορυφογραμμής, στον λόφο Ακροβουνίου, δείχνουν ότι οι λαθρανασκαφείς χρησιμοποίησαν μεγάλα σκαπτικά μηχανήματα για να σπάσουν ολόκληρους βράχους. Τοξότες με βέλη, ακόντια, μορφές από το ζωικό βασίλειο και τον ζωδιακό κύκλο που για τους αρχαίους ήταν παραστάσεις λατρείας, από τους σύγχρονους λαθρανασκαφείς εκλαμβάνονται ως σημάδια κρυμμένων θησαυρών.

Σε πολλές περιπτώσεις καταστρέφουν τα βραχογραφήματα σβήνοντας τα ίχνη για επόμενους χρυσοθήρες. Η καταστροφή που συντελείται είναι μεγάλη καθώς τα «ακιδογραφήματα» ή βραχογραφίες του Παγγαίου, αν και εντοπίστηκαν τη δεκαετία του ’60 από τον καθηγητή Ν. Μουτσόπουλο και ακολούθησε σχετική βιβλιογραφία (Λάζαρος Χατζηλαζαρίδης, καθηγητής γεωλογίας ΑΠΘ), μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει καμία συστηματική καταγραφή και μελέτη από εξειδικευμένους επιστήμονες.

Η περιοχή με τα σκάμματα της λαθρανασκαφής βρίσκεται κοντά στον αρχαιολογικό χώρο όπου το 1988-89 αποκαλύφθηκε το ιερό του ήρωα Αυλωνίτη. Αυτοψία στον χώρο πρόκειται να κάνει η αρχαιολόγος της 12ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Καβάλας κ. Σοφία Δουκατά. «Οι λαθρανασκαφές είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο σε όλα τα βουνά της περιοχής (Ζυγό, Σύμβολο, Φαλακρό κ.ά.), ωστόσο το τελευταίο διάστημα έχουν αναδειχτεί σε σπορ», αναφέρει.

Το δύσβατο της περιοχής, εξηγεί, δυσκολεύει το έργο της αυτοψίας. Η έρευνα σε μια ακτίνα 12 χλμ. όπου υπάρχουν 102 αρχαιολογικές διαχρονικές θέσεις, αν και στο μεγαλύτερο μέρος έχουν ανασκαφεί, πρέπει να γίνει περπατώντας. Για την αρχαιολογική υπηρεσία δεν είναι μια απλή υπόθεση. Δύο υπάλληλοι για τρεις νομούς (Καβάλας, Σερρών, Δράμας και Θάσου) τι να πρωτοκάνουν;

Πηγή: news.kathimerini.gr, 16.06.2012

Αρχαιολογία, Βιβλία, Διάφορα, Επιστήμη, Ειδήσεις, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί, Ελληνική Παράδοση, Ιστορία

Τα χειρόγραφα του Νεύτωνα ήταν στα ελληνικά!


Στην εικόνα που βλέπετε φαίνεται ένα τμήμα χειρόγραφης σημείωσης του Νεύτωνα. Πρόκειται για μέρος του αρχείου του μεγάλου επιστήμονα από ένα τετράδιο που αγόρασε όταν ήταν  φοιτητής του Κολλεγίου Τρίνιτι, και χρησιμοποίησε μεταξύ των χρόνων 1661 και 1665.

Παρατηρώντας τον τρόπο γραφής του Νεύτωνα, θα απορήσει κανείς: ο διανοητής έγραφε τις σημειώσεις του στα ελληνικά! Αν και οι τίτλοι/θέματα που επεξεργάζεται παρουσιάζονται στα λατινικά –  όπως και σύντομες επεξηγήσεις στα περιθώρια των σελίδων – η ανάλυση δίνεται σε σύντομο καλογραμμένο  ελληνικό κείμενο,  σε μικρογράμματη γραφή, με τα απαραίτητα πνεύματα. Φαίνεται λοιπόν ότι η ελληνική παιδεία ήταν τόσο διαδεδομένη οπότε ένας διανοητής τη χρησιμοποιούσε αβίαστα ακόμη και σε απλές σημειώσεις.

Λόγω του τρόπου γραφής, το εν λόγω τετράδιο  δεν κατατάχθηκε στα “κατάλληλα να τυπωθούν” μέρη του αρχείου του Νεύτωνα. Καταδικάστηκε στην αφάνεια μέχρι το 1872, οπότε και παρουσιάστηκε στη βιβλιοθήκη του Καίμπριτζ, όπου και τελικά ψηφιοποιήθηκε και “ανέβηκε” στο Διαδίκτυο το 2011.

ΠΗΓΗ: http://www.archaiologia.gr/blog/τα-χειρόγραφα-του-νεύτωνα-ήταν-στα-ελλ/

Αρχαιολογία, Κούφια Γη, Φωτογραφίες, NASA/ΝΑΣΑ

SECRET NASA PICTURES HACKED


Απόψεις, Αρχαιολογία, Αφιερώματα, Γεωλογία, Διάφορα, Εγκληματικότητα, Ελλάδα, Ιστορία, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία

Για την προστασία του Κωρύκειου Άντρου


Παλαιοί & γιατί όχι σύγχρονοι προβληματισμοί

Για την προστασία του Κωρύκειου Άντρου

Θα ήθελα να γράψω για ένα θέμα που ενδιαφέρει όλους μας κι απ’ ότι φαίνεται εδώ και πολλά χρόνια δεν ενδιαφέρεται κανείς από τους αρμόδιους.


Μιλάω για το Κωρύκειον Άντρον φυσικά που είναι εντελώς παρατημένο και όποιος θέλει πάει εκεί μέσα και κάνει ότι θέλει. Άλλοι βάζουν φωτιές από τις οποίες ο καπνός χαλάει όλα τα πετρώματα, άλλοι σκάβουν πιθανά για να βρούνε χρυσό, άλλοι σπάνε τις πέτρες χωρίς να ξέρουν και οι ίδιοι το λόγο, άλλοι φεύγοντας παίρνουν μαζί τους διάφορα πετρώματα ασήμαντα γι’ αυτούς αλλά πολύ σημαντικά για το σπήλαιο, άλλοι γράφουν το όνομά τους κι ότι άλλο τους κατέβει.Απ’ όσο ξέρω αυτό το σπήλαιο είναι προορισμός για πολύ κόσμο κι όταν κάποιος μας ρωτάει πώς να πάει και του λέμε είμαστε όλο καμάρι επειδή είναι στον δικό μας τόπο.

Επιτέλους κάτι θα πρέπει να κάνουν οι αρμόδιοι για τη φύλαξη και τη συντήρηση αυτού έστω και τώρα. Δεν είναι δυνατόν να το γράφουμε σε όλα τα περιοδικά σαν αξιοθέατο και να το έχουμε αφήσει έρμαιο στις ορέξεις του καθενός.

Από τον karam

Αρχαιολογία

Αρχαίος Τάφος του 4ου πΧ αιώνα στη Νέα Σμύρνη


Παλαιές Ειδήσεις

__________________________________________

Αρχαίος Τάφος του 4ου πΧ αιώνα στη Νέα Σμύρνη

Τάφος του 4ου πΧ αιώνα βρέθηκε χτες στην περιοχή της πλατείας Άνοιξης στη Νέα Σμύρνη. Την ανακάλυψη έκαναν οι εργάτες του φυσικού αερίου σκάβοντας για την τοποθέτηση σωλήνων μεταφοράς του αερίου και συγκεκριμένα επί της οδού Αγίας Σοφίας και ανάμεσα στην οδό Αγάπης και στην Πλατεία Ηρώων Κύπρου.

Σήμερα ομάδα αρχαιολόγων προχώρησε στην ανασκαφή. Αφαιρέθηκε το μαρμάρινο καπάκι του τάφου, αυτό που έσπασε το κομπρεσέρ των εργατών και οδήγησε στον εντοπισμό του τάφου. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις πρόκειται για τάφο της υστεροκλασικής περιόδου και ο σκελετός που βρέθηκε μέσα πιστεύεται ότι ανήκε σε νέα γυναίκα. Τα στοιχεία που οδήγησαν στην άποψη αυτή ήταν αφενός τα ίδια τα οστά και αφετέρου δύο κτερίσματα που εντοπίστηκαν μέσα στα χώματα: Ένα κάτοπτρο και ένας σφόντυλος.

Οι αρχαιολόγοι αφαίρεσαν από τον τάφο με ιδιαίτερη προσοχή το αχλαδοειδές κάτοπτρο, πιθανότατα από χαλκό, καθώς κάτω από τα χώματα φαινόταν να έχει το χαρακτηριστικό πράσινο χρώμα του οξειδωμένου χαλκού.

Με την ίδια προσοχή αφαιρέθηκαν τόσο τα χώματα όσο και ο ίδιος ο σκελετός που ήταν σε άριστη κατάσταση και έκανε τους περαστικούς να απορούν πως έπειτα από τόσους αιώνες σώθηκαν τόσο καλά τα οστά.

Το ύψος του σκελετού εκτιμήθηκε 1,65 περίπου μέτρα και γύρω στα 45 εκατοστά ήταν το άνοιγμα στις ωμοπλάτες. Τα οστά επίσης της λεκάνης ταίριαζαν σε γυναικείο σκελετό.

Η συγκίνηση από το εύρημα ήταν τεράστια σε όλους τους γείτονες και δεκάδες ιστορίες ακούστηκαν… Μια κυρία μεγάλης ηλικίας βουρκωμένη μας έλεγε πως στα νιάτα της είχε περάσει αρχαιολογικό μα δε στάθηκε μπορετό να σπουδάσει. Τώρα, μπροστά στο σκελετό που βρέθηκε στην περιοχή που επί δεκαετίες περπατούσε καθημερινά, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Άλλος ηλικιωμένος κύριος μας έδινε άφθονα ιστορικά στοιχεία της γειτονιάς μας, καθώς στην ιστορία της Νέας Σμύρνης ανάλωσε τη ζωή του όλη και έχει μέχρι στιγμής γράψει 9 βιβλία για την ιστορία αυτή. Μεγάλη και η συγκίνηση της νεολαίας μας. Πρωτάκια του δημοτικού, μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου, όλοι κοίταζαν με ακόρεστο ενδιαφέρον και τραβούσαν συνεχώς φωτογραφίες με τα κινητά.

Ήταν τέτοιο το ενδιαφέρον του συγκεντρωμένου πλήθους που αδιαφορούσαν ακόμη και για τις παρακλήσεις της δημοτικής αστυνομίας να απομακρυνθούν από το οδόστρωμα μη γίνει κανένα ατύχημα και χρειαστεί να ανοίξουμε και άλλον τάφο… Ξυστά πέρναγαν τα λεωφορεία και τα φορτηγά μα εμείς εκεί με τα μάτια καρφωμένα στον τάφο. Πού να το φανταστούμε πως στα σπλάχνα της πόλης μας κρυβόταν επί τόσα χρόνια ένα τέτοιο εύρημα;

Οι αρχαιολόγοι εκτίμησαν πως δεν επρόκειτο για κάποιο σπουδαίο πρόσωπο αφού μόνο δυο ταπεινά κτερίσματα βρέθηκαν αλλά και ο ίδιος ο τάφος ήταν ιδιαίτερα απλός. Όμως η άριστη κατάσταση του σκελετού τους έκανε να μιλούν για σημαντικό εύρημα και έγινε η πρόταση στο Δήμαρχο να μείνει εκεί ο τάφος και να τοποθετηθεί διαφανές κάλυμμα ώστε τόσο οι κάτοικοι της Νέας Σμύρνης όσο και οι επισκέπτες της να τον θαυμάζουν και να μαθαίνουν από πρώτο χέρι την ιστορία της.

Δε χρειάζεται να προσθέσω την τεράστια ικανοποίηση και χαρά όλων μας για τη σημαντική αυτή ανακάλυψη. Επί ώρες μείναμε εκεί να δούμε και να καταγράψουμε το τόσο σπουδαίο γεγονός, χωρίς να λογαριάζουμε ταλαιπωρία και κούραση.

Από τα δεκάδες παιδιά που πέρασαν και θαύμασαν τον αρχαίο τάφο, συγκράτησα ως ιδιαίτερα συγκινητική την περίπτωση του 15χρονου Κόνραντ. Ένα Πολωνόπουλο που ζει με τους γονείς του στην Ελλάδα και που δεν έκρυβε τον ενθουσιασμό του για όσα η τύχη του επεφύλασσε να παρακολουθήσει εκ του σύνεγγυς. Ήταν εκείνος που έτρεξε σαν πουλάκι να φέρει από το παρακείμενο σούπερ μάρκετ χαρτοκιβώτια για να τοποθετηθεί ο σκελετός.

Όπως μας ενημέρωσαν τα ευρήματα πρόκειται να μεταφερθούν για πιο έγκυρες επιστημονικές εκτιμήσεις και εργαστηριακούς ελέγχους, στο Μουσείο Βραυρώνας. Ως τότε η ωραία κοιμωμένη επί 2.400 χρόνια για όλους εμάς θα είναι η Σοφούλα μας λόγω και του δρόμου που βρέθηκε ο τάφος της. Η Σοφούλα της Νέας Σμύρνης. Και δεν μπορούμε να μη στενοχωριόμαστε που μας την πήραν για το μουσείο… Καλό ταξίδι, κοπελιά. Να ξέρεις πως από τώρα και στο εξής θα κατοικείς για πάντα στις καρδιές μας. Θα είσαι το καμάρι μας και θα φροντίζουμε την ιστορία σου να τη μαθαίνουν όλα τα παιδόπουλα της πόλης, με αρχή βεβαίως το κοντινότερο σχολικό συγκρότημα του 2ου και 11ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Σμύρνης.

Α, δεν μπορείτε να φανταστείτε την αίσθηση… Πλημμύρα συναισθημάτων και έξαρση της φαντασίας. Ποια να ήταν άραγε; Πως πέρασε τη σύντομη ζωή της; Όλοι ρωτούσαν με αγωνία τους αρχαιολόγους να μάθουν και κάτι ακόμη. Και κάποια στιγμή τους έβαλαν και τις φωνές… Γιατί το καπάκι του τάφου στέκονταν παραμελημένο στην άκρη και μάλιστα του είχαν φορτώσει επάνω και πράγματα!!! Λίγο σεβασμό βρε παιδιά, ακούστηκε από το πλήθος το παράπονο προς τους κατάκοπους αρχαιολόγους όταν κάποιος απρόσεχτος πάτησε πάνω στο μαρμάρινο κειμήλιο… Είναι η ιστορία μας αυτό. Μην το πατάτε!

Έμειναν κι αυτοί να μας κοιτάνε. Γιατί τόση ώρα ήταν μέσα στον τάφο και μάζευαν κοκαλάκι κοκαλάκι και τώρα που όλα ήταν πια στα χαρτοκούτια βρέθηκαν και ένοχοι που πάτησαν λίγο και το καπάκι. Μα έτσι είναι. Άλλο η ανάγκη να συλλέξουν τα οστά και άλλο να βάζουν το πόδι πάνω στο μάρμαρο που σκέπαζε την κόρη στον αιώνιο ύπνο της.

Τελικά ετούτος ο λαός εκεί που σε απογοητεύει, έρχεται ένα τυχαίο γεγονός και σε κάνει να νιώθεις περήφανος που ανήκεις σ’ αυτόν. Όχι, η δάφνη δεν κατεμαράνθη ακόμη στον τόπο ολωσδιόλου. “Σοφούλα” μας σε ευχαριστούμε από καρδιάς που φανερώθηκες και μαζί φανέρωσες και τόσο πρωτόγνωρα συναισθήματα στις ψυχές μας. Ναι, Σοφία είναι το όνομα που σου ταιριάζει και ας μην έλεγαν καμιά κοπέλα της εποχής σου με το όνομα αυτό. Μια αρχαία Σοφία που σήμερα μας μύρωσε και μας ανέβασε σε άλλη διάσταση. Μια Σοφία που ίσως τη δείτε το βράδυ και στα κανάλια, αν βέβαια βρει χώρο ανάμεσα στην περιρρέουσα βλακεία της δικής μας εποχής.

  • Στην πρώτη φωτογραφία διακρίνεται στη μέση και πάνω το κάτοπτρο της νεαρής κοπέλας και ανάμεσα στα οστά της κνήμης της το σφοντύλι. Κάντε κλικ στη φωτογραφία για να τη δείτε σε μεγέθυνση.

ΠΗΓΗ: http://educandus.blogspot.com/2008/09/4.html

Και δεύτερος αρχαίος τάφος στη Νέα Σμύρνη

Όπως δημοσιεύσαμε πριν λίγες μέρες, Αρχαίος Τάφος του 4ου πΧ αιώνα ανακαλύφθηκε στη Νέα Σμύρνη , την πάλαι ποτέ προσφυγούπολη στις παρυφές της Αθήνας.


Ο τάφος ήρθε στο φως όταν οι εργάτες του φυσικού αερίου προσπάθησαν να ανοίξουν τάφρο για τοποθέτηση σωλήνων μεταφοράς του αερίου. Στην αρχή μάλιστα και με δεδομένο ότι πολλά σημεία της περιοχής είναι βραχώδη, δεν κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται με αποτέλεσμα να σπάσουν ένα κομμάτι από την πλάκα που τον σκέπαζε. Βεβαίως αμέσως μόλις αντίκρισαν το εσωτερικό του τάφου έσπευσαν να ειδοποιήσουν την αρμόδια αρχαιολόγο που παρακολουθεί τις εργασίες του φυσικού αερίου στη Νέα Σμύρνη και εκείνη με τη σειρά της ειδοποίησε και κατέφθασε στην περιοχή ολόκληρο κλιμάκιο της αρχαιολογικής υπηρεσίας το οποίο και προέβη και οργανωμένη ανασκαφή του χώρου.


Παρασκευή μεσημέρι και πλήθος κόσμου στεκόταν τριγύρω παρακολουθώντας τις εργασίες με έκδηλη συγκίνηση. Ποιος να το φανταζόταν ότι μισό μέτρο κάτω από τα πόδια μας βρισκόταν τάφος τόσων αιώνων;

Εντός του τάφου βρέθηκε σκελετός νέας γυναίκας καθώς και δύο κτερίσματα, ένα χάλκινο κάτοπτρο και ένα σφοντύλι από αδράχτι.

Φυσικά οι αρχαιολόγοι περισυνέλεξαν ακόμη και το χώμα μέσα από τον τάφο. Με όλα τα τελετουργικά που προβλέπει η επιστήμη της αρχαιολογίας. Ώρες μείναμε δίπλα τους και παρακολουθούσαμε δίχως να καταλαβαίνουμε κούραση και με τον ενθουσιασμό να μας πλημμυρίζει από τη σπουδαία ανακάλυψη στη γειτονιά μας. Κι έπειτα είδαμε να σκεπάζουν προσεκτικά τον τάφο και να γεμίζουν το άνοιγμα χώμα. Νομίσαμε πως αυτό ήταν… Δεν έχει άλλο. Να όμως που πέσαμε έξω.

Σήμερα που περάσαμε και πάλι από το σημείο αυτό, Αγίας Σοφίας 89 στην Άνω Νέα Σμύρνη, δίπλα ακριβώς από την πλατεία Ηρώων Κύπρου ή πλατεία Άνοιξης όπως τη λένε οι κάτοικοι, πληροφορηθήκαμε ότι χτες το συνεργείο των αρχαιολόγων ανάσκαψε και δεύτερο τάφο που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στον πρώτο. Τη στενοχώρια μας που δεν το πήραμε έγκαιρα είδηση για να παρακολουθήσουμε την ανασκαφή, την καταλαβαίνετε. Τουλάχιστον είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε από έγκυρη πηγή τα ακόλουθα για το δεύτερο τάφο:

Ανήκε και αυτός σε γυναίκα. Δυστυχώς το καπάκι του έλειπε και υπήρχαν δείγματα πως είχε συληθεί κατά το παρελθόν. Η χρονολόγηση κυμαίνεται και για τους δύο τάφους από τον 5ο πΧ αιώνα έως και τον 3ο. Σύντομα αναμένεται επίσημη ανακοίνωση της αρχαιολογικής υπηρεσίας όπου και θα δοθούν όλες οι σχετικές πληροφορίες για τα ευρήματα.

Το πιο ευχάριστο γεγονός είναι πως από τη Δευτέρα αναμένεται εντολή της αρχαιολογικής υπηρεσίας για ευρύτερη ανασκαφή στην περιοχή καθώς η ανακάλυψη δύο τάφων αφήνει το ενδεχόμενο και για άλλες αρχαιότητες στην περιοχή μας.

Ήδη στο σχολείο της γειτονιάς συζητάμε τη διοργάνωση έκθεσης φωτογραφίας από τις ως τώρα εργασίες ενώ ανάλογες κινήσεις ακούσαμε πως σκέπτεται να κάνει και ο Δήμος της Νέας Σμύρνης.

Αν και εμείς εδώ είμαστε όλοι μετανάστες από άλλες περιοχές, και δεν αισθανόμαστε απόγονοι εκείνων που κατοίκησαν την περιοχή πριν από 25 αιώνες, όμως νιώθουμε βαθύ σύνδεσμο με εκείνους που έζησαν στον ίδιο τόπο με αυτόν που ζούμε κι εμείς σήμερα. Πιο ενθουσιασμένοι από όλους είναι τα μικρά παιδιά. Αναβρασμός επικρατούσε αυτές τις μέρες στο σχολείο. Από στόμα σε στόμα διαδιδόταν το σπουδαίο νέο και όλα τα πιτσιρίκια ζητούσαν να μάθουν τα πώς και τα γιατί… Ακόμη και τα Πρωτάκια. Ήδη ένα μικρό παραμυθάκι δημιουργήθηκε για το χατίρι τους και σύντομα υποσχόμαστε να το ανεβάσουμε κι εδώ. Γιατί στα παιδιά πρέπει να μιλάμε για το θάνατο αλλά με προσοχή, να μην τα τραυματίσουμε. Ένα παραμύθι που θα σέβεται τις ιστορικές πληροφορίες και θα βοηθά τα παιδιά μας να μάθουν την ιστορία του τόπου τους.

___________

Διαβάστε τη συνέχεια του αφιερώματος στους αρχαίους τάφους της Νέας Σμύρνης:

Πεσσοί και Κάτοπτρα ή Σοφίας και Αγάπης…

Στην πεζή μας καθημερινότητα και στο άγχος της ρουτίνας δουλειά – σπίτι και αντιστρόφως σπίτι – δουλειά, ήρθε πρόσχαρα και αναπάντεχα να δώσει πνοή η ανακάλυψη των αρχαίων τάφων στη γειτονιά μας, στην Άνω Νέα Σμύρνη, στην Αττική.

Ήδη παρουσιάσαμε την ανακάλυψη και του πρώτου και του δεύτερου τάφου:

Με φωτογραφίες στη μία περίπτωση, μόνο περιγραφικά στην άλλη αφού δεν καταφέραμε προς μεγάλη μας απογοήτευση να την παρακολουθήσουμε από κοντά. Αιτία της ατυχίας μας; Που δεν υποψιαστήκαμε έγκαιρα την ύπαρξη του δεύτερου τάφου! Και όμως, ήταν εκεί μπροστά μας:

Δεξιά από τον πρώτο τάφο, ένας σπασμένος τοίχος που τοιχίο το περάσαμε απλό. Και όχι άδικα, αφού ρωτήσαμε τι είναι αυτό… και για τοιχίο αντιστήριξης μας το παρουσίασαν. Μας είπαν ακόμη πως τα δεδομένα της περιοχής δεν αφήνουν υπόνοιες για ύπαρξη νεκροταφείου αλλά πως είναι σύνηθες φαινόμενο οι μεμονωμένοι τάφοι. Έτσι μας είπαν κι εμείς αφελώς το πιστέψαμε. Και χάσαμε τη σπάνια ευκαιρία να δούμε και την ανασκαφή του άλλου τάφου.

Αυτού που την πρώτη μέρα της ανασκαφής κανείς δεν υποψιαζόταν την ύπαρξη και τον χρησιμοποιούσαν σαν πεζούλι εναπόθεσης εργαλείων… Κι όμως, εκεί από κάτω, κάτω από το χώμα, υπήρχε ένα ακόμη κορίτσι. Ξαπλωμένο δίπλα στο πρώτο που παρακολουθήσαμε βήμα βήμα το πώς το έφεραν στο φως τα έμπειρα χέρια των αρχαιολόγων. Με χίλια δυο εξειδικευμένα εργαλεία και άλλα πιο απλοϊκά (σκούπες και φαράσια) καθάρισαν προσεκτικά τα χώματα και έπειτα αφαίρεσαν οστά και κτερίσματα. Δε βρέθηκαν και πολλά… Μόνο δυο: Ένα κάτοπτρο και ένας σφόντυλος από αδράχτι:

Και τι συγκίνηση για όλους μας όταν ένα κορίτσι σημερινό παρέλαβε το κάτοπτρο εκείνης της αρχαίας κοπέλας… Πόσο αχαλίνωτη κάλπασε η φαντασία μας για το τρυφερό και άτυχο χεράκι που κάποτε το κράταγε. Ένα κάτοπτρο, να καμαρώνει τα νειάτα και την εμορφιά της. Να ονειρεύεται ένα μέλλον που στάθηκε τόσο άδικο μαζί της. Και όπως μάθαμε εκ των υστέρων, τα κάτοπτρα εκείνης της περιόδου θεωρούνται σπουδαία ευρήματα καθώς ελάχιστα έχουν μέχρι τώρα ανακαλυφθεί.

Γι’ αυτό και η αφαίρεσή του από τον τάφο έγινε με ιδιαίτερη προσοχή και μία μέθοδο που μας κίνησε την περιέργεια. Είδαμε κάποια στιγμή να καταφθάνει ένας πιο έμπειρος αρχαιολόγος και να κάνει ένεση με ειδικό υγρό γύρω από το κτέρισμα. Κι έπειτα με απαλές κινήσεις το απέσπασε από το χώμα και το απόθεσε το κουτί που κρατούσε το κορίτσι. Για να μη θρυμματιστεί, μας εξήγησαν. Τόσους αιώνες θαμμένο δίπλα στην κυρά του, κομμάτια θα γινόταν αν το τραβούσαν βιαστικά και χωρίς την ανάλογη προετοιμασία.

Κι ήταν αυτό το κάτοπτρο που μας χάρισε τον τίτλο του παραμυθιού για τα μικρά παιδάκια της πρώτης του γειτονικού σχολείου:

Η ΣΟΦΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙ ΤΗΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε εδώ στη γειτονιά μας, στην Άνω Νέα Σμύρνη, ένα κορίτσι. Κανείς δε θυμάται πια να μας πει πώς το έλεγαν. Εμείς όμως θα το φωνάζουμε Σοφούλα γιατί το σπίτι της ήταν στο δρόμο που τον λέμε σήμερα Αγίας Σοφίας αλλά και γιατί μας θύμισε ξαφνικά πόσο σοφοί ήταν οι άνθρωποι που ζούσαν κάποτε εδώ. Σοφούλα λοιπόν και ας μην έλεγαν έτσι κανένα κορίτσι εκείνα τα χρόνια αφού τότε η σοφία δεν ήταν απλά ένα όνομα για γυναίκες.

Η Σοφούλα ήρθε ξαφνικά στη δική μας ζωή. Κι ακούστε και κάτι παράξενο…Ακριβώς την επόμενη μέρα που γιορτάζουμε τις σημερινές Σοφίες! Θα μπορούσε κανείς να πει πως την έπιασε το παράπονο που την ξεχάσαμε και ήρθε να μας θυμίσει όλα εκείνα τα παλιά και όμορφα πράγματα που έγιναν στον ίδιο τόπο που ζούμε κι εμείς σήμερα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Εμείς σήμερα ζούμε σε μια πόλη που λέγεται Νέα Σμύρνη. Η πόλη μας, όπως το λέει και το όνομά της, είναι μια νέα πόλη. Οι άνθρωποι που την έχτισαν ήρθαν εδώ από μια άλλη πόλη που την έλεγαν Σμύρνη και είναι πέρα μακριά, από την άλλη μεριά της θάλασσας. Δεν έχουν περάσει ούτε εκατό χρόνια από τότε. Έτσι κανείς από μας σήμερα δεν ξέρει να μας πει ποιοι ζούσαν εδώ παλιά. Μόνο τα βιβλία της ιστορίας και οι επιστήμονες που μελετούν τις παλιότερες εποχές έχουν διάφορες πληροφορίες να μας δώσουν. Εκεί λοιπόν, στην ιστορία, διαβάζουμε πως κοντά στη δική μας πόλη ήταν από εκείνα τα χρόνια η πόλη της Αθήνας. Η πιο όμορφη πόλη εκείνης της εποχής. Την έλεγαν Αθήνα γιατί την προστάτευε η θεά Αθηνά, η θεά της σοφίας.

Να που έχουμε κι άλλο λόγο να βαφτίσουμε το κορίτσι που έζησε τότε, Σοφία κι αυτό. Και πάλι θα το πούμε: Τότε κανένα κορίτσι δεν το φώναζαν με αυτό το όνομα, όπως κανένα κορίτσι σήμερα δεν το φωνάζουν Παναγία. Να πούμε μάλιστα και κάτι ακόμα. Εκείνα τα χρόνια οι άνθρωποι που ζούσαν εδώ δεν πίστευαν στην Παναγία και στο Χριστούλη. Είχαν άλλους θεούς, ναι, θεούς… πολλούς θεούς. Η Αθηνά ήταν μία απ’ αυτούς και μάλιστα κόρη του πατέρα όλων των θεών, του Δία. Λένε μάλιστα πως γεννήθηκε από το κεφάλι του πατέρα της, του Δία. Γι’ αυτό και την έλεγαν θεά της σοφίας.

Εκτός από τους θεούς οι άνθρωποι τότε πίστευαν και σε άλλες θεότητες, όπως για παράδειγμα στις μοίρες. Και σήμερα μιλάμε για τη μοίρα, αυτή που κανονίζει τη ζωή του κάθε ανθρώπου. Τότε όμως είχαν πολλά να λένε για το πώς ακριβώς το έκαναν αυτό. Οι μοίρες τους ήταν τρεις, η Άτροπος, η Κλωθώ και η Λάχεση. Αυτές είχαν το δικαίωμα να κανονίζουν πώς και πόσο θα ζήσει ο κάθε άνθρωπος. Τις φαντάζονταν να κρατάνε μία ρόκα και να γνέθουν το νήμα της ζωής του ανθρώπου. Μία μάλιστα από αυτές κρατούσε και ένα μεγάλο ψαλίδι και όταν αποφάσιζε χραπ! έκανε μία ψαλιδιά και το έκοβε… Έτσι πρέπει να έγινε και με τη δική μας Σοφούλα, τη γειτονοπούλα μας. Και μάλιστα η δική της ζωή πρέπει να σταμάτησε πολύ νωρίς. Όταν ακόμη ήταν νέο κορίτσι.

Πώς κι από πού τα ξέρουμε αυτά; Α, ήρθε η ώρα να σας το πω. Προχτές που λέτε βρέθηκε ξαφνικά η Σοφούλα. Τη βρήκαμε να κοιμάται μέσα στο τελευταίο της σπίτι, εκεί ακριβώς που την είχαν βάλει οι δικοί της σαν ήρθε η στιγμή που οι μοίρες αποφάσισαν να κόψουν το νήμα της ζωής της…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Κι ενώ εμείς αυτό το αληθινό παραμύθι ξεκινήσαμε να λέμε στα παιδιά, για τη Σοφούλα και το καθρεφτάκι της, ήρθε ο δεύτερος τάφος να ανατρέψει το σκηνικό. Όχι, δεν ήταν η Σοφούλα αυτή. Βιαστήκαμε πολύ να τη βαφτίσουμε έτσι. Η Σοφούλα ήταν η άλλη, εκείνη που δεν καταφέραμε να δούμε και να συναντήσουμε, μόνο να ακούσουμε τα καθέκαστα από μια γλυκιά αρχαιολόγο που μπήκε στον κόπο να μας ενημερώσει για τη δεύτερη ανασκαφή. Και να εξηγήσουμε το γιατί… Γιατί δηλαδή αλλού δώσαμε το όνομα και αλλού ήταν η χάρη.

Όπως κιόλας είπαμε στον πρώτο τάφο βρέθηκε ένα κάτοπτρο, ένα καθρεφτάκι όπως θα λέγαμε σήμερα. Κτέρισμα ταιριαστό για τάφο νέου κοριτσιού αφού εκείνα είναι που νοιάζονται πιότερο για την εμφάνισή τους. Τα κορίτσια που καρδιοχτυπούν να έχουν όμορφη θωριά και να αρέσουν στα παλικαράκια. Κι ενώ αυτά τα ξέραμε, παρασυρθήκαμε από το όνομα του δρόμου και τη συγκυρία της γιορτής για να χαρίσουμε το όνομα Σοφία στο αρχαίο κορίτσι. Ούτε καν ο διπλανός δρόμος δε στάθηκε αφορμή να καταλάβουμε το λάθος. Α, όχι… εμείς καθόλου σοφά δε φερθήκαμε. Γιατί ο τάφος βρέθηκε στη γωνία δυο δρόμων, στην Αγίας Σοφίας που ονομάσαμε κιόλας αλλά και της οδού Αγάπης… Σοφίας και Αγάπης, είδατε τι ωραία ονόματα που έχουν οι δρόμοι της γειτονιάς μας; Δυο ονόματα που θα θυμίσω πως γιορτάζουν και μαζί με τα σημερινά συνήθεια των ανθρώπων, οι Σοφούλες και οι Αγάπες, μαζί την ίδια μέρα.

Να όμως που ο δεύτερος τάφος ήρθε για να διορθώσει το λάθος μας. Και να μας φέρει τη Σοφούλα που ποθούσαμε. Ή αν θέλετε, να μας κάνει πιο σοφούς. Είναι αλήθεια πως κι εκεί βρέθηκε κάποιο κάτοπτρο, έτσι τουλάχιστον μας είπαν. Αλλά βρέθηκε και κάτι ακόμη. Αυτό το κάτι που μεγάλη χαρά έδωσε στους αρχαιολόγους αλλά και όλους μας βοήθησε να καταλάβουμε ότι εκείνα τα κορίτσια δεν ήταν μόνο στόλισμα και λούσο. Και πως το κεφαλάκι τους δεν το φροντίζανε μόνο απέξω… Ίσως και γιατί ήξεραν κάτι που εμείς ξεχάσαμε:

Καμία γυναίκα δεν είναι όμορφη αν δεν είναι και έξυπνη. “Η εμορφιά είναι δύναμη νόησης. Η εμορφιά δεν είναι απλά καμπύλες, και χρώτας και λίκνισμα, και λαιμός και μαλλιά.” (Δημήτρης Λιαντίνης, Γκέμμα)

Εκείνο λοιπόν το κορίτσι που βρέθηκε στο δεύτερο τάφο είχε δίπλα του και κάτι ακόμη εκτός από το καθρεφτάκι. Κάτι πολύ αγαπημένο της σίγουρα, για να σκεφθούν μαζί της να το βάλουν οι δικοί της, συντροφιά στο αιώνιο ταξίδι. Τι ήταν αυτό; Ένα παιχνίδι! Και μη βιαστείτε να πείτε: Α, παιχνίδι, σιγά τώρα… Γιατί παιχνίδι με παιχνίδι έχει διαφορά. Και γιατί τα παιχνίδια που τότε έπαιζαν δεν ήταν σαν και τα σημερινά μόνο για να σκοτώνουν την ώρα και μαζί και το μυαλό. Τόσο πολύ μάλιστα που σήμερα να ξεχνάμε την τεράστια αξία του παιχνιδιού και να μην αφήνουμε λεπτό στα παιδάκια μας να το χαρούν. Τρέχα σχολείο, τρέχα φροντιστήριο, διάβασμα και γράψιμο και ελεύθερος χρόνος να παίξει το παιδί μας καθόλου.

Τότε όμως, στους χρόνους τους παλιούς που η Ελλάδα μας άστραφτε στο στερέωμα, το παιχνίδι είχε τεράστια σημασία. Όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους. Ίσως γι’ αυτό ο Πλάτωνας έλεγε:

“Έλληνες αεί παίδες εστέ, γέρων δε Έλλην ουκ έστι.” (Τίμαιος, 22Β)

Κι ακόμη ακόμη, παιχνίδια έβαζαν και τους θεούς τους ακόμη να παίζουν. Να σας θυμίσω τον Ερμή; Που πήρε και έφτιαξε από το καύκαλο χελώνας το πρώτο του παιχνίδι, τη λύρα; “Καλόν άθυρμα” και “ερατεινόν” (Ομηρικός ύμνος εις Ερμήν, στίχος 32, 40, 52); Ή μήπως το Διόνυσο – Ζαγρέα που με παιχνίδια τον ξεγέλασαν οι Τιτάνες;

Ακόμη και οι βασιλιάδες στην αρχαία Ελλάδα το είχαν περί πολλού το παιχνίδι. Γέροντας λεν ο Αγησίλαος της Σπάρτης δε δίσταζε να καβαλάει το καλάμι και να παίζει μαζί με τα εγγόνια του, όπως ιστορεί ο Πλούταρχος (Αγησίλαος, 25, ΙΙ)

Όσο για τα παιδιά; Εκεί πια το παιχνίδι είχε ρόλο κυρίαρχο. Ρόλο που φαίνεται και από τα κτερίσματα των πικραμένων γονιών σαν ένα παιδάκι έφευγε νωρίς. Έχουν και έχουν βρεθεί παιχνίδια σε τάφους παιδιών. Και μέσα και απέξω. Εκτός από εκείνα που μέσα στον τάφο έβαζαν, άφηναν λέει και ένα πανέρι γεμάτο από τα αγαπημένα παιχνίδια του παιδιού επάνω στον τάφο. Κάπως έτσι εξηγούν πως γεννήθηκε και το κορινθιακό κιονόκρανο, από ένα τέτοιο πανέρι σε τάφο κορασιάς… Αυτό και η άκανθα που φύτρωσε εκεί, έδωσε την ιδέα στον Καλλίμαχο να φιλοτεχνήσει το πρώτο κιονόκρανο αυτού του τύπου.

Ε, και στη δική μας κορασιά, αυτή που βρέθηκε προχτές στη γειτονιά μας, ίδια κτερίσματα άφησαν οι δικοί της. Παιχνίδι αγαπημένο. Και παιχνίδι που χρειαζόταν νου για να παιχτεί, το ίδιο που ο σκοτεινός Ηράκλειτος το χάρισε στις γραφές του στον πανδαμάτωρα χρόνο:

“αιών παις εστί παίζων, πεσσεύων. παιδός η βασιληίη” (Diels, Fr. 52)

Πεσσοί. Αυτό είναι το σπουδαίο εύρημα στο δεύτερο αρχαίο τάφο της Νέας Σμύρνης. Πούλια δηλαδή για επιτραπέζιο παιχνίδι της αρχαιότητας που ήταν ιδιαίτερα αγαπητό σε μικρούς και μεγάλους. Ακόμη και τους μυθικούς ήρωες:

Ο Αχιλλέας και ο Αίας παίζουν με τους πεσσούς παρουσία της Αθηνάς, της θεάς της σοφίας. Γιατί ήταν παιχνίδι που απαιτούσε σοφία. Και παιχνίδι συνήθως αγορίστικο, όπως λένε οι γραφές. Να όμως που το κοριτσάκι μας αυτό το παιχνίδι λάτρευε, τους πεσσούς. Κι αυτό πήρε μαζί του για τον άλλο κόσμο. Παρέα με το άλλο κορίτσι, στο διπλανό τάφο…

Γιατί και τα κορίτσια τους οι έλληνες τα νοιάζονταν να τα μορφώσουν και όχι να τα κλείνουν στους γυναικωνίτες όπως έγινε μερικούς αιώνες αργότερα. Εξάλλου μην ξεχνάτε, η Αθηνά ήταν κι αυτή γυναίκα. Όχι μόνο η Αφροδίτη με την εμορφάδα της, η θεά του έρωτα και της αγάπης. Μα και η θεά της σοφίας γυναίκα ήταν. Σαν και τα δυο κορίτσια που βρέθηκαν προχτές. Στη γωνία των δρόμων Αγάπης και Σοφίας στη Νέα Σμύρνη…

__________________

Αρχαιολογία, Διάφορα, Επιστήμη, Ειδήσεις, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Πατριωτισμός, Πολιτισμοί

Ήρθαν πίσω στην πατρίδα δύο αρχαιότητες


Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο βρίσκονται από σήμερα δύο σημαντικές αρχαιότητες, μετά τον επαναπατρισμό τους από το Μουσείο Getty.

Πρόκειται για δύο τμήματα επιτύμβιου αναγλύφου και μία ενεπίγραφη στήλη. Στο ανάγλυφο, το οποίο ανήκει στο Μουσείο Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου, απεικονίζονται δύο γυναικείες μορφές και το έργο αποτελεί εξαιρετικό δείγμα γλυπτικής αττικού εργαστηρίου του 5ου πΧ αιώνα.

Η ενεπίγραφη στήλη, που φέρει κείμενο και στις τρεις πλευρές της, είναι ένα ημερολόγιο θυσιών και εορτών που τελούνταν στο Θορικό, στη ΝΑ Αττική, προς τιμήν θεοτήτων και τοπικών ηρώων. Χρονολογείται στο 430- 420 πΧ. Η στήλη περιήλθε στην κατοχή του Μουσείου το 1979.

Ο επαναπατρισμός των αρχαιοτήτων προέκυψε, μετά το μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψαν τον Σεπτέμβριο, ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος και ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Μουσείου J. Paul Getty, James Guno. Σκοπός της συνεργασίας των δύο φορέων είναι η συστηματική ενίσχυση της επιστημονικής έρευνας, η προβολή της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και η δέσμευση για την αποτροπή της αρχαιοκαπηλίας.

Οι δύο αρχαιότητες θα παραμείνουν για μικρό χρονικό διάστημα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και στη συνέχεια, η ενεπίγραφη στήλη θα μεταφερθεί στο Επιγραφικό Μουσείο. Το επιτύμβιο ανάγλυφο θα επανενωθεί και θα εκτεθεί στο Μουσείο Κανελλοπούλου.

Πηγή: http://gr.news.yahoo.com/-155400844.html

Αρχαιολογία, Ανακαλύψεις, Γεωλογία, Επιστήμη, Ερπετοειδή, Μυστήρια του Κόσμου, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι

ΟΙ ΜΥΣΤΗΡΙΕΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΣΤΗ ΒΟΣΝΙΑ, ΟΙ ΜΟΝΟΛΙΘΟΙ ΜΕ ΤΑ ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΑ ΟΙ ΠΕΤΡΙΝΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ!


Όπως έχουμε γράψει στο παρελθόν εκτός από τις πυραμίδες της Αιγύπτου της Λατινικής Αμερικής της Κίνας, η υποθαλάσσια πυραμίδα στην Ιαπωνία υπάρχουν και 3 πυραμίδες στην γειτονική Βοσνία Ερζεγοβίνη.
Θεωρούμε πως υπάρχει άμεσος συσχετισμός μεταξύ τους με τους πρώτους ή πρώτο πολιτισμό και δημιουργούσαν για κάποιον λόγο αυτές τις μεγαλιθικές κατασκευές.
Στην Βοσνία Ερζεγοβίνη λοιπόν αρκετά χρόνια πριν θεωρούσαν πως ο περίεργος σχηματισμός του λόφου ίσως έκρυβε κάτι παραπάνω από μια συμπτωματική τριγωνική μορφολογία.Σήμερα μπορούμε να μιλάμε με βεβαιότητα πως υπάρχουν 3 πυραμίδες….

Η πυραμίδα του Hλίου έχει πάνω από 220 μέτρα αυτό σημαίνει πως είναι ψηλότερη κατά 1/3 από την Μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας στην Αίγυπτο.  Οι τέσσερις πλεύρες της πυραμίδας είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένες με τα σημεία του ορίζοντα.  Μετρήσεις που έγιναν από το Γεωδαιτικό Ινστιτούτο της Βοσνίας Ερζεγοβίνης υποδεικνύουν ότι το Βόρειο τμήμα της πυραμίδας φέρει τα χαρακτηριστικά του τριγώνου με πλευρές 365 μέτρων και εσωτερικές γωνίες 60 μοιρών.  Επιπλέον η Βόρεια πλευρά της πυραμίδας είναι προσανατολισμένη παράλληλα με τον Βόρειο πολικό αστέρα δηλαδή όπως ακριβώς είναι και η μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας!  Πολυάριθμες επιστημονικές αναλύσεις με δορυφορικές εικόνες και θερμικές αναλύσεις δείχνουν πως υπάρχει απώλεια θερμότητας λόγων των διαδρόμων που βρίσκονται εντός της πυραμίδας.  Περάσματα αεραγωγοί και διάδρομοι επικοινωνούν  μεταξύ τους με διασταυρώσεις 90 μοιρών.

Η πυραμίδα της Σελήνης είναι πολύ μικρότερη ωστόσο  κοινό χαρακτηριστικό της είναι ο προσανατολισμός της στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Η πυραμίδα του Δράκοντα.  Περίεργο (;) όνομα για πυραμίδα και αναρωτιόμαστε αν η θερμική επεξεργασία και οι δορυφορικές εικόνες που έχουν στα χέρια τους οι επιστήμονες υποδεικνύουν και την ονομασία της..  Μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει σχετικές ανασκαφές στην πυραμίδα.

Οι 3 πυραμίδες εκτός ότι έχουν κοινό χαρακτηριστικό τον προσανατολισμό τους στα 4 σημεία του ορίζοντα, σχηματίζουν και ένα τέλειο τρίγωνο σε απόσταση 2.2 χλμ.
Οι κάτοικοι των γύρων περιοχών επιβεβαιώνουν την ύπαρξη πολλών τούνελ που θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως επικοινωνούν μεταξύ τους υπογείως κάτω από τις πυραμίδες.

Η χρονολογία που δίνουν οι επιστήμονες ανέρχεται στα 12.000 χρόνια
ΟΙ ΜΥΣΤΗΡΙΕΣ ΠΕΤΡΙΝΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια για τους αρχαιολόγους και άλλους επιστημονικούς ερευνητές σήμερα αντιπροσωπεύει το φαινόμενο των πέτρινων σφαιρών.
Οι πρώτες πέτρινες μπάλες (για να το απλουστεύσουμε) καταγράφηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1930 στο Δέλτα του ποταμού Diquis στην Κόστα Ρίκα.  Από τότε,  έχουν βρεθεί εκατοντάδες άλλες διαφορετικών  μεγεθών σε διαφορετικές τοποθεσίες του κόσμου.
Το υλικό κατασκευής  τους είναι από ένα ορυκτό που ονομάζεται γρανοδιορίτης και οι πρώτες μπάλες  που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή ήταν στην Μπάνια Λούκα.
Στην τοποθεσία Τέοτσακ βρέθηκαν 8 πέτρινες μπάλες ενώ το υλικό κατασκευής τους διέφερε διότι ήταν από γρανίτη.   Σ’ άλλες τοποθεσίες το υλικό ήταν διαφορετικό ενώ κάποιες είχαν περιεκτικότητα  μεταλλικών στοιχείων κάνοντας του κατοίκους να πιστέψουν πως είχαν θεραπευτικές ιδιότητες. (στο μυαλό μας γιατί ήρθε αυτόματα το Coccun;)
Η διάμετρος τους κυμαίνεται απο 50 εκατοστά εώς και 2 μέτρα ενώ μια συγκεκριμένη σφαίρα υπολογίζεται ότι ζυγίζει γύρω στους 4 τόνους!

Οι επιστήμονες δεν έχουν καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα  σχετικά με την χρησιμότητα των πέτρινων σφαιρών.

ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ

Το μεγαλύτερο μυστήριο ωστόσο είναι σίγουρα η εύρεση ενός ανθρώπινου αποτυπώματος
που χρονολογείται στα 350.000 έτη!!!
Μήπως σας θυμίζει κάτι;;;

Aυτό είπαμε και εμείς…
ΟΙ ΜΟΝΟΛΙΘΟΙ ΜΕ ΤΑ ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΑ

Προσέξτε τις σπείρες που είναι χαραγμένες επάνω στον μονόλιθο.  Το σύμβολο της σπείρας το συναντάμε σε πάρα πολλούς αρχαίους πολιτισμούς.
Αίγυπτος Ελλάδα Ινδία Κίνα Μεσοποταμία Σκανδιναβία κ.α. Είναι το σύμβολο της ζωτικής δύναμης του σύμπαντος.  Τα δαχτυλικά αποτυπώματα, οι ανεμοστρόβιλοι το DNA μας Ακόμα και οι γαλαξίες έχουν σπειροειδή μορφή!
Ο Αρχιμήδης  μελέτησε με μεγάλη λεπτομέρεια τις ιδιότητες της επίπεδης έλικας στο έργο του «Περί Ελίκων». Με την έλικα αυτή κατάφερε να τετραγωνίσει τον κύκλο.
Η σπείρα συμβολίζει τον χρόνο τις αλλαγές και την εξέλιξη της ζωής.
 Στον κάτω κύκλο βλέπουμε και ένα ερπετό με ανθρώπινο σώμα που πιθανόν να λατρευόταν και ως Θεός όπως ο Κουατζελκοάτλ ο Θεός που εμφανίζεται στις πυραμίδες των Μάγια.  Στις μυθολογίες τα ερπετά  θεωρούνταν πλάσματα με υψηλή ευφυΐα και ήταν αυτά τα οποία έδωσαν τις γνώσεις στην ανθρωπότητα..
Παρακολουθήστε τα παρακάτω βίντεο που δείχνουν τα ευρήματα των 3 πυραμίδων.
Μεταξύ άλλων θα δείτε:  Στο 2ο βίντεο [09:19 ]υπάρχουν γράμματα Ελληνικής γραφής το Ε το Τ  το Σ και το Λ φαίνονται ολοκάθαρα.
Στο 3ο βίντεο [05:43] το γράμμα Ν και ο Μαίανδρος.
Αρχαιολογία, Ανακοινώσεις, Εγκληματικότητα, Εγκληματολογία, Ειδήσεις, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί

Ληστεία-σοκ στο Μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας


https://i2.wp.com/l.yimg.com/bt/api/res/1.2/rchejAA6alKkKuUZ5M6xzg--/YXBwaWQ9eW5ld3M7Zmk9aW5zZXQ7aD0xNzQ7cT04NTt3PTI1OA--/http://media.zenfs.com/el_GR/News/newsbomb.gr/2df8265229af97caeeae5d3d590db278_L.jpgΝωρίς σήμερα το πρωί, άγνωστοι εισέβαλαν στο μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας και αφού ακινητοποίησαν τη φύλακα αφαίρεσαν τουλάχιστον 65 αρχαία αντικείμενα μικρού μεγέθους (από αγαλματίδια, μέχρι δαχτυλίδια).

Σε εξέλιξη, ευρεία επιχείρηση της αστυνομίας στη Δυτική Ελλάδα για τον εντοπισμό τους.

Τη στιγμή που η φύλακας άνοιγε το μουσείο, στις 07:33 το πρωί, δυο άτομα την ακινητοποίησαν και υπό την απειλή όπλου την έδεσαν.

Ακολούθως έσπασαν με σφυρί τις προθήκες και άρπαξαν τα αρχαία αντικείμενα! Η υπάλληλος κατάφερε να λυθεί και να ειδοποιήσει την αστυνομία, στην οποία ανέφερε ότι οι δράστες φορούσαν κουκούλες και ότι ο ένας εκ των δύο δεν μιλούσε καλά ελληνικά.

ΠΗΓΗ: και http://gr.news.yahoo.com/

Την παραίτησή του στη διάθεση του πρωθυπουργού έθεσε ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος, ο οποίος μεταβαίνει στο Μουσείο Αρχαίας Ολυμπίας συνοδευόμενος από τη γενική γραμματέα του υπουργείου Λίνα Μενδώνη.

ΠΗΓΗ: http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ήθη και Έθιμα, Απόψεις, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Αυτοκρατορίες, Αφιερώματα, Ανακαλύψεις, Διάφορα, Δικαιώματα, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θεωρίες, Ιστορία, Λαογραφία, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι, Μαρτυρίες, Πατριωτισμός, Πολιτισμοί, Στρατιωτικά, Ταξίδια ή Εξερευνητές, Χαμένοι Πολιτισμοί

Αφγανοί ‘Παστούν’: Είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων!…


Αφγανοί ‘Παστούν’: ‘Οφείλουμε πάρα πολλά στο Μέγα Αλέξανδρο’…
Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Η διαχρονική επίδραση του ελληνο-βακτριανού Βασιλείου των ελληνιστικών χρόνων στην Κεντρική Ασία είναι το αντικείμενο ενός ενδιαφέροντος άρθρου του συγγραφέα Αμανουλάχ Γιλζάϊ (Amanullah Ghilzai).

Ο συντάκτης διαπραγματεύεται την παρουσία της ελληνότροπης φυλής Παστούν καθώς και της αρχαίας Ελλάδας στην Κεντρική Ασία, με την ευεργετική και ανεπανάληπτη παρουσία των Ελλήνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την παράδοση που υπάρχει-μετά από δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια– στις σύγχρονες τοπικές κοινωνίες.

Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι δυο χιλιάδων χιλιομέτρων, στην Κεντρική Ασία, εντόπισε ο συγγραφέας, πολλά ελληνικά αλλά και βακτριανά στοιχεία τα οποία διαιωνίστηκαν και έφθασαν μέχρι τις μέρες μας.

«Πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα παρουσιάζουν πως υπό του βασιλιά Κουσάνα των Βακτριανών, είχε υιοθετηθεί το ελληνικό αλφάβητο, επίσημη γλώσσα ήταν η ελληνική, το εμπόριο και η νομοθεσία του Κράτους ήταν στην ελληνική γλώσσα.. Τεκμηρίωση αυτών αποτελούν τα νομισματικά στοιχεία που παρέχουν καθαρές ενδείξεις της χρήσης της ελληνικής γλώσσας στο εμπόριο, στην Κεντρική Ασία και το Ιράν. Μέσα σε όλα αυτά συνυπάρχει η φυλή Παστούν που βιώνει στο σημερινό Αφγανιστάν και τις πακιστανικές επαρχίες που συνορεύουν με αυτό.»

Το ερώτημα του συντάκτη είναι: πως δημιουργήθηκε αυτή η ομάδα ανθρώπων και ποια είναι η ιστορική πορεία της, η εξέλιξή της, η οποία σαφώς η παρουσία της αρχίζει από τα ελληνιστικά χρόνια;

Ο ερευνητής Αμανουλάχ Γιλζάϊ αρχίζει το κύριο άρθρο του ως εξής:

«Πολλοί Αφγανοί και εθνικές ομάδες Παστούν του Πακιστάν οφείλουν πάρα πολλά στον Μέγα Αλέξανδρο ο οποίος τους πρόσφερε έναν ανεπανάληπτο πολιτισμό, που τους διαμόρφωσε για περίπου χίλια χρόνια μέσα από διαφορετικές ιστορικές φάσεις. Αν και έχουν περάσει, ήδη, 23 αιώνες από την ελληνική κατάκτηση της Βακτρίας (αρχαίο Αφγανιστάν), τα χνάρια των αρχαίων Ελλήνων μπορεί να τα δει στους εθνικούς Αφγανούς ή τους Παστούν. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελούν οι προφορικές παραδόσεις των φυλών Παστούν που ανάγουν την καταγωγή τους στους αρχαίους Yonas ή Yavana (σ.σ.: Ίωνες). Η ισχυρή παρουσία της ελληνικής μυθολογίας και εκατοντάδες ελληνικών λέξεων ενυπάρχουν ακόμη στη σύγχρονη γλώσσα Πάστο, η οποία είναι μία από τις κύριες γλώσσες του δυτικού Αφγανιστάν και του βορειο-δυτικού Πακιστάν. Η δημιουργία του αφγανικού έθνους ή Παστούν φαίνεται πως είναι αποτέλεσμα της κατάκτησης του Αλεξάνδρου.»Η επί πολλών αιώνων ελληνική διοίκηση της Βακτρίας (αρχαίο Αφγανιστάν) που ακολούθησαν το θάνατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, άλλαξε αυτήν την ιρανική περιοχή τόσο πολύ που πολύ δύσκολα κανείς αναγνωρίζει την παλαιά ιρανική επιρροή. Πολλοί από τους σύγχρονους εθνικούς Αφγανούς (Pashtuns) είναι αναμφισβήτητα, απόγονοι των αποίκων αρχαίων Ελλήνων.

» Αυτό μπορεί αν αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό από τα αρχαιολογικά ευρήματα, από τις αναφορές στην ελληνική μυθολογία και σε ένα μεγάλο αριθμό ελληνικών λέξεων και προτάσεων που βρίσκονται στη σημερινή γλώσσα Πάστο. Αυτό πιστοποιείται και επιστημονικά, ό,τι, δηλαδή, οι πρόγονοί τους θα μπορούσαν να αποτελούν τον κύριο κορμό ή τη μοναδικότητα των κατοίκων της Βακτρίας που αναμίχθηκε με τον εντόπιο πληθυσμό.»

Είναι αλήθεια πως μας παρέχεται, με τα ανωτέρω, μια άλλη άποψη από αυτήν που έχουμε διαμορφώσει σχετικά με τις επιρροές της ελληνικής παρουσίας στην Κεντρική Ασία. Βλέπουμε Αφγανούς και βορειο-πακιστανούς της φυλής Παστούν να είναι υπερήφανοι για την ελληνική καταγωγή τους. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε τους Καλάς.Η εμπεριστατωμένη έρευνα όμως του αναφερόμενου ερευνητή εμπλουτίζει τις γνώσεις μας για την παράδοση που ακολούθησε μετά τη ζωή του μακρόχρονου ελληνο-βακτριανού κράτους και την ευγνωμοσύνη των εντόπιων κατοίκων προς τους άποικους που έφεραν τον πολιτισμό. (Δες σχετικά και Αφγανιστάν – Το Ελληνο-Βακτριανό Βασίλειο ).

Ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ αναφερόμενος στο γλωσσικό υπόβαθρό των σημερινών Παστούν καθώς και των ερεισμάτων για τις απόψεις του, σημειώνει:

«Γνωρίζω αρκετές γλώσσες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Πάστο, η οποία είναι η μητρική μου. Μετά βίας μπορώ να βρω κάποιες ισχυρές ενδείξεις, μεταξύ των εθνικοτήτων της γενικότερης περιοχής ώστε να προτείνω κάποια συγκεκριμένη εθνική ομάδα ως απόγονους των Βακτριανών ή των Ελληνοβακτριανών.

Με την παρούσα έρευνα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως μόνο οι πρόγονοι των σύγχρονων Παστούν είναι Βακτριανοί, οι κάτοικοι του αρχαίου Αφγανιστάν. Πράγματι μερικοί Παστούν αξιώνουν μια ελληνική-ιωνική καταγωγή, επομένως λέγεται ό,τι ‘οι αφγανικές φυλές Θυνοί και Βιθυνοί είναι οι Τάνεις και Βιτάνεις, οι Ταονοί του Γατς, οι Καροί είναι Κάρο, Ιονοί είναι Γιούνους (Γιοβάνα σημαίνει Ίωνες) αυτοί αποτέλεσαν μια ενότητα που σχημάτισε τη βάση της εθνογένεσης των Παστού”.

Ο αρθογράφος υποστηρίζει πως ακολουθώντας τα χνάρια των αρχαίων Ελλήνων μέσα από τους εθνικούς Αφγανούς ή Παστούν δεν βλέπει κάτι σχετικό ή παραπλήσιο σε άλλες γλώσσες της Κεντρικής Ασίας.

«Γνωρίζω πολύ καλά την περσική γλώσσα (I have good knowledge of the Persian language (Farsi) )αλλά δεν μπορώ να βρω κάποια συγγένεια με την Ελληνική Μυθολογία ή τη δυναμική παρουσία των αρχαίων Ελλήνων μέσα σε αυτήν. Η έρευνά μου επιχειρεί να διαμορφώσει ένα νέο σκηνικό σε όλα αυτά και θέλω να μοιραστώ τα όποια συμπεράσματα με άλλους. Με την εύρεση πολλών νέων στοιχείων γραμμένων στην αρχαία βακτριανή γλώσσα που μετέφρασε ο καθηγητής Σιμς-Ουίλλιαμς (Sims-Williams) της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών μελετών του Λονδίνου, ο κόσμος έχει μάθει για πρώτη φορά την ύπαρξη του εκλεπτυσμένου Βακτριανού πολιτισμού.»Η έρευνά μου ίσως δώσει νέο φως στο παρελθόν της γλώσσας Πάστο και την ταυτότητα των Βακτριανών.»Ακόμη η έρευνα δεν περιορίζεται στην ελληνική μυθολογία και στην ύπαρξη ενός μεγάλου αριθμού ελληνικών λέξεων στη γλώσσα Πάστο, αλλά αποκαλύπτω αρκετές παραμέτρους των αρχαίων Ελλήνων, αν και είναι νεκρές τώρα, στην κυρίως Ελλάδα, εντούτοις υπάρχουν ακόμη μεταξύ πολλών ή λίγων Παστούν.»

Ο Αφγανός μελετητής για να πείσει τον αναγνώστη αναφέρει τη διάσωση ενός πολεμικού χορού των αρχαίων Ελλήνων, που είχε το όνομα ‘Αθηνά’. Το όνομα ‘Αθέν’, μας λέει, υπάρχει ακόμη σε όλη την περιοχή όπου ζουν οι Παστούν, στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Ο χορός φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σχέση με αυτόν που ονομάζεται «Πυρρίχιος» (σημ: ελληνικά στο κείμενο) με κινήσεις που θα μπορούσαν να επιφέρουν τους χορευτές σε εκστατικές καταστάσεις.

«Οι αρχαίοι Παστούν», λέει, ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ, τους οποίους θα αποκαλώ Ελληνο-Αφγανούς, φαίνεται να έχουν πάρει πολλά στοιχεία από τους αρχαίους Έλληνες της ηπειρωτικής αρχαίας Ελλάδας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι των αθηναϊκών ελλανόδικων επιτροπών. Το σύστημα αυτό απονομής δικαιοσύνης έχει αλλάξει σε πολλά μέρη του κόσμου, αλλά μερικές φυλές Παστούν έχουν το ίδιο από ελληνιστικά χρόνια, πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια.»

Πιο κάτω ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ παραλληλίζει εφτά αρχαίες ελληνικές θεότητες με ονομασίες που συναντούμε σήμερα στο ανατολικό Ιράν και οι οποίες προέρχονται από την ελληνική γλώσσα. Ο θεός Ζεύς στη γλώσσα Πάστο λέγεται Ζέσταν, με μια ελάχιστη ηχητική διαφορά μπορεί να ακουστεί ως Ζεύσ-ταν.

Η Αθηνά ήταν η λατρευτή θεά των αρχαίων Παστούν ή ελληνο-αφγανών. Η αναπαράσταση στα ελληνο-βακριανά νομίσματα της μακεδονικής Αθηνάς ήταν περισσότερο σαν θεά του πολέμου και των υδάτων. Κι αυτό γιατί πολλοί Παστούν ακόμη έχουν παράδοση τον πολεμικό χορό ‘Άθεν’. Ο χορός ‘Άθεν’ είναι πατριωτικός, όπως ακριβώς ήταν και στους αρχαίους Έλληνες.

Τονίζει ο συγγραφέας για το θέμα αυτό: “ Οι Παστούν, οι οποίοι είναι μουσουλμάνοι, γενικά, δεν βλέπουν τους χορούς με ένα θετικό βλέμμα, αλλά ο ‘Άθεν’ αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση, αφού τον τηρούν με σεβασμό γνωρίζοντας πως ο χορός αυτός ανήκει στο προ-μουσουλμανικό παρελθόν τους.

»Η καταγωγή του ‘Άθεν’ έγινε γνωστή από την δική μου έρευνα.
Οι Ταλιμπάν του Αφγανιστάν θεωρούν τον ‘Άθεν’ ως μη μουσουλμανικό στοιχείο και τον απαγόρευσαν, ενώ αποτελεί το κύριο στοιχείο της εθνικής ομάδας των Παστούν. Αυτό έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία του Αφγανιστάν, η απαγόρευση του χορού, ο οποίος αποτελούσε τον εθνικό χορό αιώνων για τη χώρα».

Ο Αφγανός ερευνητής αναφέρει για τη θεά του γάμου την Ήρα με τη μυθική θεά των Παστούν Όρα και τα έθιμα τα οποία διατηρούνται έως σήμερα.

Ο θεός του θανάτου Άδης με τον Αδίρ-αχ που παραπέμπει στο τέρας που έχει την ονομασία ‘Mordozmai’ που παραβάλλεται με τον Μινώταυρο, που ήταν μισός άνθρωπος και μισός ζώο που μια τέτοια εικόνα μπορεί κανείς να δεί σε ελληνο-βακτριανό άγαλμα στο Μουσείο της Πεσαβάρας.

Ο Τάρταρος υπάρχει στην Πάστο ως Ταρταρίν και σημαίνει την χειρότερη έκφραση του διαβόλου.
Αναφέρεται ακόμη για τον Πάνα, την Περσεφόνη, τη Δήμητρα και τους συσχετίζει με σχετικές ονομασίες στη γλώσσα Πάστο.

Παραθέτει ακόμη και ορισμένες λέξεις που έχουν αλλοιωθεί, όπως:
Λίγο=lega
Γυναίκα= Jenekai
Θείος=Thro
Γιαγιά= Yayah Anyah
Όριζα=Rizi
Αυγό (ωό)=agai
Κεφάλι, κάρα= Kakarra
Κλπ.

Σημείωση:
Την έρευνα αυτήν προλογίζει, στην αγγλική γλώσσα, ο Έλληνας πανεπιστημιακός καθηγητής Νικόλας Βερνίκος ο οποίος σημειώνει:
«Η τεκμηρίωση του κ. Α. Γιλζάϊ παρέχει μερικές δραματικές ενδείξεις επιρροής του ελληνικού παρελθόντος με αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία δεν έχουν ακόμη μελετηθεί ή δημοσιευθεί επίσημα, σχετικά με στοιχεία και αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Αλλά ωθεί περαιτέρω την έρευνα του στο ετυμολογικό πεδίο των λαϊκών εκφράσεων των Παστούν με τις ελληνικές γλωσσικές επιρροές. Σημειώνει ακόμη μερικά κοινά γνωρίσματα που υπάρχουν μεταξύ του φυλετικού νόμου των Παστούν-Βαλί και όμοιων φυλετικών μεσαιωνικών νόμων στις βαλκανικές περιοχές όπου οι Μακεδόνες είχαν εξουσιάσει και οι βασιλικές μακεδονικές γενιές είχαν συνάψει δεσμούς συγγένειας.»

Το πλήρες δημοσίευμα, στην αγγλική γλώσσα, μπορείτε να το διαβάσετε στην: Pashto

Αρχαιολογία, Αιγαίο, Ανακαλύψεις, Διάφορα, Ελλάδα, Εξοπλισμός, Ιστορία, Μαρτυρίες, Ναυάγια, Πολιτισμοί, Ταξίδια ή Εξερευνητές, Υποβρύχια Αρχαιολογία

Ο βυθός έκρυβε έξι ναυάγια


ΚΡΗΤΗ

N  Ο βυθός έκρυβε έξι ναυάγια

Οι αρχαιολόγοι βρήκαν αμφορείς-θησαυρούς από τον 1ο μ.Χ. αιώνα έως και τους νεότερους χρόνους στην περιοχή του κόλπου του Ηρακλείου

Εξι φορτία ναυαγίων με αμφορείς και αγγεία των πληρωμάτων τους εντόπισαν στην περιοχή του κόλπου Ηρακλείου Κρήτης αρχαιολόγοι της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων. Ερευνήθηκε με απόλυτη ακρίβεια και συστηματικά θαλάσσια περιοχή περίπου 30 τετραγωνικών χιλιομέτρων με όριο τη νησίδα Δία.

Τα νέα αυτά ευρήματα περιλαμβάνουν δύο ναυάγια ρωμαϊκών χρόνων, το ένα με κρητικούς αμφορείς του 1ου ? 2ου αι. μ.Χ. και το άλλο με υστερορωμαϊκούς αμφορείς (5ος ? 7ος αι. μ.Χ.). Επίσης, ακόμη δύο με βυζαντινούς αμφορείς, το ένα χρονολογούμενο στον 8ο ? 9ο αι. μ.Χ. και το δεύτερο μεταγενέστερα. Επανεντοπίστηκε, επίσης, φορτίο ναυαγίων με ροδιακούς αμφορείς του 1ου ? 2ου αι. μ.Χ., το οποίο είχε εντοπίσει και μερικώς ανασκάψει ομάδα αρχαιολόγων του τότε υπουργείου Πολιτισμού και Επιστήμων και του Cousteau, το 1976.

Ολα τα ναυάγια τεκμηριώθηκαν με μετρήσεις και ανέλκυση ευρημάτων, κινηματογραφήθηκαν και αποτυπώθηκαν φωτογραφικά σε εικόνες υψηλής ανάλυσης για τη δημιουργία φωτομωσαϊκών.

Πέραν των ανωτέρω εντοπίσθηκαν τρία ναυάγια των νεοτέρων χρόνων, που προστατεύονται από τον αρχαιολογικό νόμο ως πολιτιστικά αγαθά και τέσσερις περιοχές προσωρινής αγκυροβολίας (καταφύγια), οι οποίες βρίθουν αρχαιολόγος δρ Θ. Θεοδούλου,ολογικού υλικού διαφόρων εποχών και προελεύσεων (αμφορείς, χρηστικά και επιτραπέζια αγγεία, λίθινες και μολύβδινες άγκυρες, αλιευτικά βάρη κ.λπ.).

Τη διεύθυνση της έρευνας είχε ο καταδυόμενος αρχαιολόγος δρ Θ. Θεοδούλου, με τη συμμετοχή των καταδυόμενων αρχαιολόγων της ΕΕΑ Δ. Ευαγγελιστή και Γ. Κουτσουφλάκη. Προϊσταμένη της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων είναι η δρ Αγγελική Γ. Σίμωσι.

Στη Λέσβο
Ερευνα έγινε και στην περιοχή Πηγαδάκια του κόλπου της Γέρας, στη Λέσβο, όπου είχαν στο παρελθόν εντοπισθεί σε βάθος 2,5 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας θεμελιώσεις κτιρίων και πλήθος οστράκων.

Αποτυπώθηκε κτιριακή ενότητα με δωμάτια που συνθέτουν εξαιρετικά επιμελημένη κατασκευή. Πολλοί από τους τοίχους των κτιρίων σώζονται σε ικανό ύψος, περίπου μισό μέτρο πάνω από τη θεμελίωση. Και εδώ η έρευνα θα συνεχιστεί ώστε να προκύψει και η χρονολόγηση του οικισμού.

Στην ακριτική Τήλο η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων ερεύνησε δύο γνωστά από το παρελθόν ναυάγια. Η ύπαρξή τους στον όρμο των Λιβαδίων, μας δίνει νέα στοιχεία για τη ναυτική ιστορία του νησιού από τους αρχαίους ακόμα χρόνους.

Το ένα ναυάγιο είναι του Μεσοπολέμου και εκεί βρέθηκαν διαβρωμένοι πυροκροτητές και πολλές δεσμίδες φυσιγγίων, διάφορα σκεύη, κομμάτια από τον εξοπλισμό του πλοίου κ.ά.

Εγινε επίσης έρευνα σε περιοχή με πλήθος οστράκων αμφορέων και τμήματα κεραμικής. Η περιοχή αυτή εκτείνεται κατά μήκος της βόρειας βραχώδους ακτής μέχρι τον φανό και σε βάθος μέχρι 20 μ. Το μεγαλύτερο μέρος των αμφορέων ανήκουν σε ροδιακούς του 1ου αιώνα, γεγονός που συνηγορεί στην ύπαρξη ναυαγίου θαμμένου κάτω από την άμμο.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΩΤΤΗ
akotti@pegasus.gr

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22784&subid=2&pubid=63617089

ΠΗΓΗ: http://history-of-macedonia.com/wordpress/2012/02/15/o-buyhos-ekrube-eksi-nauagia/?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

Απόψεις, Αρχαιολογία, Αστρονομία, Αφιερώματα, Διάστημα/ Αστρονομία, Διάφορα, Επιστήμη, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θεωρίες, Ιστορία, Μυστική Αθήνα & Αττική, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι, Πολιτισμοί

ΙΕΡΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


Τη σοφία των Αρχαίων Ελλήνων πολλοί λαοί «ζήλεψαν» και σε αυτή στήριξαν τους δικούς τους πολιτισμούς. Αξιοζήλευτη όσο και ασύλληπτη είναι η μαθηματική ακρίβεια με την οποία έχουν υπολογιστεί οι θέσεις των αρχαίων πόλεων και μνημείων.

Το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κανείς είναι ότι πρόκειται για κάτι το ασύλληπτο. Ποιος ανθρώπινος νους θα μπορούσε να κάνει ανάλογους υπολογισμούς; Ποιο μυαλό θα μπορούσε να τοποθετήσει με τέτοια ακρίβεια ένα χάρτη ναών και πόλεων επάνω στη χερσόνησο της Αρχαίας Ελλάδας και, το σημαντικότερο, πώς κατάφεραν να ιδρύσουν και να χτίσουν αυτούς τους ναούς και αυτές τις πόλεις-κράτη υπακούοντας με ευλάβεια τις προσταγές αυτού του ασύλληπτου χάρτη; Τι εξυπηρετούσε η μυστική αυτή γεωγραφία; Και κατά προέκταση, γιατί αυτά τα καταπληκτικά επιτεύγματα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος δεν τα διδαχτήκαμε ποτέ στα σχολεία μας;

Πριν από κάποια χρόνια, ο Γάλλος ερευνητής Ζαν Ρισσέν προσπάθησε να αποδείξει ότι η Ελλάδα είναι ο χάρτης του νοητού σύμπαντος χάρη στους ναούς, τα ιερά και τις πόλεις της. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Θεοφάνης Μάνιας, επανεξέτασε πιο διεξοδικά το θέμα, καταλήγοντας μέσα από τα βιβλία του «Τα Άγνωστα Μεγαλουργήματα των Αρχαίων Ελλήνων» και «Ο Ελληνικό Πνεύμα στις Πυραμίδες της Αιγύπτου» σε εκπληκτικά και ασύλληπτα συμπεράσματα. Παραθέτουμε κάποια από τα σημαντικότερα εξ αυτών:

Η Δήλος απέχει:
1020 στάδια από το Ασκληπιείο της Κω, όσο ακριβώς και από το Ασκληπιείο Επιδαύρου.
1080 στάδια από το Ιδαίον Άντρον, όσο ακριβώς και από το Τροφώνιο μαντείο.
1296 στάδια από τη Σμύρνη, όσο ακριβώς και από τη Θήβα.
1460 στάδια από τους Δελφούς, όσο ακριβώς και από την Αλεξάνδρεια Τρωάδος.
1460 στάδια από τη Σπάρτη, όσο ακριβώς και από την Πέργαμο.
1530 στάδια από τη Ρόδο, όσο ακριβώς και από τη Φυγαλεία Πελοποννήσου.
800 στάδια από την Αθήνα, όσο ακριβώς και από την Καρδαμύλη Χίου.
1256 στάδια από το Ρέθυμνο, όσο ακριβώς και από την Κνωσσό.
1188 στάδια από την Κόρινθο, όσο ακριβώς και από τη Μυτιλήνη.
1859 στάδια από τη Σαμοθράκη, όσο ακριβώς και από το Θέρμον.
1859 στάδια από τις Μυκήνες, όσο ακριβώς και από το Άργος.

Η Ελευσίνα απέχει:
100 στάδια από την Αθήνα, όσο ακριβώς και από τα Μέγαρα.
>330 στάδια από την Κόρινθο, όσο ακριβώς και από το Σούνιο.
>220 στάδια από το Αμφιάρειο, όσο ακριβώς και από τον Μαραθώνα.
>1700 στάδια από την Πέλλα, όσο ακριβώς και από τη Σμύρνη.
>1782 στάδια από το Ιδαίο Άντρο, όσο ακριβώς και από την Έφεσο.
1815 στάδια από την Πέργαμο, όσο ακριβώς και από την Μίλητο αλλά και την Κνωσσό.
Το ισοσκελές τρίγωνο Δωδώνης – Ολυμπίας – Τροφωνίου μαντείου ανήκει σε κανονικό δεκάγωνο του οποίου τα γεωμετρικά στοιχεία προεκτεινόμενα συναντούν το Ίλιον , Σμύρνη , Κνωσό , Λάρισα τρωάδος , Σπάρτη , Πάρο , Φαιστό κ.λ.π.
Το ισοσκελές τρίγωνο Δωδώνης – Ανακτόρων Νέστορος – Ελευσίνας με γωνία κορυφής 40° ανήκει σε κανονικό 9γωνο.

Το τρίγωνο Δωδώνης – Αθήνας – Σπάρτης ανήκει σε κανονικό 13γωνο.
Το τρίγωνο Δωδώνης – Κνωσού – Μιλήτου ανήκει σε κανονικό 12γωνο με γωνία κορυφής 30°.
Το τρίγωνο Δωδώνης – Δελφών – Ιωλκού είναι ισοσκελές και ανήκει σε κανονικό δωδεκάγωνο.
Το ισοσκελές τρίγωνο Δωδώνης – Ολυμπίας – Τροφωνίου μαντείου ανήκει σε κανονικό δεκάγωνο.
Πολλές χαρακτηριστικές ευθείες του τριγωνισμού προεκτεινόμενες συναντούν διάσημα ιερά ναούς ή κέντρα λατρείας της Ελλάδας.

• Η ευθεία Χαλκίδας – Θηβών συναντά την Ολυμπία.
• Η ευθεία Χαλκίδας – Σουνίου συναντά την Κνωσό Κρήτης.
• Η ευθεία Χαλκίδας – Αμφιαρείου συναντά την Δήλο.
• Η ευθεία Χαλκίδας – Κρομμυώνος συναντά την Σπάρτη.

Η Χαλκίδα απέχει το ίδιο από την Αθήνα και το Σούνιο, όπως το ίδιο απέχουν και οι Δελφοί από την Ολυμπία και την Αθήνα. Η απόσταση μεταξύ Χαλκίδας και Θήβας είναι 162 στάδια. Ακριβώς 162 στάδια απέχει και το Αμφιάρειο. Η απόσταση Δήλου – Αθηνών είναι 800 στάδια, όσο ακριβώς απέχει και η Σπάρτη από τη Δήλο και την Αθήνα.

Η απόσταση μεταξύ Δελφών – Δήλου είναι ακριβώς 1460 στάδια. Αν προσθέσουμε και τα τέσσερα ιερά, δηλ. των Δελφών, της Δήλου, της Ελευσίνας και των Αθηνών, και διαιρέσουμε το 1460 με το 4, βρίσκουμε τις ημέρες του χρόνου, δηλ. 365. Να σημειώσουμε εδώ πως το 1460 ήταν ένας από τους σημαντικότερους αριθμούς για τους Έλληνες ιερείς, λόγω του ότι αυτός υποδεικνύει τη ζωδιακή περίοδο. Κάθε 1460 χρόνια άλλωστε εμφανίζεται στο ουράνιο στερέωμα και ο Σείριος, ο οποίος δείχνει να παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο στην ιστορία των Ελλήνων. Το πλάτος του είναι ένα δευτερόλεπτο της μοίρας του Ισημερινού
.
Αν ξεκινήσουμε από το κέντρο του Παρθενώνα και ενώσουμε κάποια σημεία, όπως το Θησείο, την Πνύκα, τη βάση του Φιλοπάππου και το κέντρο του ναού του Ολυμπίου Διός, θα σχηματιστεί ένα οκτάγωνο, του οποίου η κάθε γωνία θα είναι ακριβώς ίση με το μήκος του Παρθενώνα επί επτά.
Εάν προεκτείνουμε νοητά προς τα πάνω τους κίονες του Παρθενώνα, αυτοί θα συναντηθούν στα 1852 μέτρα. Ο όγκος της νοητής πυραμίδας που θα σχηματισθεί τότε είναι ακριβώς το μισό της μεγάλης πυραμίδας της Αιγύπτου…

Τι μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε; Μα, τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω, από το ότι οι θέσεις των πόλεων, των ναών και των λατρευτικών χώρων είναι για κάποιον άγνωστο λόγο υπολογισμένες στην ακρίβεια με μαθηματικά συστήματα! Είναι πραγματικά κάτι το ασύλληπτο και για τους σύγχρονους επιστήμονες. Η σοφία των αρχαίων Ελλήνων δείχνει για ακόμα μια φορά να ξεπερνά και την πιο φιλόδοξη και αχαλίνωτη φαντασία .

Πηγή: http://ellinonpaligenesia.blogspot.com/2012/01/blog-post_9839.html

Ήθη και Έθιμα, Απόψεις, Αρχαιολογία, Αστρονομία, Αφιερώματα, Ανακαλύψεις, Βιβλία, Γεωλογία, Διάφορα, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θεωρίες, Ιστορία, Μυστήρια του Κόσμου, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι, Ορθοδοξία, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες, Πολιτισμοί, Συμβολογία, Σελήνη

Ορφικά Μυστήρια


«Ο Ορφεύς στάθηκε το έμψυχο πνεύμα της Ιεράς Ελλάδος, ο αφυπνισμός της θείας ψυχής».

Με αυτά τα λόγια χαρακτηρίζει τα Ορφικά Μυστήρια και τον ιδρυτή τους Ορφέα, ο συγγραφέας Εδουάρδος Συρέ, στο βιβλίο του «ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΥΣΤΑΙ». Πράγματι, τα Ορφικά Μυστήρια κυριάρχησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στον αρχαίο κόσμο και κατέχουν ξεχωριστή θέση ανάμεσα στις αρχαίες Ελληνικές τελετουργίες. Ιδρυτής των μυστηρίων θεωρείται ο Ολύμπιος Ορφεύς, υιός του Οιάγρου και της Μούσας Καλλιόπης. Γεννήθηκε στην Πίμπλεια της Πιερίας την 13-14η χιλιετία π.Χ. και υπήρξε μία ιδιαίτερα πολυσχιδής προσωπικότητα. Λέγεται ότι έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, ότι εφηύρε την λύρα και ήλθε σε επαφή με τους Καβείρους της Θράκης από τους οποίους και επηρεάστηκε. Επίσης παροιμοιώδης έμεινε ο έρωτας του για την Ευρυδίκη για την οποία κατέβηκε ως τον Άδη για να την πάρει πίσω από το βασίλειο του Πλούτωνα. Η συνολική θεώρηση των Ορφικών αποδεικνύει πως ο Ορφέας ήταν όντως υπαρκτό πρόσωπο και όχι απλά το αποκύημα της φαντασίας ορισμένων. Τα Ορφικά Μυστήρια ξεκίνησαν από τα Βορειοελλαδικά βουνά, σε μια εποχή που ο Διόνυσος, ο κατ’ εξοχήν Θεός των Mυστηρίων, λατρευόταν σαν Θεότητα της Σελήνης (Φεγγαροθεός). Δημιουργώντας τα Μυστήρια ο Ορφέας ένωσε τη θρησκεία του Δία με εκείνη του Διονύσου. Οι μυημένοι έπαιρναν από τις διδασκαλίες του τις μεγάλες αλήθειες που το θαυματουργό τους Φως έφτανε μέχρι το λαό με την μορφή ενός πέπλου προσιτού και ανακατεμένου με την ποίηση και τις δημόσιες τελετές. Μεγάλος Ιερέας του Δια και εξέχων Μύστης της Θράκης, ο Ορφέας έγινε για τους μυημένους ο μεγάλος Αποκαλυπτής του Ουρανίου Διονύσου. Οι τελετές των Ορφικών λάμβαναν μέρος την νύκτα. Η ουσία των Μυστηρίων είναι η μετάβαση από το σκότος στο φως με διάφορους αλληγορικούς και συμβολικούς τρόπους. Στο άδυτο του ναού ο Ιεροφάντης άναβε την τελετουργική Πυρά από μία συνεχώς καίουσα Ιερά Πηγή και εμφανιζόταν μπροστά στους μυημένους. Οι ναοί των Ορφικών είτε ήταν κτιστοί, είτε απλά σπήλαια. Ένα άλλο μέρος της Ορφικής φιλοσοφίας αποτελούν και οι Ορφικοί Ύμνοι που ψάλλονταν κατά τις τελετές. Είναι πανάρχαιοι και οι παλαιότεροι ανάγονται στην 11η χιλιετία π.Χ. Εξυμνούν διάφορες θεότητες και δίνουν πλήθους στοιχείων για την Ορφική Κοσμολογία, όπως: την γέννεση του Σύμπαντος από μια έκρηξη, την θεωρία του Κοσμικού Ωού (άποψη πως ο κόσμος γεννήθηκε από ένα αυγό), την πίστη στην Συμπαντική Αρμονία, την αναφορά στο Ζωδιακό Κύκλο, καθώς και πλήθος αστρονομικών γνώσεων όπως την ύπαρξη του Πολικού Αστέρα, τις Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια. Η Αρχαία Ελληνική Θεολογία προήλθε από τους Ορφικούς και επηρέασε τόσο τον Πυθαγόρα όσο και τον Πλάτωνα. Ο Πλάτων μάλιστα στα κείμενα του ονομάζει τον Ορφέα «Θεολόγο». Η επίδραση του Ορφισμού ήταν καταλυτική καθώς εισήγαγε στον Ελληνικό κόσμο το στοιχείο του μυστικισμού και του δυϊσμού ψυχής-σώματος, του πνεύματος και ύλή, όπως αποκαλύπτει και η χρυσή πλάκα του Ιππωνίου αναφερόμενη στην καταγωγή της ψυχής: «Είμαι παιδί της Γης και του Έναστρου Ουρανού». Πριν τους Ορφικούς, και σύμφωνα με την Ομηρική άποψη, η ψυχή ήταν μια σκιά που εγκατέλειπε τον νεκρό τη στιγμή του θανάτου για να οδηγηθεί στο Βασίλειο του Άδη. Οι Ορφικοί υποστήριζαν ότι η ψυχή είναι αυτό που υποκινεί τον άνθρωπο, η αρχή όλων, ενώ το σώμα η φυλακή της ψυχής, κάτι που πέρασε και στον Χριστιανισμό. Πίστευαν ότι η ψυχή είναι θεϊκή και ενσαρκώνεται λόγω ενός προγενέστερου αμαρτήματος της. Έτσι υπάρχοντας στο σώμα εκτός το ότι φυλακίζεται, λυτρώνεται κιόλας μέσα από τον κύκλο της επαναλαμβανόμενης μετενσάρκωσης. Οι Ορφικοί πρώτοι πίστεψαν πως όχι μόνο είναι δυνατή η επιστροφή του νεκρού στον επίγειο κόσμο (μετενσάρκωση), αλλά ότι μπορεί κάποιος να βγει από τον αιώνιο κύκλο των συνεχόμενων μετενσαρκώσεων.
Στην Ολβία του Εύξεινου Πόντου, ανακαλύφθηκαν οστέινες πλάκες, του 5ου π.χ αιώνα, με τις λέξεις : ΒΙΟΣ – ΘΑΝΑΤΟΣ – ΒΙΟΣ. Οι μυστηριακές τελετές του Ορφισμού διακρίνονταν σε δύο επίπεδα, στον εξαγνισμό και στην μύηση, και διαδραματίζονταν την νύκτα συμβολίζοντας την μετάβαση από το σκότος της άγνοιας στο φως της αλήθειας. Δια μέσου της μύησης στα Ορφικά Μυστήρια, αποκαλύπτονταν στον άνθρωπο οι αρχετυπικές αλήθειες, έχοντας ως αρωγό τον Θεό Διόνυσο πού ήταν ο λυτρωτής της ανθρώπινης ψυχής, που την οδηγούσε στην αθανασία του ουρανού. Οι Ορφικοί συγκεντρώνονταν είτε σε οικίες, είτε σε φυσικά σπήλαια για να ψάλουν ύμνους και να γνωρίσουν την διδασκαλία του Ορφέα, υπό το φως του ιερού πυρ που δεν έσβηνε πότε. Η επίδραση του Ορφισμού επηρέασε τόσο πολύ τον Πυθαγόρα, ώστε την εποχή του Πεισιστράτου ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουν τα γνήσια Ορφικά από τα Πυθαγόρεια μυστήρια. Ο Ορφισμός επέδρασε καταλυτικά στην Ελληνική φιλοσοφία για δυο λόγους: Σύμφωνα με τον Ορφισμό, ο Θεός κατοικεί στα βάθη του εαυτού μας, κρυμμένος στην ύλη. Ο Διονυσιακός άνθρωπος μπορεί εξ ιδίων να απελευθερωθεί από τα Τιτανικά δεσμά του και να σωθεί. Η Θεϊκή προέλευση της ψυχής ενοποιεί όλους τους ανθρώπους και τους φέρνει σε απευθείας ένωση με την Θεια ουσία. Σύμφωνα με την Ορφική θεογονία, αρχικά στο Σύμπαν υπήρχε η συνεχής ροή του Χρόνου από την οποία προήλθαν οι δύο Κοσμογονικές Ουσίες: Ύδωρ και Γη, Αιθήρ και Χάος. Διάμεσο του Φάνη Έρωτα δημιουργήθηκε το Ορφικό Ωόν, από όπου προήλθε το σύμπαν. (Στους Ορφικούς Φάνης ονομάζεται ο πρώτος Διόνυσος, ο Ζαγρέυς που διαμελίστηκε από τους Τιτάνες δεύτερος Διόνυσος, ενώ ο τρίτος Διόνυσος είναι ο αναστημένος από τον Δια). Σχετικά με το Ορφικό αυγό ο Πρόκλος γράφει (Πλάτων – Τίμαιος): «Όπως το ωόν περιελάμβανε την σπερματική αιτία του ζώου, έτσι και ο κρυφός διάκοσμος περιέχει κάθε τι το νοητό. Και όπως το ζώον έχει διαιρεμένα όσα ευρίσκοντο σαν σπέρματα στο ωόν, έτσι και ο Θεός προάγει σε εμφάνιση το άρρητον και ακατάληπτον των πρώτων αιτίων. Για τούτο ο Φάνης δοξάζεται ως θήλυς και δημιουργός». και ο Κλήμης: «Μέσα στην περιφέρεια του Ωού διαμορθώθηκε ένα αρρενόθηλυ ζωντανό ον, με πρόνοια του ενυπάρχοντος μέσα θεϊκού πνεύματος, το οποίο ο Ορφέας το αποκαλεί Φάνητα, διότι όταν φάνηκε, από αυτόν έλαμψε το παν, με το φέγγος του διαπρεπέστερου στοιχείου, του πυρός, εκπληρούμενο μέσα στο υγρό στοιχείο» Το Ύδωρ ή Αιθέρας Έν, αποτελεί την πρώτη Κοσμογονική Ουσία, ή Ενεργητική Αρχή, η «Συνεχής Ουσία». Η Γη ή Χάος ή Πάσχον ή Αόριστος Δυάς ή Έτερον ή Άπειρον των Πυθαγορείων, το οποίο βρίσκεται σε κατάσταση αμορφίας, αταξίας, αρρυθμίας, συγχύσεως, ταραχής, αποτελεί την«Μεριστή Ουσία» η οποία έχει την ιδιότητα της κίνησης και της ζωής και διακόπτει το συνεχές της συνεχούς ουσίας. Το Έν και η Δυάς είναι οι δύο πρώτες κοσμογονικές ουσίες, οι οποίες συνιστούν όλη την δημιουργία. Από αυτές και διαμέσου της ενέργειας του Φάνη-Ερωτά που προκαλεί την επαφή και μίξη των στοιχείων αρχίζει η πορεία του κόσμου. Ο κόσμος γίνεται αντιληπτός, ως Ένας που πολλαπλασιάζεται εσωτερικά με τη δημιουργία των διαφόρων μορφών ζωής. Τόσο οι Θεοί, όσο και οι άνθρωποι θεωρούνται δημιουργήματα του Κόσμου, στον οποίο μετέχουν και υπάγονται στους νόμους που διέπουν τη δομή και λειτουργία του. Οι Θεοί και οι Θεές θεωρούνται θεματοφύλακες αυτών των νόμων, χωρίς όμως να εκφεύγουν αυτών.
Ο λόγος του Ορφέα λοιπόν, προχώρησε μετά τον θάνατό του με τρόπο μυστηριώδη, μέσα στις φλέβες του Ελληνισμού από τις μυστικές αρτηρίες των Ιερών και τον έκανε Μύστη. Οι Θεοί έμειναν σύμφωνοι με τον λόγο του, όπως μέσα σε έναν ναό ο χορός των μυημένων συμφωνεί με τους ήχους μιας αόρατης λύρας. Έτσι η ψυχή του Ορφέα έγινε η ψυχή της Ελλάδος.
http://eidhseis.info

http://oeaf.blogspot.com

Ήθη και Έθιμα, Απόψεις, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Αυτοκρατορίες, Ανακαλύψεις, Διάφορα, Επιστήμη, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Εξοπλισμός, Θρησκείες, Θεωρίες, Ιστορία, Μυστήρια του Κόσμου, Μυθολογία, Μαρτυρίες, Παράξενα, Πατριωτισμός, Πολιτισμοί, Συμβολογία, Συνωμοσιολογίες, Συνεντεύξεις, Φιλοσοφία, Χαμένοι Πολιτισμοί

Σαρκοφάγος κινέζας βασίλισσας, στολισμένη με αρχαιοελληνικά σύμβολα!



Την περίεργη ιστορία μίας σαρκοφάγου που έχει εντυπωσιάσει τους κινέζους αρχαιολόγους!

Ανήκει σε μία βασίλισσα της Δυναστείας των Τανγκ, που έζησε τον 9ο μ.Χ. αιώνα στην πόλη Τσαγκάν της Κίνας και φέρει πάνω της χαραγμένα αρχαία ελληνικά σύμβολα (στη φωτογραφία των του Ding Haitao, Xinhua, βλέπετε ένα μέρος της σαρκοφάγου)!

Τα αρχαιοελληνικά σύμβολα

Τα σύμβολα της σαρκοφάγου είναι φανερά επηρεασμένα από την αρχαία ελληνική μυθολογία, γεγονός που παραξενεύει τους μελετητές αφού συνήθως οι σαρκοφάγοι στην Κίνα διακοσμούνταν με θέματα από την Βουδιστική παράδοση.

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Γκε Τσενγκιόνγκ (Ge Chengyong), πάνω στην σαρκοφάγο διακρίνονται οι φιγούρες τεσσάρων αρχαίων ελλήνων πολεμιστών, ζώα που προσφέρονται ως θυσία σε θεούς και αίγες που παραπέμουν σε αρχαία ελληνική τραγωδία! “Και η ζωή της βασίλισσας μοιάζει βγαλμένη από ελληνική τραγωδία, αφού έχασε πολλά από τα παιδιά της από δολοπλοκίες και συνομωσίες μέσα στο παλάτι της”, παρατηρεί.

Το εξωτερικό Αρχαία Ελλάδα, το εσωτερικό Κίνα!

Το περίεργο είναι πως το εσωτερικό της σαρκοφάγου, είναι στολισμένο από εικόνες της κινεζικής παράδοσης, με αναφορές στον Ταοϊσμό, τον Βουδισμό και τον Κομφούκιανισμό, και δεν έχει καμία σχέση με το εξωτερικό της που θυμίζει Αρχαία Ελλάδα! Ο Ταοϊσμός επισημοποιήθηκε στην Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τανγκ, ανταγωνιζόμενος τον Κομφουκιανισμό και τον Βουδισμό, που ασκούσαν εξίσου σημαντικές κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτικές επιδράσεις.

Για τους περισσότερους κινέζους κανένα από τα παραπάνω ρεύματα δεν ήταν αποκλειστικά μοναδικό και κάπως έτσι ξεκίνησε στην αυτοκρατορική Κίνα, η συνύπαρξη και των τριών θρησκευτικο- φιλοσοφικών ρευμάτων.
Η Δυναστεία των Τανγκ και το Βυζάντιο

Η συγκεκριμένη βασίλισσα, έζησε πριν από 1200 χρόνια και ήταν μέλος της Δυναστείας των Τανγκ. H εποχή της δυναστείας των Τανγκ (618-907 μ.X.) αποτελεί μία από τις λαμπρότερες στην ιστορία της Κίνας. H κινεζική αυτοκρατορία γνώρισε στις μέρες τους πρωτοφανή οικονομική και πολιτισμική άνθηση, έγιναν σημαντικές εφευρέσεις ενώ η έκτασή της διπλασιάστηκε και η πολιτική της επιρροή εδραιώθηκε στην ευρύτερη ασιατική ήπειρο.

Κάπου στα βάθη των αιώνων και στο ευρύ πεδίο της Κεντρικής Ασίας, ο κινεζικός αυτός πολιτισμός είναι βέβαιο ότι συνάντησε τον αντίστοιχο βυζαντινό. Αν και δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα είναι σίγουρο ότι έγινε μεταξύ τους ένας γόνιμος διάλογος, που οδήγησε σε αλληλοεπιρροές! Αυτό προκύπτει από ευρύματα που απεικονίζουν ανέμελες στιγμές με τις ασιάτισσες κυρίες της αυλής να παίζουν έφιππο πόλο όπως και οι Βυζαντινοί, μέχρι και τις αντιλήψεις για τη ζωή πριν και μετά θάνατον.

Πώς εξηγείται η επιλογή της Αρχαίας Ελλάδας!

Σε ερωτήσεις δημοσιογράφων ως προς το γιατί οι απόγονοι της βασίλισσας των Τανγκ επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν αρχαία ελληνικά σύμβολα στην σαρκοφάγο της, αλλά και πώς ήταν σε θέση οι κινέζοι τεχνίτες να τα αναπαραστήσουν τόσο σωστά, ο Γκε Τσενγκιονγ, απάντησε:

” Είμαστε βέβαιοι πως οι σαρκοφάγοι δεν κατασκευάζονταν σε κάποια άλλη χώρα εκτός Κίνας. Πιστεύω ότι οι δημισουργοί ήταν έμπειροι τεχνίτες που είχαν μεταναστεύσει από την Δυτική ή Κεντρική Ασία κατα τη Δυναστεία των Τανγκ.

ΠΗΓΗ: http://mysteries.b2w.gr/?p=1196

Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Αφιερώματα, Αιγαίο, Ανακαλύψεις, Γεωλογία, Διάφορα, Επιστήμη, Ειδήσεις, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί, Ελληνική Παράδοση, Ιστορία, Κατακόμβες, Κούφια Γη, Μυστήρια του Κόσμου, Μυστική Αθήνα & Αττική, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι, Μαρτυρίες, Πατριωτισμός, Παλαιοντολογία, Πολιτισμοί, Συνωμοσιολογίες, Ταξίδια ή Εξερευνητές, Υποβρύχια Αρχαιολογία, Φιλοσοφία, Χαμένοι Πολιτισμοί

Βυθισμένες αρχαίες πόλεις στον Ελλαδικό χώρο


Η αντίληψη που επικρατεί στο ευρύ κοινό σχετικά με την υποβρύχια αρχαιολογία είναι σε μεγάλο βαθμό εσφαλμένη, καθώς το ενδιαφέρον επικεντρώνεται κυρίως στην ανακάλυψη και μελέτη των ναυαγίων και των περιεχομένων τους. Ωστόσο το ενδιαφέρον της εναλίας αρχαιολογίας δεν περιορίζεται μόνο στα ναυάγια, αλλά επεκτείνεται και στην έρευνα αγνώστων πολλές φορές οικισμών και βυθισμένων λιμανιών.

Τα βυθισμένα οικιστικά συγκροτήματα του ελλαδικού χώρου δεν περιβάλλονται βεβαίως από το μυστήριο που γοητεύει πολλούς, όπως η υπόθεση της χαμένης Ατλαντίδος, αλλά συμπληρώνουν καίρια τον αρχαιολογικό ιστό της χώρας και παρέχουν πολύτιμα πληροφοριακά στοιχεία για την ιστορία, το εμπόριο, τις πληθυσμιακές μετακινήσεις, τη γεωλογία και το κλίμα του Αιγαιακού περιβάλλοντος, στο οποίο κυρίως έχουν εντοπιστεί. Οι ήδη γνωστές υποβρύχιες αρχαιολογικές θέσεις κατά μήκος των ακτογραμμών της Ελλαδικής επικρατείας καλύπτουν το χρονολογικό πεδίο από την προϊστορική εποχή μέχρι και την πρώιμη βυζαντινή. Συνοπτικά είναι οι παρακάτω:

Σαλάντι Αργολίδας.

Ο προϊστορικός οικισμός βρίσκεται στο μέσο του όρμου των Διδύμων, λίγο βορειότερα του γνωστού σπηλαίου Φράγχθι. Εκτείνεται με κατεύθυνση βορειοδυτικά-νοτιοανατολικά σε μια ζώνη μήκους 400 και πλάτους 30 μ. περίπου κατά μήκος της παραλίας και μέχρι την ισοβαθή των 4 μ. κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Λόγω των αλουβιακών αποθέσεων στο μυχό του όρμου και της ανόδου του επιπέδου της στάθμης του ύδατος η συνολική έκταση του οικισμού δεν είναι δυνατόν προς το παρόν να προσδιοριστεί Η επιφανειακή έρευνα, που έγινε το 1998 από τους αρχαιολόγους της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων Δ. Χανιώτη και Α. Τεγονίδου, και Χ. Αγουρίδη το 2000, έδειξε ότι ο οικισμός θα πρέπει να καταλάμβανε μια έκταση 20 στρεμμάτων περίπου και να βρισκόταν κατά την πρώιμη Εποχή του Χαλκού σε χαμηλή κοιλάδα και σε αρκετή απόσταση από τη θάλασσα, αν κρίνουμε από την ελαφρά κλίση του βυθού. Οι τοίχοι θεμελιώσεως των κτηρίων του οικισμού, που είναι ορατοί σήμερα στην επιφάνεια του βυθού, είναι κατασκευασμένοι από αργούς λίθους και είναι κυρίως δύο τύπων:

Διπλοί πάχους 50-60 εκατοστών με ενδιάμεσο γέμισμα και μονοί πάχους 30 εκ. Στο δεύτερο τύπο ανήκει και ημικυκλικό κτίσμα διαμέτρου 4 μ. Αμφότεροι οι παραπάνω τύποι συναντώνται συχνά σε οικισμούς της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδος κατά την πρώιμη Χαλκοκρατία. Από την κεραμική που ανευρέθει, όπου κυριαρχούν οι ραμφόστομες φιάλες, τα χονδροειδή αγγεία οικιακής χρήσεως, τα ανοικτά αγγεία με ανάγλυφες ταινίες στο άνω μέρος τους καθώς και μυλόλιθοι και τρυπητήρια από ηφαιστειακό υλικό του Σαρωνικού, ο οικισμός χρονολογείται στην πρώιμη Εποχή του Χαλκού και μάλιστα στην δεύτερη και πιο ώριμη φάση της.

Πλατυγιάλι Αστακού.

Ο χώρος αυτός, σε οδική απόσταση 12 χλμ. νότια του Αστακού Αιτωλοακαρνανίας, εντοπίζεται μεταξύ των ακρωτηρίων Κάρλο Γλώσσα και Στενή Γωνιά. Το πλάτος του όρμου είναι 1 χλμ., ενώ η θάλασσα εισδύει σ’ αυτόν περίπου 2 χλμ. Η είσοδός του προστατεύεται από τις νησίδες του συμπλέγματος των Εχινάδων. Τόσο μέσα στη θάλασσα όσο και στην παραλία υπάρχουν πηγές γλυκού νερού. Η υποθαλάσσια έρευνα στην περοχή είχε ξεκινήσει με αφορμή τον προγραμματισμό κατασκευής στον ομώνυμο όρμο διαλυτηρίου πλοίων από την ΕΤΒΑ και διήρκεσε από τον Ιούλιο έως το Δεκέμβριο του 1986. Αξιοπρόσεκτο εύρημα είναι ο ταφικός εγχυτρισμός ενός βρέφους.

Ο προϊστορικός οικισμός βρισκόταν στο μυχό του κόλπου, σε σημείο που και προ της βύθισής του πρέπει να ήταν χαμηλή κοιλάδα. Οι λόγοι της καταβύθισης παραμένουν ουσιαστικά άγνωστοι, αφού η εξακρίβωσή τους προϋποθέτει γεωλογική μελέτη. Τοίχοι κτισμάτων διακρίνονται σε μια ζώνη 400 μ. παράλληλα προς την ακτογραμμή και σε απόσταση 130 μ. απ’ αυτήν, τουλάχιστον ως την ισοβαθή των 5 μ. Μερικοί απ’ αυτούς συνεχίζονταν και στην παραλία σε αρκετό βάθος κάτω από το έδαφος. Το τμήμα του οικισμού που καλύπτεται απο τη θάλασσα έχει έκταση περίπου 50 στρεμμάτων και καταποντίστηκε πριν από 4.500 χρόνια. Η οριστική του εξαφάνιση ωστόσο επήλθε με την εγκατάσταση του διαλυτηρίου πλοίων, που συντελέστηκε εξαιτίας της αβελτηρίας αλλά και με τις «ευλογίες» της θανούσας υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη.

Πουνταζέζα Λαυρίου.

Πρόκειται για παραθαλάσσιο οικισμό του αρχαίου δήμου Σουνίου της Λαυρεωτικής και ταυτίζεται με τον «Πορθμόν των Σαλαμινίων», που αναφέρεται σε επιγραφές του 363 π.Χ. από την αρχαία Αγορά Αθηνών. Ο οικισμός φαίνεται να εκτεινόταν στην ευρύτερη περιοχή του λόφου της Πουνταζέζας, καταλήγοντας ομαλά προς τη θάλασσα. Στον πορθμό οι εύποροι δημότες, που ανήκαν στο γένος των Σαλαμινίων, φαίνεται να είχαν στη κατοχή τους καλλιεργήσιμη γη, αλώνι, πηγάδι, δύο οικίες, τέμενος άγνωστης θεότητας καθώς και τέμενος του Ηρακλέους.

Οι πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι στην περιοχή υπήρξε έντονη γεωργοκτηνοτροφική αλλά και μεταλλευτική δραστηριότητα. Σήμερα ένα μέρος του παραθαλασσίου τμήματος του οικισμού είναι καταποντισμένο λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Τα κυριότερα λείψανα εντοπίζονται στη βορειοανατολική πλευρά και καταλαμβάνουν μια έκταση 110χ35 μ. Εκεί παρατηρούνται τοίχοι κτισμάτων από πωρόλιθο εγκάρσιοι αλλά και παράλληλοι προς την ακτογραμμή. Το ύψος τους είναι περίπου 40 εκ. Επίσης σε απόσταση 25 μ. από την ακτή σε βάθος 1,85 μ. εντοπίζονται απομεινάρια τετραγώνου λίθινου οικοδομήματος (προφανώς δημοσίου κτηρίου) διαστάσεων 9,65χ9,65 μ. Η ακμή του οικισμού ανάγεται στους κλασικούς χρόνους.

Λιμάνι Αβδήρων.

Μέσα στο σύγχρονο λιμενίσκο της κοινότητας των Αβδήρων πραγματοποιήθηκε το 1992 η υποβρύχια έρευνα του αρχαίου λιμενοβραχίονα, που, αν και αρκετά φθαρμένος, σώζει σε μεγάλο βαθμό το αρχικό σχήμα και μέγεθός του. Έχει μήκος περίπου 170 μ. και κατεύθυνση από ανατολών προς δυσμάς. Κατά την πρώτη ανασκαφική περίοδο διαπιστώθηκε κατ’ αρχήν η ύπαρξη δύο τουλάχιστον οικοδομικών φάσεων. Στην πρώτη φαίνεται να ανήκει ένας λιμενοβραχίονας πλάτους 8 μέτρων δομημένος με λιθοπλίνθους από γρανίτη και ελαφρά κλίση προς το βορρά. Εξωτερικά του σημείου που γωνιάζει εντοπίστηκαν δύο ημικυκλικοί πύργοι διαμέτρου 10 και 13 μ. Στην νεότερη φάση του λιμανιού ανήκει η προς τη λιμενολεκάνη επέκτασή του πλάτους 3-3,5 μ., που εφάπτεται στην εσωτερική πορεία της αρχαιότερης φάσης και είναι κατασκευασμένη επίσης από μεγάλες γρανιτένιες λιθοπλίνθους.

Μεθώνη (Οικισμός Εποχής του Χαλκού).

Περί τα μέσα της δεκαετίας του 80 στον κόλπο της Μεθώνης, σε απόσταση 300 μ. από το δημοτικό κάμπινγκ και σε βάθος 3,5 έως 5,5 μ. εντοπίστηκαν εκτεταμένα οικοδομικά λείψανα και συστάδες. Οι τοίχοι σώζονται σε ορισμένες περιπτώσεις σε ύψος τεσσάρων δόμων, αποτελούνται δε κατά κανόνα από πλακερές πέτρες. Η τοιχοδομία αυτή συγκροτείται κυρίως από διπλές σειρές λίθων. Σε λίγες περιπτώσεις εμφανίζεται μόνο μία σειρά, αποτελούμενη από ακατέργαστους ογκόλιθους. Σημαντικό στοιχείο για τη προϊστορική χρονολόγηση του ευρήματος υπήρξε τοίχος σε διάταξη «ιχθυόκανθου», που «πορεύεται» δυτικά από μεγάλο κυκλικό οικοδόμημα.

Η γενική εικόνα των λειψάνων συνηγορεί υπέρ της πιθανότητας καταβύθισης λόγω σεισμού. Από το 1990 διεξάγεται συστηματική έρευνα στον εν λόγω χώρο, όπου αξίζει να σημειωθεί ότι έχει βρεθεί μια λίθινη προϊστορική άγκυρα ενσωματωμένη σε τοίχο καθώς και υπολείμματα ταφικού εγχυτρισμού δύο νηπίων. Οι υπάρχουσες ιστορικές πληροφορίες για τη περιοχή είναι αξιολογότατες. Κατά την εποχή των Τρωικών ονομαζόταν Πήδασος. Ο Στράβων την αναφέρει ως Πήδασον αμπελόεσσαν. Τα δύο σπουδαιότερα ιερά της πόλης ήταν ο ναός της Ανεμώτιδος Αθηνάς, όπου υπήρχε και ανδριάντας του Διομήδους και ναός της Αρτέμιδος, όπου και το υπό του Αναχάρσιδος αναφερόμενο φρέαρ, από το οποίο αντλούσαν νερό αναμεμιγμένο με πίσσα. Ίσως να πρόκειται για την πρώτη άντληση πετρελαίου στον ελλαδικό χώρο.

Πλύτρα Λακωνίας.

Βρίσκονται στη δυτική πλευρά της χερσονήσου Επιδαύρου Λιμηράς μεταξύ των όρμων Σκοτεινός και Άρασμα στο Λακωνικό Κόλπο και ταυτίζεται με την αρχαία πολίχνη Ασωπός των Ελευθερολακώνων. Η περιοχή, που κατά την αρχαιότητα πρέπει να βρισκόταν περίπου 3 μέτρα ψηλότερα από τη σημερινή στάθμη της θάλασσας, είναι διάσπαρτη με αρχαία κτήρια. Είναι τυπικό παράδειγμα αρχαιολογικού χώρου, που έχει διαταραχθεί λόγω τεκτονικών φαινομένων και που σήμερα βρίσκεται βυθισμένος μέχρι και το βάθος των 7 μέτρων. Κατά μήκος του πρανούς της ανατολικής ακτής είναι ορατά τα σημεία όπου έχει αποκοπεί από τη στεριά.

Έχουν βρεθεί ανθρώπινα οστά αναμειγμένα με κεραμικά, που ενδεικνύουν το αιφνίδιον της καταστροφής που είχε επέλθει. Η συνεχής διάβρωση της παράκτιας περιοχής αποκαλύπτει οικοδομήματα με εντυπωσιακά ψηφιδωτά δάπεδα καθώς και αρχαίους τοίχους, που συνεχίζουν κάτω από τη θάλασσα. Τα πλείστα των οικοδομικών λειψάνων, που υφίστανται στον πυθμένα του κόλπου, χρονολογούνται από την ελληνιστική έως την παλαιοχριστιανική περίοδο. Απ’ αυτά ξεχωρίζουν ένα πηγάδι δομημένο με λίθους και υδραυλικό κονίαμα, ο αρχαίος λιμενοβραχίονας και ο επ’ αυτού οχυρωματικός πύργος ή φάρος. Τα βυθισμένα κτήρια είναι κατασκευασμένα από ορθογώνιους λιθοπλίνθους, που προέρχονται από τα παρακείμενα επίσης βυθισμένα λατομεία της αρχαιότητας.

Φαλάσαρνα.

Βρίσκεται στον αυχένα της χερσονήσου της Γραμβούσας στην δυτική Κρήτη. Λόγω θέσης υπήρξε το πλέον στρατηγικό σημείο ελέγχου των θαλασσίων οδών μεταξύ του Αιγαίου πελάγους και της Ιταλίας. Ο αρχαίος λιμένας της πόλης βρίσκεται σε απόσταση 100 μ. από την παραλία, θαμμένος κάτω από τόνους προσχώσεων και θαλασσίων αποθέσεων. Αυτό οφείλεται στο γεωλογικό φαινόμενο της προς βορράν κίνησης της λιθοσφαιρικής πλάκας της Αφρικής και της συνακόλουθης σύγκρουσής της με αυτή του Αιγαίου. Στοιχεία από τον χώρο της Φαλάσαρνας, που χρονολογήθηκαν με «άνθρακα 14», απέδειξαν ότι το δυτικό τμήμα της Κρήτης πρέπει να «υψώθηκε» περί το 365 π.Χ. μέσα σε διάστημα λίγων ημερών.

Ελίκη Αχαΐας.

Βρίσκεται μεταξύ των ποταμών Σελινούντα και Κερυνίτη. Ο Παυσανίας στα «Αχαϊκά» του (VΙΙ, 24,5 και 25, 5) αφιερώνει μεγάλο μέρος της διήγησής του σ’ αυτήν. Η συγκεκριμένη πόλη, κέντρο λατρείας του Ελικωνίου Ποσειδώνος, μπορεί χωρίς υπερβολή να χαρακτηριστεί ως καταποντισμένο μυστήριο. Από τα υφιστάμενα ιστορικά στοιχεία γνωρίζουμε ότι συνεπεία σεισμικής έξαρσης κατά τον χειμώνα του 373 π.Χ. καταβυθίστηκε στο σύνολό της, ενώ οι κάτοικοί της μετανάστευσαν στην κυρίως Ελλάδα και τη Μικρά Ασία. Ουδέν άλλο είναι επισήμως γνωστό γι’ αυτήν σήμερα πέρα από τις σποραδικές και ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αλιέων του Κορινθιακού κόλπου, που κάνουν λόγο για ύπαρξη υποβρυχίων ερειπίων. Πριν από λίγα χρόνια συντελέστηκε η πρώτη υποθαλάσσια μαγνητοσκόπηση της περιοχής από ιδιωτικό συνεργείο δυτών.

Πύρρα.

Βρίσκεται επίσης στη Λέσβο, στον κόλπο της Καλλονής. Πρόκειται για αρχαιότατη πόλη, της οποίας τα βυθισμένα απομεινάρια είναι δυνατό να γίνουγ διακριτά σε βάθος λιγότερο των 8 μ., όποτε οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν.

Ανθηδών.

Στο παραλιακό τμήμα της κωμόπολης αυτής της κεντρικής Ευβοίας (άλλοτε ανήκε στη Βοιωτία) σώζονται ακόμη θεμέλια δημοσίων οικοδομημάτων, αρχαίος μόλος, λιμενοβραχίονες και κρηπιδώματα κατασκευασμένα από μεγάλους ορθογώνιους λίθους. Χρονολογούνται από την Αρχαϊκή έως την Ελληνιστική περίοδο.

Παυλοπέτρι Λακωνίας.

Βρίσκεται κοντά στην Ελαφόνησο. Στον υποθαλάσσιο χώρο του έχει ανακαλυφθεί ευρέως εμβαδού οικισμός της Πρωτοελλαδικής περιόδου, του οποίου η εξέλιξη χρονολογείται μέχρι την Υστεροελλαδική.

Και άλλοι είκοσι ένας πανάρχαιοι και νεώτεροι οικισμοί εκτός από τους προαναφερθέντες.

Υπάρχουν ακόμη τα λείψανα 21 βυθισμένων οικισμών στις ακτές της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδος, τους οποίους σε μια απλή κατηγοριοποίηση με κριτήριο την αρχαιότητά τους δυνάμεθα να τους κατατάξουμε ως εξής:

Πρωτοελλαδικοί: Μανίκια Ευβοίας (οικισμός και νεκροταφείο).

Κλασικοί: Τορώνη Καβάλας, Ερέτρια Ευβοίας, Κεγχρεαί Κορίνθου, Γύθειο Λακωνίας και Φεία Ηλείας.

Ελληνιστικοί: Κίρρα Φωκίδος, Δόμβραινα Βοιωτίας, Διβάρι Γιάλοβας Μεσσηνίας, Παλαιά Επίδαυρος Αργολίδος, Ελούντα Κρήτης, Ψείρα Κρήτης, Χερσόνησος Κρήτης, Ίτανος Κρήτης.

Βυζαντινοί: Παροικία Πάρου, Δρέπανο Αργολίδος.

Εύλογα παρατηρούμε ότι η ύπαρξη βυθισμένων οικισμών, που χρονολογούνται μέχρι και τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες – ενώ έκτοτε λόγω της εμφανίσεως της πειρατείας ατονεί η συγκρότηση παρακτίων πόλεων -, είναι δηλωτική της συνεχούς παρουσίας ενός συνδυασμού γεωλογικών φαινομένων, που εξακολουθεί να βρίσκεται σε αδιάκοπη εξέλιξη επί σειρά χιλιετιών. Η καταβύθιση της Αιγηΐδος προ 10-12.000 ετών οφείλεται στην εκδήλωση των ιδίων ακριβώς φαινομένων (άνοδος στάθμης υδάτων, σεισμοί, ηφαιστειακές εκρήξεις), με τη μόνη διαφορά ότι τότε η ένταση και η χρονική διάρκεια τους ήταν σαφώς πολλαπλάσιες σε σύγκριση με τις μεταγενέστερες ιστορικές περιόδους.

Αναφορικά με το ερευνητικό μέρος τα κριτήρια της επιλογής ενός υποθαλασσίου χώρου για μελέτη δεν είναι σταθερά, ενώ το λιγοστό προσωπικό της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων (μόλις τριάντα πρόσωπα, δέκα από τα οποία είναι αρχαιολόγοι) σαφώς δεν επαρκεί, για να καλύψει μια επικράτεια με συνολικό μήκος ακτών μεγαλύτερο από ολόκληρης της Αφρικής και θαλάσσιο χώρο σχεδόν διπλάσιο από την ξηρά της. Ευχής έργον θα ήταν η πλήρωση περισσοτέρων θέσεων με ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό στον τομέα της εναλίου αρχαιολογίας καθώς και η μελλοντική εντατικοποίησης των ερευνών με τη χρήση βαθυσκαφών, αφού είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά μυστικά βρίσκονται ακόμη κρυμμένα στα μεγαλύτερα βάθη κάτω από το γαλανό πέπλο των ελληνικών πελαγών.

Πηγές και βοηθήματα: Ξέρξη Λίβα, Η Αιγηίς κοιτίς των Αρίων και του Ελληνισμού, Αθήνα 1956.Ηλία Τσατσόμοιρου, Αιγαίο Βουνό, Αθήνα 1981.Ιωάννου Πασσά, Η αληθινή Προϊστορία, Αθήνα 1985.Αλεξάνδρου Καλέμη, Η αποκάλυψη των φυσικών και ιστορικών θησαυρών της Ευβοίας, Αθήνα 2000.Στράβωνος, Γεωγραφικά. Παυσανίου, Ελλάδος Περιήγησις (Αττικά – Αχαϊκά).Υπουργείο Πολιτισμού – Εφορεία Εναλίων Αρχαιοατήτων, Αναφορές των αρχαιολόγων Χρήστου Αγουρίδη, Αικατερίνης Δελλαπόρτα, Παναγιώτας Τίτσα-Μελά, Χρυσηίδας Σαμίου, Ηλία Σπονδύλη, Ελπίδας Χατζηδάκη.Περιοδικό Δαυλός τευχος Απριλίου 2002,erevna-enimerwsi.blogspot.com, αναδημοσίευση από εδώ

ΕΛΛΑΣ

ΠΗΓΗ: http://ellas2.wordpress.com

θανούσας υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη.

Απόψεις, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Ανακαλύψεις, Γεωλογία, Διάστημα/ Αστρονομία, Διάφορα, Διαστημική Αρχαιολογία, Επιστήμη, Ερπετοειδή, Εξωγήϊνοι, Θεωρίες, Ιστορία, Κούφια Γη, Λαογραφία, Μυστήρια του Κόσμου, Μαρτυρίες, Ουφολογία, Παράξενα, Παλαιοντολογία, Πλάσματα, Πολιτισμοί, Συμβολογία, Σελήνη, Ταξίδια ή Εξερευνητές, Τεχνολογία, Χαμένοι Πολιτισμοί

Υπάρχουν κρησφύγετα εξωγήινων στην Γη;


If extraterrestrials have influenced human history, can find evidence of their existence in tunnels and caves throughout the world?
The documentary by History Channel, presents alien metal books found in a cave at the equator (Ecuador), in the unknown underground city in Turkey and Indians describe to have seen aliens residing beneath the surface of the Earth!

Μετάφραση:

Αν εξωγήινοι επηρέασαν την ανθρώπινη ιστορία, μπορεί να βρεθούν αποδείξεις της ύπαρξής τους σε τούνελ και σπηλιές σε όλο το κόσμο;
Το ντοκυμαντέρ του History Channel, παρουσιάζει τα εξωγήινα μεταλλικά βιβλία που βρέθηκαν σε μια σπηλιά στον Ισημερινό (Ecuador), την άγνωστη υπόγεια πόλη στη Τουρκία και Ινδιάνους να περιγράφουν ότι είδαν εξωγήινους που κατοικούν κάτω από την επιφάνεια της Γης!

ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΝΕΑ

ΠΗΓΗ: ΑΠΟΡΡΗΤΟ

Ήθη και Έθιμα, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Ανακαλύψεις, Ανθρωπολογία, Διάφορα, Επιστήμη, Ιστορία, Μυστήρια του Κόσμου, Παράξενα, Παλαιοντολογία, Πολιτισμοί, Χαμένοι Πολιτισμοί

Βρέθηκε μούμια 700 ετών! Άθικτο το πρόσωπο και τα ρούχα της!


Αυτό που βλέπεις στην φωτογραφία δεν είναι άγαλμα, αλλά η μούμια μιας γυναίκας που έζησε πριν  από περίπου 700 χρόνια στην Κίνα!  Βρέθηκε τυχαία από εργάτες που έκαναν έργα στο δρόμο, δυο μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης στην πόλη Taizhou.

Οι επιστήμονες από το αρχαιολογικό μουσείο που έσπευσαν να εκτιμήσουν το εύρημα δεν πίστευαν στα μάτια τους! Η γυναίκα είχε πεθάνει πριν από 700 χρόνια και το πτώμα ήταν τόσο καλοδιατηρημένο σαν να είχε πεθάνει πρόσφατα!

Το δαχτυλίδι και τα ρούχα βοήθησαν στον εντοπισμό της αριστοκρατικής καταγωγής της γυναίκας

Ήθη και Έθιμα, Αποκάλυψη, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Αδελφότητες/Αιρέσεις, Ανακαλύψεις, Ανακοινώσεις, Ανθρωπολογία, Βιβλία, Διάφορα, Επιστήμη, Εγκληματικότητα, Εγκληματολογία, Ειδήσεις, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί, Ελληνική Παράδοση, Ζωή & Υγεία, Θρησκείες, Θαύματα, Θεωρίες, Ιστορία, Κυβερνήσεις, Κατακόμβες, Λαογραφία, Μαρτυρίες, Ορθοδοξία, Προφητείες, Πατριωτισμός, Πνευματικά Άρθρα, Πολιτισμοί, Συμβολογία, Συνεντεύξεις, Τύπος, Τεχνολογία

Πού βρίσκεται σήμερα η κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου;


από kotsarikos

Το αυθεντικό κεφάλι του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στην Αμιένη.

Μετάφραση: Ραφαήλ Παπανικολάου

Η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου κλάπηκε από την Κωνσταντινούπολη κατά την άλωσή της από τους Σταυροφόρους το 1204, και από το 1206 βρίσκεται στην πόλη Amiens (Αμιένη) της βόρειας Γαλλίας, στον περίφημο καθεδρικό της ναό, ο οποίος χτίστηκε ακριβώς για να στεγάσει το άγιο αυτό λείψανο και μάλιστα συγκαταλέγεται στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Τα παρακάτω αποτελούν μετάφραση ενός δημοσιεύματος του ιστολογίου Full of Grace and Truth, όπου παρατίθενται δύο αποσπάσματα από ένα αφιέρωμα του υπέροχου περιοδικού “Road to Emmaus” (Δρόμος προς Εμμαούς). Σας προτείνουμε να ρίξετε μια ματιά μέχρι το τέλος του δημοσιεύματος. Γίνεται λόγος και για τις αποδείξεις της γνησιότητας της τιμίας κάρας.

Το παρακάτω είναι απόσπασμα από ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το περιοδικό Road to Emmaus για ιερά ορθόδοξα λείψανα στη Γαλλία. Πρόκειται για μια συνέντευξη με τον π. Νικολά Nikichine ο οποίος από καιρό ερευνά πολλά από τα φερόμενα λείψανα που έχουν σχέση με την Ορθοδοξία στη Γαλλία και παρουσιάζει εδώ πολλά από τα συμπεράσματά του. Μεταξύ των κειμηλίων που έχουν περισσότερες ιστορικές αποδείξεις, όπως αναφέρει, είναι η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Amiens της Γαλλίας. […]

“Από το 13ο αιώνα, ο καθεδρικός ναός της Νοτρ Νταμ στην Αμιένη στεγάζει ένα μέρος του κρανίου – τα οστά του προσώπου – του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Αυτό δεν πρέπει να συγχέει αυτούς που γνωρίζουν ότι και το Άγιον Όρος ισχυρίζεται ότι έχει «την κεφαλή του αγίου Ιωάννη» (σημείωση του μεταφραστή: ίσως να εννοεί κάπου αλλού). Αυτή η ονοματοδοσία είναι μια ευσεβής συνήθεια, γιατί ακόμα κι αν έχετε μόνο ένα μέρος του κεφαλιού ή του χεριού, δεν θα λέγατε, «έχουμε πέντε εκατοστά του κρανίου», θα λέγατε, «έχουμε την κάρα του». Στο Άγιον Όρος έχουν ένα άλλο μέρος του κρανίου, αλλά στην Αμιένη έχουμε τα οστά του προσώπου, και μπορείτε να φανταστείτε ακόμη και την προσωπικότητά του πίσω από αυτά τα λείψανα.”

“RTE: Μπορείτε να μας πείτε τώρα για τα αποδεικτικά στοιχεία για ορισμένα από τα λείψανα που έχετε μελετήσει;

Π/ΝΙΚΟΛΑ: Όλα τα κυριότερα λείψανα που ανέφερα προηγουμένως έχουν βάσιμα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα από πολλές διαφορετικές πηγές, και αυτή η ποικιλία της συνοχής είναι ισχυρό επιχείρημα από μόνο του. Επίσης, μαθαίνοντας την ιστορία αυτών των λειψάνων, εμείς οι Ορθόδοξοι ανακαλύπτουμε μια άλλη άποψη για την ιστορία της δυτικής Εκκλησίας και έναν νέο τρόπο κατανόησης αυτών των ιστορικών γεγονότων.

Για παράδειγμα, η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου αποκτήθηκε κατά τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 (σημείωση του μεταφραστή: από τους λατίνους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, οι οποίοι κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη και άρπαξαν όλους τους θησαυρούς της, π.χ. τα διάφορα πολύτιμα κειμήλια που μεταφέρθηκαν και βρίσκονται έως σήμερα στην Βενετία, το Άγιο Μανδήλιο που σήμερα είναι γνωστό ως η Σινδόνη του Τορίνο, η περίφημη εικόνα της Οδηγήτριας που ζωγραφίστηκε από τον ευαγγελιστή Λουκά και κατέληξε στο Montevergine της Ιταλίας, και άλλα πολλά). Αυτό ήταν μια μεγάλη τραγωδία για την ανατολική Εκκλησία, αλλά τώρα βλέπουμε τι έχει συμβεί στη Μικρά Ασία, στην Τουρκία, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453 μέχρι σήμερα. Αν το κεφάλι είχε παραμείνει εκεί, θα είχε χαθεί ή καταστραφεί, όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων (όπως συνέβη με πολλά λείψανα), ή μήπως θα ήταν ακόμα προσβάσιμο για προσκύνηση; Τώρα, αυτό το λείψανο είναι στη Γαλλία, σε έναν πολύ όμορφο καθεδρικό ναό, και είναι δυνατό για τους Ορθόδοξους να το προσκυνήσουν με τον πλέον ανοικτό τρόπο. Η 25η Μαΐου, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, ή η 7η Ιουνίου, σύμφωνα με την αστική ημερολόγιο, είναι η γιορτή της Τρίτης Ευρέσεως της Κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, και σε αυτή τη γιορτή, το 2004, τελέσαμε την Θεία Λειτουργία με αυτό το λείψανο στην αγία τράπεζα. Αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στη σύγχρονη Τουρκία, και αυτό το είδος προβληματισμού αλλάζει την εκτίμησή μας για το ιστορικό γεγονός της μεταφοράς αυτού του λειψάνου στην Αμιένη. Ο Θεός έχει την δική Του πρόνοια.

Παλιό ανάγλυφο από τον καθεδρικό της Αμιένης που δείχνει την άφιξη της κεφαλής του αγίου Ιωάννη στην πόλη. Παρατηρούμε ότι το άγιο λείψανο με την χρυσή λειψανοθήκη είναι ακριβώς το ίδιο όπως το βλέπουμε και σήμερα.

Ο Θεός επέτρεψε τη μεταφορά αυτών των λειψάνων εδώ, και αυτή η δυτική κοινωνία είναι τα διατηρεί πιστά. Βεβαίως, η Γαλλία περνάει μια περίοδο αποχριστιανοποίησης, αλλά ακόμη βλέπουμε  καθημερινή προσκύνηση των λειψάνων αυτών από έναν μικρό αριθμό πιστών χριστιανών. Ένα άλλο πολύ γνωστό παράδειγμα από τον 11ο αιώνα είναι η μεταφορά («μετακομιδή») του λειψάνου του αγίου Νικολάου από τα Μύρα της Λυκίας (και αυτή βρίσκεται σήμερα στην Τουρκία) στο Μπάρι στην Ιταλία. Στην ακολουθία που είναι αφιερωμένη σε αυτό το γεγονός, λέμε «Δεν ήταν χρήσιμο στα μάτια του Θεού αυτά τα πολύτιμα λείψανα να παραμένουν αδρανή στην έρημο της Λυκίας.» [*** Βλ. την σημείωση παρακάτω] Εμείς οι Ορθόδοξοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε ευλαβικά την πρόνοια του Θεού, η οποία εκδηλώνεται σε αυτό.

Αυτή η συνεχής προσκύνηση από ακόμη και μια μειοψηφία Γάλλων πιστών είναι ένα από τα πνευματικά επιχειρήματα για τη γνησιότητά τους. Σε κάθε περίπτωση που έχω μελετήσει, έχω βρει ντόπιους που πιστεύουν, και ακαδημαϊκούς μελετητές που έχουν έγγραφα, ιστορικά βιβλία, και αρχεία που παρουσιάζουν τα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν τη γνησιότητα του λειψάνου. Βεβαίως, αυτοί οι άνθρωποι είναι λίγοι σε αριθμό. Ο μεγάλος αριθμός των Γάλλων ρωμαιοκαθολικών όχι μόνο δεν γνωρίζουν τίποτα για τα δικούς τους ιερούς τόπους, αλλά και δεν ενδιαφέρονται και πολύ για αυτά. Αυτό δεν είναι δικό τους φταίξιμο – αυτοί οι ίδιοι είναι θύματα των αντι-χριστιανικών, αντι-εκκλησιαστικών, και αντι-λειψανικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Δυστυχώς, κάθε αδύναμο σημείο της ιστορίας της δυτικής Εκκλησίας (σημείωση του μεταφραστή: δηλαδή του Παπισμού) μεγεθύνεται με σκοπό να γενικεύσει την εντύπωση της αδυναμίας της Εκκλησίας συλλήβδην. Οι ρωμαιοκαθολικοί είχαν τις αποτυχίες τους, και η ευπιστία των απλών ανθρώπων γινόταν ενίοτε αντικείμενο εκμετάλλευσης από κακούς κληρικούς για το κέρδος, αλλά και πάλι, όταν μελετάτε την ιστορία των μεγάλων λειψάνων, δεν μένει χώρος για αυτές τις απλοϊκές αντιρρήσεις.

Αντιθέτως, έχουμε πολύ κατηγορηματικά και ισχυρά επιχειρήματα. Μπορούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα της κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στην Αμιένη, η οποία, ανατομικά, είναι ένα οστό του προσώπου χωρίς το σαγόνι. Συγχρόνως, μια εκκλησία στην επισκοπή του Βερντέν (σημείωση του μεταφραστή: άλλη πόλη της Γαλλίας) είχαν, όπως φημιζόταν, το σαγόνι του Αγίου Ιωάννη. Μια επιτροπή συστήθηκε για να εξετάσει τα δύο κειμήλια, και στην προκειμένη περίπτωση, το σαγόνι στο Βερντέν αποδείχθηκε ότι ήταν ενός άλλου ανθρώπου, μετά τον δέκατο αιώνα, αλλά τα συμπεράσματα της ίδιας επιτροπής σχετικά με τα λείψανα του αγίου Ιωάννη στην Αμιένη ήταν εκπληκτικά. Το οστό της Αμιένης όχι μόνο έχει χρονολογία από τον πρώτο ως τον τρίτο αιώνα μετά Χριστόν, αλλά και αυτό το κομμάτι του κρανίου προσδιορίστηκε ότι ήταν ενός άνδρα μεσογειακής καταγωγής, ηλικίας από 30 μέχρι 45, και επιπλέον υπήρχε μια αρχαία τρύπα που προκλήθηκε από ένα αιχμηρό εργαλείο, ακριβώς στο κάτω μέρος του μετώπου. Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, γνωρίζουμε ότι μετά τον αποκεφαλισμό του, η Ηρωδιάδα μαχαίρωσε το κεφάλι με το μαχαίρι της ως εκδίκηση για την καταγγελία εκ μέρους του του παράνομου γάμου της με τον Ηρώδη. Αν και αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό για τους επιστημονικούς εξεταστές, έχουμε πράγματι αυτό το επιχείρημα από τη δική μας παράδοση, μαζί με άλλα ιστορικά και ανθρωπολογικά επιχειρήματα για τη γνησιότητα του λειψάνου του.

Στην ιστορία των μεγάλων κειμηλίων, έχουμε σχεδόν πάντα αυτή την επιστημονική και πνευματική ταύτιση. Για παράδειγμα, στην ιστορία της Σινδόνης του Τορίνου, η ιστορική τεκμηρίωση δεν είναι πολύ πειστική, αλλά τα πιο εντυπωσιακά επιχειρήματα προέρχονται από την επιστημονική πλευρά, τα πορίσματα των οποίων έχουν συνεχώς αναθεωρηθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. (σημείωση του μεταφραστή: Τα τελευταία χρόνια έχουν εντοπιστεί και η πληθώρα των ιστορικών τεκμηρίων σχετικά με την αγία Σινδόνη, εκτός από τα επιστημονικά! Μπορείτε να διαβάσετε για την θύελλα των συγκλονιστικών στοιχείων σε διάφορα βιβλία, όπως για παράδειγμα στα άψογα “The Crucifixion of Jesus: A Forensic Inquiry” του ιατροδικαστή Frederick Zugibe και το “Holy Faces, Secret Places” του ιστορικού ερευνητή Ian Wilson. Το ένα εστιάζει κυρίως στις αποδείξεις που αφορούν στις φυσικές επιστήμες, ενώ το άλλο στις ιστορικές.)

Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, είχαμε αυτό που ονομάστηκε «Καθολική Αναγέννηση» στη Γαλλία. Η πρωτόγονη και άξεστη λογικοκρατία και η κριτική των επαναστατών και των Προτεσταντών που προσπαθούσαν να δυσφημίσουν τα λείψανα ώθησαν τους Ρωμαιοκαθολικούς να εξερευνήσουν τις ιστορίες αυτών των αντικειμένων. Μελέτησαν, έκαναν αρχαιολογικές έρευνες, και έφτασαν σε ένα υψηλότερο επίπεδο αντικειμενικής επιχειρηματολογίας υπέρ της γνησιότητας πολλών από αυτά τα λείψανα που ήταν γνωστά από πριν. Όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στη χριστιανική Ανατολή, έχουμε ακόμη πολλά έγγραφα που δεν έχουν ερευνηθεί, εξαιτίας των γλωσσικών φραγμών, την αρχαιότητας, και της έλλειψης πρόσβασης.

Ο καθεδρικός ναός της Παναγίας στην Αμιένη, όπου φυλάσσεται η κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

Καθώς συνεχίζουμε να μελετάμε, βρίσκουμε με τον καιρό ακόμη περισσότερα επιχειρήματα υπέρ της γνησιότητας, αλλά η άποψή μου είναι ότι η λογική διερεύνηση δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί επαρκή απόδειξη. Περιορίζεται από την φύση της λογικοκρατίας. Το βασικό επιχείρημα για εμάς είναι το επιχείρημα της πίστης μας. Δεν είναι το γεγονός ότι αυτό το λείψανο, αυτό το κόκαλο, είναι πραγματικά από από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή με κάποιον τρόπο να επηρεάζει τη σύγχρονη ζωή μας, το προσωπικό μας πεπρωμένο. Γνωρίζουμε από την ιστορία της Εκκλησίας ότι, αν αυτό λείψανο είναι από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, τότε έχουμε μια μεγαλύτερη εγγύηση ότι η αδύναμη προσευχή μας θα έχει περισσότερα αποτελέσματα εδώ από ό, τι σε άλλο τόπο.

Το σημείο όπου θέλουμε να καταλήξουμε είναι να δείξουμε ότι δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και χρήσιμο να προσευχόμαστε μπροστά σε άγια λείψανα. Έχουμε αρκετά στοιχεία που να δείχνουν ότι υποστηρίζουν την προσευχή μας. Ο Θεός και οι άγιοι οι ίδιοι μάς δίνουν αρκετά επιχειρήματα. Ωστόσο, ακόμη και αν καλώ προσκυνητές σε αυτά τα ιερά μέρη, προσωπικά, δεν τολμώ να επιβάλω αυτό το σέβας ως μια βεβαιότητα. Μόνο το σύνολο της Εκκλησίας μπορεί να το εξουσιοδοτήσει αυτό. […]“

(παρμένο από: http://www.roadtoemmaus.net/back_issue_articles/RTE_25/A_CITY_OF_SAINTS.pdf, “A CITY OF SAINTS: THE FORGOTTEN RELIQUARIES OF PARIS”;
Road to Emmaus Vol. VII, No. 2 (#25))

[***Σημείωση: Όπως γράφει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον “Συναξαριστή” του για την γιορτή της μετακομιδής του λειψάνου του αγίου Νικολάου (20 Μαϊου): «Διά τούτο ευδόκησεν ο Θεός να σηκωθούν από εκεί τα άγια λείψανα του μεγάλου Πατρός ημών Nικολάου, και να μεταφερθούν εις την πολυάνθρωπον πολιτείαν την ονομαζομένην Mπαρ, ήτις ευρίσκεται εις την Iταλίαν. Ένα μεν, διά να μη μείνουν τα λείψανα τοιούτου Aγίου άτιμα και άδοξα, και άλλο δε, διά να απολαύση και η Δύσις τα τούτου θαυμάσια, ήτις ακόμη δεν είχε πέση εις τας αιρέσεις και κακοδοξίας, αλλ’ ήτον Oρθόδοξος, και ενωμένη με την Aνατολικήν Eκκλησίαν.” (http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp)

(και τώρα οι ταπεινές μου απόψεις…) (σημείωση του μεταφραστή: δηλαδή του ιστολογίου Full of Grace and Truth)

Αυτά και τα παρόμοια συναισθήματα που προαναφέρθηκαν δεν δείχνουν να αποδέχονται καθόλου την αφαίρεση των ιερών ορθοδόξων λειψάνων (συμπεριλαμβανομένης εκείνης κατά την λεηλασία της Κωνσταντινούπολης) και τη μεταφορά τους σε ξένα και ακόμα και ετερόδοξα μέρη, αλλά φαίνεται να επαναλαμβάνουν ότι κανείς μας δεν γνωρίζει τον άπειρο νου του Θεού, και το τί ευδοκεί το ανεξιχνίαστο θέλημά Του. Ίσως θα έπρεπε επίσης να δείχνουμε ταπεινοφροσύνη, μετάνοια και καρτερία στις διάφορες δοκιμασίες που επιτρέπονται από το Θεό εξαιτίας των πολλών αμαρτιών μας. Εν πάση περιπτώσει, ας ευχαριστήσουμε τον Θεό εν τέλει για τις αμέτρητες υλικές και πνευματικές ευλογίες που συνεχίζουμε να λαμβάνουμε από Αυτόν σε αφθονία.]

Πηγή: Περιοδικό “Road to Emmaus: A Journal of Orthodox Faith and Culture” (ιστοσελίδα http://www.roadtoemmaus.net/). Αναδημοσίευση από http://full-of-grace-and-truth.blogspot.com/2009/08/head-of-precious-forerunner-in-amiens.html.

πηγή

Διαβάστε και εδώ τον βίο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Πηγή: http://kotsarikos.com/

Ήθη και Έθιμα, Απόψεις, Αρχαιολογία, Αστρονομία, Αφιερώματα, Αδελφότητες/Αιρέσεις, Αεροναυτική, Ανακαλύψεις, Ανθρωπολογία, Βιολογία, Γεωλογία, Διάστημα/ Αστρονομία, Διάφορα, Επιστήμη, Ερπετοειδή, Εγκληματικότητα, Εγκληματολογία, Εξωγήϊνοι, Εξοπλισμός, Θρησκείες, Θεωρίες, Ιστορία, Καταστροφολογία, Κατακόμβες, Κούφια Γη, Μυστήρια του Κόσμου, Μύθοι/ Θρύλοι, Ουφολογία, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες, Παράξενα, Παλαιοντολογία, Πολιτισμοί, Συμβολογία, Υγεία, Φυσικά φαινόμενα, Φιλοσοφία, Χαμένοι Πολιτισμοί

Ο Χαμένος Πολιτισμός των Νάζκα


Όταν οι “θεοί” ζωγράφισαν την έρημο

Πετώντας με ένα μονοκινητήριο αεροπλάνο, πάνω από τα γιγαντιαία σχήματα στην έρημο της Νάζκα, στο Περού, έμεινα κυριολεκτικά άφωνος, παρ’ ότι είχα δει αρκετές φωτογραφίες, αλλά και ένα κατατοπιστικότατο ντοκιμαντέρ. Αναρωτήθηκα πώς θα ένιωσε ο Αμερικανός αρχαιολόγος Πολ Κόσοκ, όταν το 1939 ανακάλυψε τυχαία τα σχέδια, πετώντας όπως εγώ πάνω από την έρημο. Δεν κρατούσε φωτογραφική μηχανή κι έτσι τα σχεδίασε στο σημειωματάριό του. Ποιοι, όμως, ζωγράφισαν αυτά τα τεράστια ζώα, φυτά και σχήματα πριν από δεκάδες αιώνες και μάλιστα… μονοκοντυλιά! Και τι χρησίμευαν αυτά τα σχέδια; Ήταν ένα κοσμοδρόμιο, όπως υποστήριξε ο Ντένιγκεν; Ήταν λατρευτικά σύμβολα; Ή μήπως συναποτελούν ένα γιγαντιαίο ωροσκόπιο, όπου η μαϊμού, το κολιμπρί και η όρκα αντιστοιχούν στα δικά μας σύμβολα του ζωδιακού κύκλου; Και από την άλλη, πώς αυτά τα σχήματα διατηρούνται αναλλοίωτα επί 2.500 χρόνια;

Το ταξίδι προς την έρημο

Το ταξίδι προς την έρημο – 2 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Το ταξίδι προς την έρημο - 2 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Έπειτα από ένα ακατάπαυστο ταξίδι τριών εβδομάδων, ξεκινώντας από τη Χιλή, περνώντας στη Βολιβία και έχοντας διασχίσει οδικώς τα υψίπεδα των Άνδεων, ο νους έχει γεμίσει από συναισθήματα και φωτογραφίες. Έφθασα νύχτα στην πολύχρωμη και πολύβουη Λίμα, μια πολυπληθή πόλη των 10 εκ. κατοίκων, πρωτεύουσα του Περού, που αποτέλεσε για μένα τον ενδιάμεσο σταθμό στο ταξίδι του μυστηρίου προς τη Νάζκα. Αναχώρησα νωρίς το πρωί, καθώς η απόσταση είναι 460 χιλιόμετρα και οι θερμοκρασίες υψηλές – στους 30° C για την περίοδο (Ιανουάριος). Αφήνοντας πίσω μου τη Λίμα και τα μεγάλα προάστια των παραγκουπόλεων του ενός εκατομμυρίου κατοίκων, ακολούθησα μια πραγματικά πρωτόγνωρη διαδρομή νότιο-δυτικά δίπλα στον Ειρηνικό Ωκεανό, ανάμεσα σε καταπράσινες πεδιάδες και απόλυτα ερημικά τοπία.

Tα νησιά Μπαγιέστας

Tα νησιά  Μπαγιέστας – 3 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Tα νησιά  Μπαγιέστας - 3 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Διασχίζοντας μικρές και μεγάλες πόλεις και αφού είχαν περάσει τρεις ώρες, έκανα την πρώτη στάση στο ψαροχώρι του Παράκας, με σκοπό να επισκεφθώ τον επίγειο παράδεισο που είχα εντοπίσει. Πρόκειται για τα νησιά Μπαγιέστας που απέχουν από το λιμάνι μόλις 30 λεπτά με ταχύπλοο σκάφος. Μια σειρά από άγριες, απρόσιτες και φυσικά ακατοίκητες βραχονησίδες που αποτελούν ένα ασύλληπτο υδροβιότοπο, ο οποίος φιλοξενεί χιλιάδες θαλασσοπούλια, όπως γλάρους, πελεκάνους, κορμοράνους, αλλά και θαλάσσιους λέοντες, πιγκουίνους και αμέτρητα καβούρια, αστερίες κ.ά. Στην επιστροφή ξαπόστασα σε ένα από τα μαγαζάκια που υπάρχουν στο λιμάνι. Διστακτικά, ομολογώ, αποφάσισα να δοκιμάσω μια καβουρόσουπα η οποία, τελικά, αποδείχθηκε εξαιρετικά εύγευστη.

Η Νάζκα αποκαλύπτεται

Η Νάζκα αποκαλύπτεται – 4 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Η Νάζκα αποκαλύπτεται - 4 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Μόλις ανέκτησα δυνάμεις συνέχισα τη διαδρομή μου ταξιδεύοντας, για πολλή ώρα, σε τεράστιες ευθείες μέσα σε αμμώδεις άνυδρες περιοχές. Είχα μπει στην έρημο της Νάζκα, μια από τις πιο ξηρές ερήμους του κόσμου. Εκεί, την περίοδο 400 π.Χ.- 650 μ.Χ., αναπτύχθηκε ο πολιτισμός των Nazca με πρωτεύουσα την Cahuachi (Καχουάτσι) ο οποίος αφανίστηκε αιφνιδίως, προκαλώντας ένα ακόμη μυστήριο πέρα από τα γιγαντιαία γεώγλυφα. Η περιοχή καταλαμβάνει έκταση 525 τετρ.χλμ και καθώς πλησίαζα προς την πόλη άρχισαν να εμφανίζονται τα περίφημα βιομορφικά και γεωγλυφικά σχέδια της Νάζκα. Ήταν απόγευμα όταν έφτασα στο ξενοδοχείο και η εξερεύνηση θα έπρεπε να περιμένει, αφού ήταν ώρα για χαλάρωση και ξεκούραση.

Πετώντας πάνω από το μυστήριο

Πετώντας πάνω από το μυστήριο – 5 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Πετώντας πάνω από το μυστήριο - 5 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Νωρίς την επόμενη μέρα ξεκίνησα για το αεροδρόμιο της Nάζκα, καθώς η κράτηση που είχα κάνει για την πτήση πάνω από τα σχήματα ήταν στις 10 το πρωί, αλλά έπρεπε να βρίσκομαι εκεί τουλάχιστον μία ώρα νωρίτερα, καθώς οι έλεγχοι είναι σχολαστικοί. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο κατευθύνθηκα προς το τουριστικό γραφείο για να τσεκάρω το εισιτήριό μου, όπου μια όμορφη νεαρή Περουβιανή μου ζήτησε το διαβατήριο και μου υπέδειξε να ανέβω σε μια ζυγαριά για να με ζυγίσει, μαζί με τη φωτογραφική μου μηχανή! Αυτό επαναλήφθηκε άλλη μια φορά, καθώς το αεροπλάνο είναι μικρό και οι επιβάτες τοποθετούνται ανάλογα με το βάρος τους. Τσάντα, σακίδιο και ειδικά κινητό τηλέφωνο απαγορεύονται. Το μονοκινητήριο αεροπλάνο πετούσε σε ύψος 300 μέτρων περίπου. Προκειμένου να απολαύσει κανείς και να φωτογραφίσει τα σχήματα, χρειάζονται πολλοί αεροπορικοί ελιγμοί. Το στομάχι συνεπώς πρέπει να είναι άδειο. Το θέαμα είναι μια αλησμόνητη εμπειρία κι ένα απαράμιλλο φωτογραφικό θέμα.

Τα σχέδια

Τα σχέδια – 6 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Τα σχέδια - 6 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Τα σχέδια είναι δύο ειδών, τα βιομορφικά και τα γεωγλυφικά. Τα πρώτα απεικονίζουν 70 περίπου φυτά και ζώα, όπως μια αράχνη μήκους 45 μέτρων με συνεχή γραμμή, ένα κόνδορα με άνοιγμα φτερών 130 μέτρα, καθώς και μια μαϊμού, ένα λάμα, ένα φίδι, έναν άνθρωπο… Οι γραμμές καλύπτουν περίπου 500 τ.χλμ. και το μεγαλύτερο σχέδιο μπορεί να εκτείνεται σε περίπου 270 τ. μέτρα. Το εξαιρετικά ξηρό, απάνεμο και αναλλοίωτο κλίμα της περιοχής των Νάζκα έχει συντηρήσει τις γραμμές σχεδόν ανέπαφες για αιώνες. Η έρημος Nάζκα είναι μια από τις ξηρότερες στη Γη και διατηρεί μια θερμοκρασία περίπου 25°C όλο το χρόνο. Η απουσία ανέμων έχει συμβάλει στη διατήρηση των σχεδίων ακάλυπτων από χώματα με αποτέλεσμα να είναι ορατά μέχρι σήμερα.

Γιατί διατηρήθηκαν

Γιατί διατηρήθηκαν – 7 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Γιατί διατηρήθηκαν - 7 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Οι ειδικοί εξηγούν πως η άψογη διατήρηση των σχεδίων οφείλεται σε τρεις λόγους. Πρώτον, στη νυχτερινή υγρασία που κάνει τις πέτρες να βυθίζονται κάθε βράδυ ελαφρά μέσα στο χώμα. Τη μέρα, το χώμα ξεραίνεται από τις υψηλές θερμοκρασίες και επομένως οι πέτρες στερεώνονται, σταδιακά, ακόμα περισσότερο. Δεύτερος λόγος είναι η ιδιομορφία του εδάφους που αποτελείται από γύψο και άργιλο και τρίτον, στο ότι η περιοχή δεν είχε ανακαλυφθεί από κάποιον άλλο πολιτισμό, ώστε να καταστρέψει τα σχέδια και τις γραμμές.

Ποιοι ήταν οι Νάζκα

Ποιοι ήταν οι Νάζκα – 8 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Ποιοι ήταν οι Νάζκα - 8 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Οι Νάζκα ήταν, ταυτόχρονα, πολεμικός και εμπορικός λαός. Παρά το γεγονός πως δεν διέθετε γραπτή γλώσσα, φαίνεται ότι ανέπτυξε ιδιαίτερα τα μαθηματικά και την αστρολογία. Ήταν εξαιρετικοί αρχιτέκτονες και κατασκευαστές πυραμίδων -ύψους 20 μέτρων και πλάτους 110 μέτρων- και σπουδαίοι καλλιτέχνες. Το θρησκευτικό συναίσθημα ήταν υψηλό, υπηρετώντας σαμανικές δοξασίες. Αυτό, άλλωστε, εικάζουν οι ερευνητές με αφορμή τα μουμιοποιημένα κρανία που βρέθηκαν σχετικά πρόσφατα και τα οποία ανήκουν στους ίδιους και όχι σε εχθρούς τους. Η συνεχής και μεγάλη ξηρασία που αντιμετώπιζαν τους έκανε να λατρεύουν το νερό. Έτσι έγιναν σπουδαίοι κατασκευαστές υδραγωγείων και δεξαμενών και εξέλιξαν διάφορες τεχνικές. Τα σχέδια της ερήμου αποδίδονται σε αυτούς.

Οι θεωρίες για το μυστήριο

Οι θεωρίες για το μυστήριο – 9 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Οι θεωρίες για το μυστήριο - 9 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Διακεκριμένοι αρχαιολόγοι, εθνολόγοι και ανθρωπολόγοι που έχουν μελετήσει των αρχαίο πολιτισμό των Νάζκα, προσπάθησαν να προσδιορίσουν το αντικείμενο των γραμμών και των στοιχείων. Ο γνωστός ερευνητής Έριχ φον Ντένιγκεν υποστηρίζει πως είναι έργα εξωγήινων πολιτισμών, ενώ η δρ Ράιχε, που επίσης έκανε εκτεταμένες έρευνες στην περιοχή, προσδιόρισε γύρω στο 500 π.Χ. την κατασκευή του “μεγαλύτερου αστρονομικού βιβλίου του κόσμου”, χρησιμοποιώντας γι’ αυτόν τον υπολογισμό την ετήσια εκτροπή ορισμένων σταθερών άστρων από τις γραμμές που ήταν χαραγμένες στην έρημο. Όμως, υπολογισμοί που έγιναν από τους επιστήμονες έδειξαν ότι μόνο το 20% από τις γραμμές αυτές αντιστοιχεί σε ακριβείς θέσεις αστρικών σωμάτων.

Αστρονομικοί χάρτες

Αστρονομικοί χάρτες – 10 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Αστρονομικοί χάρτες - 10 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
Μήπως αυτοί οι τεράστιοι αστρονομικοί χάρτες έγιναν για να τους βλέπει κάποιος από ψηλά; Αν είναι έτσι, αυτός ο “κάποιος” πρέπει σίγουρα να ήταν οι “θεοί” οι οποίοι έπρεπε να μνημονεύονται και να εξευμενίζονται όχι μόνο για να διατηρούν τον Ήλιο, τη Σελήνη, τους πλανήτες και τους αστερισμούς στην τροχιά τους, αλλά και για να κρατάνε το κλίμα κάτω από τις ίδιες πάντα συνθήκες. Κατ’ άλλους ερευνητές, τα τεράστια αυτά σχέδια ίσως να αναπαρίσταναν αστερισμούς του ζωδιακού κύκλου ή άλλες ομάδες αστεριών, ενώ ο μελετητής Γιόχαν Ράινχαρντ εντάσσει τα σχέδια της ερήμου σε μια λατρεία που σχετίζεται με το νερό και τα βουνά.

Η νεκρόπολη των Νάζκα

Η νεκρόπολη των Νάζκα – 11 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)

Η νεκρόπολη των Νάζκα - 11 (Copyright  c  travellers.gr 2011, All Rights Reserved.)
 Φως στα μυστήρια της Νάζκα έριξε η ανακάλυψη μιας τεράστιας νεκρόπολης από τον Ιταλό αρχαιολόγο Τζουζέπε Ορεφίτσι, δέκα χιλιόμετρα βορειοδυτικά της ζώνης των γεωγλύφων. Ο Ορεφίτσι ανακάλυψε 300.000 ανθρώπινους τάφους χιλιάδες μουμιοποιημένα κεφάλια στα οποία είχαν γίνει τρύπες με ειδικά εργαλεία, ώστε να τα διαπερνούν σχοινιά. Τα ευρήματα χρονολογήθηκαν στο 500 π.Χ. και είχαν κοινή αναφορά στο νερό. Ο Ιταλός αρχαιολόγος θεωρεί τα γεώγλυφα τόπο λατρείας, υποστηρίζοντας πως αρχικά σχεδιάστηκαν σε μικρογραφία και μετά κατασκευάστηκαν στα υπαρκτά μεγέθη, γι’ αυτό και τα σχήματα έχουν συχνά ατέλειες. Ο Ιταλός αρχαιολόγος επιβεβαίωσε τη θεωρία του στην πράξη κατασκευάζοντας, με τη βοήθεια των ντόπιων ιθαγενών, ένα πανομοιότυπο γιγαντιαίο σχέδιο. Ο πολιτισμός τους μάλλον καταστράφηκε από κάποιο μεγάλο σεισμό που είχε ως αποτέλεσμα να αφομοιωθούν διαδοχικά από άλλους πολιτισμούς των Άνδεων, αρχικά από τους Χουαρίς, στους Τσίνχας και τελικά τους Ίνκας…

Η ιέρεια από το Καχουάτσι του Περού

Απ’ το Περού καταφτάνει ένα νέο αρχαιολογικό εύρημα: η ανακάλυψη της μούμιας νεαρής ιέρειας, θαμμένης με πολύτιμα κοσμήματα στο Καχουάτσι του Περού την περίοδο 300-450 μ.Χ.

Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το σώμα κάτω από ένα στρώμα καλαμιών και σχοινιών. Το ίδιο το σώμα της ιέρειας φαίνεται ότι ήταν βαμμένο και με έναν επιπλέον σπόνδυλο, ενώ είχε ελαφρώς παραμορφωμένους τους βραχίονες των χεριών της. Ήταν τυλιγμένη με φίνο ύφασμα διακοσμημένο με σχέδια φαλαινών του νότιου Ειρηνικού και αιχμές από βέλη από οψιδιανό.

Το εντυπωσιακότερο ωστόσο εύρημα αποτελούν τα κοσμήματα που βρέθηκαν στο χώρο της ταφής: η ίδια η ιέρεια βρέθηκε με ένα εξαίσιο ασημένιο σκουλαρίκι στη μύτη της, ενώ ανάμεσα στα ταφικά ευρήματα βρέθηκαν περιδέραια και βραχιόλια.

Η ανακάλυψη αυτή έρχεται να προστεθεί στις ανακαλύψεις και ό,τι μας έχει διασωθεί από τον περίφημο πολιτισμό της Νάζκα στο σημερινό Περού.

ΠΗΓΗ: http://www.discoveryon.info/2009/11/mummy-of-young-priestess.html

Αρχαιολογία, Αφιερώματα, Ελλάδα, Πολιτισμοί

“Ιερά” Νήσος Δήλος


Έχει γραφτεί από Isternia.Net

Η Δήλος βρίσκεται στην καρδιά των Κυκλάδων, μεταξύ της Μυκόνου, της Τήνου και της Σύρου και αποτελεί ένα στενό κομμάτι γης από σχιστόλιθο, που προβάλλει γυμνό από χώμα στην επιφάνεια του αρχιπελάγους. Δρομολόγια εκτελούνται καθημερινά από Μύκονο προς Δήλο, και υπάρχει θαλάσσια συγκοινωνία από το Λιμάνι της Χώρας Τήνου προς την Μύκονο και τη Δήλο.

sight07_400

Λίγα λόγια για την Δήλο:

Είναι ένας χαμηλός γεωλογικός σχηματισμός με το υψηλότερο τμήμα του να διαμορφώνεται από το όρος Κύνθος, στο μέσο περίπου του νησιού και μόλις 112 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο ταπεινό αυτό νησί κατά τη μυθολογία πρωτοήρθε στον κόσμο ο Απόλλων, ο θεός του φωτός, ο μέγιστος θεός των Ελλήνων. Εδώ κατέφυγε η Λητώ κυνηγημένη από τη ζηλόφθονη Ήρα, για να φέρει στο φως το γιο του Δία, τον πιο όμορφο από τους αθανάτους.

sight01_400

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η ως τότε «άδηλος» Αστερία, όπως ονομαζόταν πριν το νησί, επέπλεε στη θάλασσα. Με τη γέννηση του θεού, η «άδηλος» έγινε Δήλος δηλ. φανερή και πλημμύρισε φως και άνθη και κατά το θρύλο δέθηκε στο βυθό με αδαμάντινες αλυσίδες.
Η Δήλος κατοικείται ήδη από το 2.500 π.Χ. Τους πρώτους κατοίκους, τους Κάρες θα διαδεχτούν οι Μυκηναίοι και από το 1100 π.Χ., οι Ίωνες. Γύρω στο 700 π.Χ. όταν γράφεται ομηρικός ύμνος στον Απόλλωνα, η Δήλος είναι ήδη ένα ονομαστό ιερό κέντρο των Ιώνων, όπου γίνεται η μεγάλη σύνοδός τους, με πανελλήνιες εκδηλώσεις λατρείας, γιορτές και θυσίες για το θεό. Τον ίδιο καιρό οι ιωνικές πόλεις ερίζουν για την κυριαρχία της και ανταγωνίζονται μεταξύ τους με βαρύτιμα αναθήματα.

Πρώτοι οι Νάξιοι θα γεμίσουν το νησί με αφιερώματα. Τα τμήματα των υπερφυσικών κούρων τους, που αποτελούν εικόνες του θεού του φωτός βρίσκονται ακόμα στο νησί. Έναν αιώνα μετά θα ακολουθήσουν οι Πάριοι και οι Σάμιοι, ενώ ένα μεγάλο πρόγραμμα οικοδόμησης του νησιού είχε αρχίσει και ο Πεισίστρατος, ο τύραννος των Αθηνών.

sight02_400
Οι Πέρσες εισβολείς θα σεβαστούν την ιερότητα του νησιού, που μετά τα Μηδικά θα έρθει στη σφαίρα επιρροής των Αθηναίων. Εκεί θα ιδρυθεί και η πρώτη Αθηναϊκή Συμμαχία, το 478 π.Χ., που σκοπό έχει την προστασία των ιωνικών πόλεων από κάθε επιβουλή. Το ταμείο της συμμαχίας, που δέχεται τακτικές εισφορές από όλες τις πόλεις-μέλη, θα εγκατασταθεί στο ιερό του Απόλλωνα, το αδιαφιλονίκητο τέμενος που όλοι σέβονταν.
Τον 3ο  αιώνα η αθηναϊκή επιρροή θα εξασθενήσει και η Δήλος θα περάσει στη σφαίρα επιρροής των Μακεδόνων. Με πρωτοβουλία του Αντιγόνου ιδρύεται το 314 π.Χ. το «Κοινό των Νησιωτών» με έδρα τη Δήλο. Από τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ., το ιερό νησί του Απόλλωνα γίνεται και σημαντικό εμπορικό κέντρο, με την εγκατάσταση πλουσίων επιχειρηματιών και τραπεζιτών. Από το 168 π.Χ. η Δήλος, όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα, βαθμιαία θα περάσει στον έλεγχο της Ρωμης. Το νησί κυρύσσεται ελεύθερο λιμάνι (δηλ. λιμάνι χωρίς δασμούς), με αποτέλεσμα να μετοικήσουν εκεί πλούσιοι Ρωμαίοι έμποροι και πλοιοκτήτες. Κατά την περίοδο που θα ακολουθήσει, η Δήλος δεν είναι απλά ένα θρησκευτικό κέντρο. Θα καταστεί ένα πολύβουο κοσμοπολίτικο νησί, με ιδιαίτερα ανθηρή οικονομία. Μεταξύ των είκοσι χιλιάδων κατοίκων του μπορούσε κανείς να δει, Ρωμαίους, Αιγύπτιους, Σύριους Φοίνικες και Εβραίους, όλους μόνιμα εγκατεστημένους εκεί. Η περίοδος της απαράμιλλης αυτής οικονομικής ακμής θα διαρκέσει κάτι λιγότερο από έναν αιώνα.
Το 88 π.Χ. το νησί καταστρέφεται από το Μιθριδάτη τον Ευπάτορα βασιλιά του Πόντου, που θέλησε με αυτόν τον τρόπο να πλήξει τη δύναμη και το γόητρο της επικυρίαρχης Ρώμης. Έως τότε κάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο μεταξύ των Ελλήνων, για τον ιερό τόπο του Απόλλωνα. Οι Ρωμαίοι μετά την καταστροφή κατανοούν ότι η ιερότητα του νησιού δεν αρκεί για να σταματήσει τις επιβουλές και περιτειχίζουν το κυριότερο τμήμα της πόλης. Το νησί όμως έχει απωλέσει οριστικά τον ιερό του χαρακτήρα, παρά τις προσπάθειες του αυτοκράτορα Αδριανού να αναβιώσει την ιερή ατμόσφαιρα και το δέος των εορταστικών εκδηλώσεων.
Η περίοδος της παρακμής χαρακτηρίζεται από το γεγονός, ότι οι Αθηναίοι θα θελήσουν να πουλήσουν το νησί, δεν θα βρεθεί όμως αγοραστής. Τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο οικισμός του νησιού συρρικνώνεται και η Δήλος θα γίνει ξανά «άδηλος». Ότι απέμεινε από την παλαιά δόξα λεηλατείται σε μία σειρά αλλεπάλληλων καταστροφών: το 727 μ.Χ. από τον εικονομάχο αυτοκράτορα του Βυζαντίου Λέοντα τον Ίσαυρο, το 769 μ.Χ. από τους Σλάβους και το 821μ.Χ. από τους Σαρακηνούς. Η Δήλος δεν είναι πια παρά ένας απέραντος ερειπιώνας. Καθ’ όλο το Μεσαίωνα θα υπηρετήσει τα γύρω νησιά αποκλειστικά ως τόπος προσπορισμού οικοδομικού υλικού, ενώ θα μετατραπεί σε μία τεράστια ασβεστοκάμινο, όπου μαρμάρινα μνημεία και γλυπτά λιώνουν για την παραγωγή ασβέστη.
Η Δήλος θα ξαναβγεί από την αφάνεια μόλις τον 19ο αιώνα, όταν οι αρχαιόφιλοι θα αρχίσουν όλο και πιο συχνά να επισκέπτονται το νησί. Οι ανασκαφές θα αρχίσουν το 1873 από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή. Συνεχίζονται ακατάπαυστα μέχρι σήμερα έχοντας αποκαλύψει έναν αχανή αρχαιολογικό χώρο, έναν πραγματικό παράδεισο για όποιον θέλει να μελετήσει τη θρησκευτική και αστική ζωή των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων.

Η αποβίβαση γίνεται σήμερα στη θέση του αρχαίου λιμανιού, στη δυτική πλευρά του νησιού. Μπροστά από την αποβάθρα βρίσκεται η πλατεία των Ερμαϊστών ή Κομπεταλιαστών (ένωση Ρωμαίων απελεύθερων και δούλων), μία ανοικτή πλακοστρωμένη πλατεία με βωμούς ναϊσκους και καταστήματα, όπου ήταν εγκατεστημένες οι συντεχνίες των Ιταλών εμπόρων. Από εκεί ο αρχαίος δρόμος περνάει δίπλα από δύο στοές, η μία του Μακεδόνα βασιλιά Φιλίππου Ε και η άλλη των βασιλέων της Περγάμου. Ήταν εμπορικές στοές με καταστήματα, ενώ στη στοά του Φιλίππου εγκαθίσταται από το 166 π.Χ. η έδρα των επιμελητών του εμπορίου. Πίσω από τη νότια στοά υπήρχε η «Αγορά των Δηλίων», μία τεράγωνη πλατεία.

Η Ιερά Οδός μεταξύ των δύο στοών μας φέρνει στο ιερό του Απόλλωνα.
Η πρόσβαση γινόταν μέσα από ένα μνημειακό πρόπυλο. Θα πρέπει να φανταστούμε το τέμενος του θεού αρχικά ως έναν ανοικτό χώρο που με την πάροδο των αιώνων γέμισε με κτίσματα ναούς και στοές. Ο «οίκος των Ναξίων» είναι το πρώτο κτίσμα που συναντάμε στο αριστερό μας χέρι και ένα από τα παλαιότερα της Ιωνικής Περιόδου του Ιερού. Υπήρχε εκεί ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ.

Μερικά μέτρα βορειότερα φτάνουμε στους τρεις ναούς του Απόλλωνα, με τον αρχαιότερο να χρονολογείται στον 6ο αιώνα π.Χ. Ο νότιος ναός, γνωστός ως «ναός των Δηλίων» ήταν και ο κυρίαρχος ναός του ιερού και ο επίσημος ναός της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Παρότι το κτίσμα άρχισε το 478 π.Χ., οι εργασίες σταμάτησαν δύο δεκαετίες αργότερα, όταν το συμμαχικό ταμείο μεταφέρθηκε στην Αθήνα. Ο ναός αυτός δεν θα ολοκληρωθεί παρά έναν αιώνα αργότερα.
Στη βόρεια πλευρά των ναών, πέντε ναϊσκόμορφα κτίσματα αποτελούσαν τους λεγόμενους «θησαυρούς», όπου η κάθε πόλη εξέθετε  τα αφιερώματά της. Γνωρίζουμε ότι ο ένας από αυτούς ανήκε στους κατοίκους της Καρύστου και ένας δεύτερος σε αυτούς της Κέας.
Τα δημόσια διοικητικά κτίρια της πόλης δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται μακριά από τους ναούς. Ανατολικά των ναών έχουν ανασκαφεί δύο ανεξάρτητα κτίρια που έχουν ερμηνευτεί ως «βουλευτήριο» και «πρυττανείο», ενώ πίσω ακριβώς από αυτά βρίσκεται το «μνημείο των Ταύρων». Πρόκειται για ένα επίμηκες, εξαιρετικά ιδιόμορφο κτίσμα με το μήκος του να φτάνει τα 68 μέτρα. Ανεγέρθηκε γύρω στο 300 π.Χ. για να στεγάσει, όπως πιστεύεται, μία πολεμική τριήρη που αφιέρωσε στο ιερό πιθανότατα ο βασιλιάς της Μακεδονίας, Δημήτριος Πολιορκητής μετά από κάποια ναυτική του νίκη.

Η βόρεια πλευρά του ιερού πλαισιωνόταν από την τεράστια στοά του μακεδόνα βασιλιά Αντιγόνου Γονατά μήκους 120 μέτρων. Αντίθετα με τις κοινές στοές, η στοά του Αντιγόνου δεν είχε εμπορικό χαρακτήρα. Αποτελούσε η ίδια ένα ανάθημα στο πανελλήνιο ιερό και στέγαζε τα αφιερώματα της μακεδονικής δυναστείας. Έξω από τον περίβολο του ιερού, στο ανατολικό πέρας της στοάς  βρίσκεται το Στοιβάδειο, χώρος λατρείας του θεού Διονύσου, με τους υπερφυσικού μεγέθους φαλλούς στημένους πάνω σε πεσσούς.
Στοές πλαισίωναν και το δυτικό τμήμα του ιερού χώρου. Δίπλα στη στοά του Φιλίππου, που οδηγούσε στα προπύλαια, υπήρχε η «Στοά των Ναξίων», κτισμένη ουσιαστικά πάνω στην προκυμαία με σχήμα Γ. Τα θεμέλια του τετράγωνου κτιρίου λίγο βορειότερα ανήκουν στον «Κερατώνα», το κτίριο μέσα στο οποίο υπήρχε ο βωμός σε σχήμα κεράτων, γύρω από τον οποίο χόρεψε κατά την παράδοση ο Θησέας επιστρέφοντας από την Κρήτη.

Το βορειοδυτικό τμήμα της αγοράς ήταν αφιερωμένο στην Άρτεμη, την αδελφή του Απόλλωνα και τη Δήμητρα, ενώ περιλάμβανε και ένα δημόσιο κτίσμα για τις συνελεύσεις της εκκλησίας του Δήμου.
Εξερχόμενος ο επισκέπτης από την βορεοδυτική γωνία του ιερού, θα βρεθεί στην επωνομαζόμενη «Αγορά του Θεοφράστου», επιμελητή των Αθηναίων στην Δήλο, που το 125 πΧ. διαμόρφωσε αυτή την έκταση που σήμερα συνήθως καλύπτεται από νερά. Απέναντί του ακριβώς βρίσκεται το μικρό ιερό του Ποσειδώνα Ναυκλαρίου και πίσω του η ευμεγέθης «Υπόστυλη Αίθουσα» οικοδόμημα άγνωστης χρήσης που ενδεχομένως σχετιζόταν με το εμπόριο σιτηρών. Ακολουθώντας την υπάρχουσα διαδρομή ο επισκέπτης περνάει από το ιερό του Δωδεκαθέου, αφιερωμένου στους 12 θεούς και φτάνει στο «μνημείο του Γρανίτη», όπως επικράτησε να λέγεται, ενός εντυπωσιακού συγκροτήματος του 2ου αιώνα π.Χ., κατασκευασμένου από γρανίτη που  κατά πάσα πιθανότητα στέγαζε μία λέσχη θρησκευτικών συλλόγων. Αμέσως δυτικά βρίσκεται το Λητώο, ιερό αφιερωμένο στη μητέρα του Απόλλωνα και της Άρτεμης Λητώ και πίσω του η Αγορά των Ιταλών, πλαισιωμένη από στοές και χρονολογούμενη στον 2ο αιώνα π.Χ., όταν οι Ρωμαίοι επιχειρηματίες είχαν αρχίσει να κατακλύζουν το νησί μετατρέποντάς το σε διεθνή εμπορικό κόμβο.
Μεταξύ της Αγοράς των Ιταλών και του Μνημείου από Γρανίτη, εκτείνεται προς τα βόρεια, ο πλέον γνωστός δρόμος της Δήλου, ο «δρόμος των Λεόντων» από τα ολόγλυφα μαρμάρινα λιοντάρια που τον πλαισίωναν. Αποτελούσαν αφιερώματα των κατοίκων της Νάξου (που φημιζόταν για το αστραφτερό της μάρμαρο) στο τέλος του 7ου αιώνα π.Χ. Σήμερα σώζονται μόλις πέντε από αυτά, ο αρχικός τους αριθμός όμως ίσως υπερέβαινε τα δέκα. Έχουν υποστεί εκτεταμένες φθορές από την αιολική διάβρωση, που με την πάροδο των χρόνων επέφερε εντυπωσιακή μείωση του όγκου τους. Ένα έκτο λιοντάρι από αυτή τη θέση έχει αποσπαστεί από τους Ενετούς και στολίζει μέχρι σήμερα το ναύσταθμο της Βενετίας.
Στο βάθος αριστερά του δρόμου βρίσκεται ένα μεγάλο οικοδομικό συγκρότημα με αναστηλωμένο σήμερα ιερό που ανήκει στο Κοινό των Ποσειδωνιαστών της Βηρυτού, κτισμένο από τους πλοιοκτήτες και εμπόρους που κατάγονταν από τη Βηρυτό. Πίσω από το ιερό έχει ανασκαφεί μία εκτεταμένη συνοικία με ιδιωτικές οικίες. Προχωρώντας ευθεία την «Οδό των Λεόντων», στο δεξί μας χέρι ο χώρος καταλαμβανόταν από την Ιερή Λίμνη, που κατά την παράδοση είδε το φως ο Απόλλωνας, σήμερα για λόγους υγειινής είναι αποξηραμένη. Ο δρόμος καταλήγει στις αθλητικές εγκαταστάσεις του ιερού νησιού, όπου υπήρχαν δύο παλαίστρες και ανατολικότερα ιππόδρομος και στάδιο.
Το στάδιο βρίσκεται σε κάποια απόσταση από το ιερό και το λιμάνι και διέθετε την δική του συνοικία, ένα γυμνάσιο και ένα ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα Αρχηγέτη, το μυθικό οικιστή και πρώτο βασιλιά της Δήλου.
Οι πλουσιότερες ωστόσο συνοικίες της Δήλου κατελάμβαναν το χώρο νότια του ιερού και του λιμανιού. Εδώ βρισκόταν και η σημαντικότερη συνοικία του νησιού, η «συνοικία του θεάτρου», διαμορφωμένη σε άτακτες νησίδες και με τα σπίτια να διαμορφώνονται γύρω από ανοικτές αυλές. Σε κάποια από αυτά σώθηκαν εκπληκτικής ομορφιάς περίτεχνα ψηφιδωτά από τα οποία έλαβαν τα σπίτια τα ονόματά τους. Εδώ βρίσκεται το περίφημο «Σπίτι του Διονύσου» και το «Σπίτι της Τρίαινας», καθώς και το «Σπίτι του Διοσκουρίδη και της Κλεοπάτρας» με τα αγάλματα των ιδιοκτητών, όρθια στην είσοδο, να υποδέχονται τον επισκέπτη. Περνώντας μέσα από τον κεντρικό δρόμο της συνοικίας καταφτάνουμε στο θέατρο, στην πλαγιά του λόφου. Εδώ κατέφευγαν οι καλλιεργημένοι κάτοικοι του νησιού για στιγμές πνευματικής θαλπωρής παρακολουθώντας τα ήδη κλασικά έργα των μεγάλων τραγικών, καθώς και οι λιγότερο καλλιεργημένοι για να διασκεδάσουν με τις σύγχρονες κωμωδίες του Μενάνδρου.
Ένα μονοπάτι οδηγεί τον επισκέπτη από το θέατρο προς τις παρυφές του όρους Κύνθου. Εδώ βρίσκονται ίσως τα δύο πλουσιότερα σπίτια του νησιού, το «Σπίτι των Προσωπείων» με περίφημα ψηφιδωτά, που μάλλον ανήκε σε κάποιον θεατρικό επιχειρηματία και το «Σπίτι των Δελφινιών» που πιθανότατα ανήκε σε έναν εύπορο έμπορο-πλοιοκτήτη.
Στην περιοχή που εκτείνεται από τις παρυφές του όρους Κύνθος μέχρι και την κορυφή του, βρίσκονταν τα ιερά των μη ελληνικών θεοτήτων, που μας θυμίζουν ότι η Δήλος από τον 3ο αιώνα π.Χ. και έπειτα, υπήρξε ένα εξαιρετικά κοσμοπολίτικο νησί, όπου οι ξένες θεότητες μπορούσαν να βρουν τη θέση τους δίπλα στις πατροπαράδοτες αρχέγονες λατρείες. Εδώ θα συναντήσουμε τα ιερά των θεών της Ασκαλώνας, το ιερό του Σάραπη, το ιερό της Ίσιδος (με το ναό της αναστηλωμένο),  καθώς και τα ιερά του Αταργάτιδος και Άδαδος, θεοτήτων από τη Συρία. Δίπλα στις ξένες αυτές θεότητες απαντούνται και τα μικρότερα ιερά των ελληνικών θεοτήτων: το ιερό της Αρτέμιδος Λοχείας, προστάτιδος των τοκετών, του Διός Κυνθίου και της Αθηνάς Κυνθίας, της Ήρας, της Αγαθής Τύχης και των Καβείρων. Ξένοι και ντόπιοι θεοί  λατρεύονται δίπλα-δίπλα σε ένα κλίμα αξιοζήλευτης θρησκευτικής ανοχής.
Ο περίπατος των ερευνημένων περιοχών της Δήλου σταματάει συνήθως εδώ. Η περιήγηση επιβάλλεται να ολοκληρωθεί με την επίσκεψη στο Μουσείο της Δήλου. Μόνο οι τρεις από τις επτά αίθουσες είναι ανοικτές στο κοινό, καθώς οι αυξημένες ανάγκες μετέτρεψαν τις υπόλοιπες σε αποθήκες. Στην κεντρική αίθουσα βρίσκεται η έκθεση αρχαϊκής γλυπτικής, που περιλαμβάνει κυρίως κούρους, που αποτελούσαν τα κατεξοχήν αναθήματα της Αρχαϊκής Περιόδου στο ιερό. Από την ίδια εποχή εκτίθεται η ενεπίγραφη «βάση του Ευθυκρατίδη», μία σφίγγα, έργο παριανών γλυπτών του 6ου αιώνα και τέλος αγάλματα των θεών της Ύστερης Αρχαϊκής Περιόδου. Στη βόρεια αίθουσα εκτίθενται τα γλυπτά της Κλασσικής Περιόδου, με το σύμπλεγμα του Βορέα που αρπάζει την Ωρείθυια, αυστηρορυθμικά αγάλματα αθλητών και μαρμάρινους λέοντες. Τέλος στην τρίτη νότια αίθουσα εκτίθενται ευρήματα κεραμικής, μικροπλαστικής και μικροτεχνίας που καλύπτουν μία χρονική περίοδο από την Πρωτοκυκλαδική Εποχή μέχρι τους Ύστερους Ρωμαϊκούς Χρόνους.
Κάθε συνοπτική περιήγηση ενός αρχαιολογικού χώρου ή Μουσείου, όσο εμπεριστατωμένη και αν είναι, αδυνατεί να καλύψει τα συναισθήματα που δημιουργεί η φυσική μας παρουσία σ’ αυτόν. Ειδικά η Δήλος δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Οι τρεις ώρες που συνήθως διαρκούν οι οργανωμένες ξεναγήσεις των τουριστικών πλοιαρίων, αρκούν μονάχα για ένα γρήγορο πέρασμα από τις διάφορες συνοικίες. Για όποιον ωστόσο ενδιαφέρεται να γνωρίσει τη Δήλο με περισσότερη άνεση, να σταθεί μπροστά από κάθε κτίσμα και να το ανασυνθέσει στη φαντασία του, να θαυμάσει τους υπέροχους ιριδισμούς των ψηφιδωτών δαπέδων ή να νιώσει την εκτυφλωτική λάμψη των κούρων της Νάξου, θα πρέπει να αφιερώσει δύο τουλάχιστον ημέρες.
H παραμονή στο νησί  απαγορεύεται μετά τη δύση του ήλιου.

Συγγραφέας: Γιώργος Kουτσουφλάκης, Aρχαιολόγος

ΠΗΓΗ: http://www.isternia.net/

Δήλος – Βίντεο Αφιέρωμα στο “ιερό” Νησί ν.2

Σε αυτό το δεύτερο βίντεο της σειράς αφιερωμάτων στο “ιερό” Νησί, βλέπουμε τον εξωτερικό χώρο του λιμανιού, τον αρχαιολογικό χώρο και το κυριότερο, εκθέματα από το Μουσείο της Δήλου, όπου δεσπόζουν – τι άλλο – οι Νάξιοι Λέοντες!

ΠΗΓΗ: http://originalmykonos.blogspot.com/

___________________________________________________________

Αρχαιολογία, Αφιερώματα, Ελλάδα, Τεχνολογία

Δίολκος για 1500 χρόνια – Ένα DVD αναπαριστά το μεγάλο έργο της αρχαιότητας


Μια ταινία 22 λεπτών, δημιουργημένη με το σύστημα του animation (εικονοκινητική τεχνική) αναπαριστά με μοναδικό τρόπο το εξαιρετικό μνημείο τεχνικού πολιτισμού της αρχαίας Ελλάδας, τον Δίολκο: Μια οδό από ξηράς για την μεταφορά πλοίων ανάμεσα στον Σαρωνικός και τον Κορινθιακό κόλπο κατά μήκος του Ισθμού της Κορίνθου, τότε που δεν υπήρχε ο πορθμός. Η ταινία παρουσιάζει πολλές άλλες τεχνολογικές λεπτομέρειες, αλλά σκηνές της ζωής των ναυτικών εκείνης της μακρινής εποχής: Τυχερό παιχνίδι, επίσκεψη στον ναό του Ποσειδώνα, γλέντι σε καπηλειό, καθώς και μια συναισθηματική συντυχία.

Πρόκειται για ένα έργο-συμβολή στην μελέτη της αρχαίας ελληνικής Τεχνολογίας, μια παραγωγή του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας σε συνεργασία με την Εταιρεία Μελέτης Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας.

Δημιουργοί της ταινίας είναι οι Θ. Π. Τάσιος, Ν. Μήκας, Γ. Πολύζος, οι οποίοι έχουν λάβει ως τώρα δύο βραβεία:

Καλύτερης ταινίας αναφερόμενης στην αρχαιότητα στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην Κύπρο (Νοέμβριος 2009) και καλύτερης εκπαιδευτικής ταινίας στην 8η Διεθνή Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας του Μεσογειακού Χώρου στην Αθήνα (Μάιος 2010).

Το DVD έχει αναπαραχθεί και πωλείται πλέον από το ΤΕΕ (Νίκης 4 – Αθήνα) στην τιμή των €12.00.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ & http://ellas2.wordpress.com/

Αρχαιολογία, Ανακαλύψεις, Πολιτισμοί

Κρήτη: Βρέθηκαν ασύλητοι Μινωικοί τάφοι


Ως ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα των τελευταίων χρόνων χαρακτηρίζόνται οι ασύλητοι Μινωικοί τάφοι που βρέθηκαν στη διάρκεια διερευνητικών εσκαφών για την ανέγερση μίας οικοδομής στη Λεωφόρο Κνωσού στο ύψος της Β΄ ΔΟΥ. Η αποκάλυψη θεωρείται εξαιρετικά σημαντική καθώς πρόκειται για ένα σύμπλεγμα θολωτών τάφων που δεν έχουν συληθεί και αυτό είναι που κάνει την αποκάλυψη των τάφων αυτών ιδιαίτερα σημαντική.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του CRETALIVE πρόκειται για θολωτούς Μινωικούς τάφους με εξαιρετικά σημαντικά ευρήματα μέσα σε αυτούς. Είναι η πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια που έρχονται στο φως ασύλητοι Μινωικοί τάφοι και όπως είναι φυσικό τα ευρήματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Σύμφωνα με πληροφορίες έχουν βρεθεί σημαντικός αριθμός χρυσών αντικειμένων, περιδέραιων, κτερίσματα και διάφορα άλλα χρυσά αντικείμενα καθώς και πλήθος ανέπαφων αγγείων και άλλων πύλινων αντικειμένων. Σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες οι αρχαιολόγοι είναι ιδιαίτερα αισιόδοξοι μιας και δεν έχουν ακόμα ανοίξει όλους τους τάφους ενώ αυτό που όπως επισημαίνουν έχει ιδιαίτερη σημασία είναι το γεγονός πως οι τάφοι είναι ασύλητοι. Είναι χαρακτηριστικό πως κατά τη διάρκεια των εργασιών ανάπλασης της λεωφόρου Κνωσού, είχαν βρεθεί στο ύψος της Β΄ ΔΟΥ και άλλοι θολωτοί Μινωικοί τάφοι μόνο που βρέθηκαν συλλημένοι και μάλιστα όπως διαπίστωσαν οι αρχαιολόγοι είχαν συλληθεί την περίοδο της κατοχής και πιθανότατα από Γερμανούς μιας και είχαν βρεθεί διάφορα αντικείμενα (αξίνες, μικρά φτυάρια, μπουκάλια) όλα με τον αγκυλωτό σταυρό.

Στην ευρύτερη περιοχή της Κνωσού έχουν βρεθεί θολωτοί Μινωικοί τάφοι όμως είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που οι τάφοι αυτοί είναι ανέπαφοι δίνοντας σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα αλλά και σημαντικά στοιχεία για την αρχαιολογική έρευνα. Το συγκεκριμένο οικόπεδο φρουρείται σε 24ωρη βάση ενώ σύμφωνα με πληροφορίες έχει ήδη ενημερωθεί από την ΚΓ΄ Εφορία Κλασσικών Αρχαιοτήτων και η Αστυνομική Διεύθυνση Ηρακλείου προκειμένου να υπάρχει περιπολία από το συγκεκριμένο σημείο στη διάρκεια της νύχτας. [cretalive.gr]

Πηγή

Πηγή: http://rethimniotes.blogspot.com