Ήθη και Έθιμα, Αφιερώματα, Βαμπιρισμός, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θεωρίες, Λαογραφία, Νεράϊδες/ Ξωτικά, Πλάσματα, Πνευματικά Άρθρα

Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα


https://i0.wp.com/www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2016/01/labyrinth_goblins.jpgΤο Δωδεκαήμερο, από τα Χριστούγεννα ως την παραμονή των Φώτων, σ” ολόκληρη την Ελλάδα, πιστεύουν πως βγαίνουν οι Καλικάντζαροι. Όπως τους φαντάζεται ο λαός, είναι «μαυριδεροί με κόκκινα μάτια, με τρίχινα πόδια, με χέρια σαν της μαϊμούς κι έχουν όλο το κορμί τους τριχωτό. Έρχονται τα δωδεκαήμερα και μπαίνουν στα σπίτια. Τους αρέσουν οι τηγανίτες και τ’ αϊ-βασιλιάτικα γλυκά».

Όλο το Δωδεκαήμερο και ως την παραμονή των Θεοφανείων, σε πολλές περιοχές ανάβουν φωτιές. Σ’ άλλους τόπους διατηρούν αναμμένο δαυλό στη γωνιά, για να φύγουν οι Καλικάντζαροι.

Ο Νικόλαος Πολίτης, στην περισπούδαστη πραγματεία του «Οι Καλικάντζαροι», έχει τη γνώμη ότι η συνήθεια να μασκαρεύονται από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα «παρέχε το ενδιαφέρον εις την φαντασίαν του λαού να πλάσει τους Καλικάντζαρους. Ο τρόπος ον ενέπνεον εις τα παιδιά μεν πάντοτε, πολλάκις δε εις τους ενήλικας, προσέδιδε δαιμονιώδη φύσιν εις τους οχληρούς και ταραχώδεις εκείνους πανηγυριστάς των Καλανδών, μέχρις ότου παντελώς συνέχισε και αφομοίωσεν αυτούς προς τα παντοία δείγματα των δεισιδαιμόνων παραστάσεων».

Ο Ν. Πολίτης μας πληροφορεί ακόμα, πως οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι Καλικάντζαροι είναι βρικόλακες Ατσιγγάνων. Έτσι εξηγείται και η ονομασία τους. Το πρώτο συνθετικό «Κάλι» είναι ονομασία Ατσιγγάνων. Το δεύτερο συνθετικό είναι ονομασία των Ατσιγγάνων της Αιγύπτου, που ήρθαν στην Ελλάδα τον 14ο αιώνα. Ονομάζονταν «Γαντζάροι». Οι Καλι-Γαντζάροι έγιναν Καλι-Καντάροι με αφομοίωση, που άλλαξε το Καλίγι σε Καλίκι. Continue reading “Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα”

Έρευνες Ομάδας Genesis, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Αφιερώματα, Αιγυπτιολογία, Ανακαλύψεις, Διάφορα, Εξωγήϊνοι, Ουφολογία, Προπαγάνδα, Παράξενα, Πολιτισμοί, Συμβολογία

Αποκάλυψη από την Ελληνική Ερευνητική Ομάδα “Genesis”, τι συμβολίζει το παλιό λογότυπο της γνωστής καλλιτεχνικής πλατφόρμας DeviantArt;


Αποκάλυψη από την Ελληνική Ερευνητική Ομάδα Μεταφυσικής GENESIS, τι συμβολίζει το παλιό λογότυπο της γνωστής καλλιτεχνικής πλατφόρμας DeviantArt;

Το παγκοσμίως πασίγνωστο πρώιν λογότυπο του DeviantArt εμπνευσμένο από αρχαίο αιγυπτιακό ιερογλυφικό...
Deviantart old logo was inspired from ancient egyptian hieroglyph!

Το παλιό λογότυπο της πασίγνωστης καλλιτενικής πλατφόρμας DeviantArt όπου φαίνεται να ήταν “εμπνευσμένο” από αρχαίο αιγυπτιακό ιερογλυφικό…

Μετά από έρευνα που διεξήχθη από την Ελληνική Ερευνητική Ομάδα “Genesis”, αποκαλύπτεται η πραγματική πηγή του αυθεντικού συμβόλου… “D”, που χρησιμοποίησε η γνωστή πλατφόρμα, μέσα από βίντεο που δημιουργήθηκε από τον ιστότοπο http://theparanormalcrucible.blogspot.gr στο σχετικό κανάλι τους στο YouTUBE.

Θα ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρον αν μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε το σύμβολο αυτό” σχολιάζει ο ιδρυτής και συντονιστής της Ομάδας, Π.Θ.

Ακόμη τονίζει: “Δεν κατηγορούμε τους δημιουργούς του Deviantart, απλώς θεωρούμε πως ο νους του σύγχρονου “επανα-δημιουργού” του λογοτύπου πιθανόν να ξέθαψε χαραγμένες/ ‘μπερδεμένες’ εικόνες που έχει ανα καιρούς “αποθηκεύσει” και πιθανόν να είχε πάρει ερεθίσματα από διάφορες πηγές…

Ελπίζουμε σύντομα να έχουμε περισσότερες πληροφορίες!

Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Αδελφότητες/Αιρέσεις, Θρησκείες, Θαύματα, Μαρτυρίες, Ορθοδοξία, Πνευματικά Άρθρα

Ο μπαρμπα-Θεόδωρος ο ανεξομολόγητος


Από Paranormap.net

Ημερομηνία: 11/04/2014

Καταχωριτής: Aragorn
Πηγή: http://www.agioritikovima.gr/thavmata/item/30326-%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B1-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%82
Ο μπαρμπα-Θεόδωρος ο ανεξομολόγητος

Ο μπαρμπα-Θεόδωρος ζούσε σ’ ένα χωριό του Ξηρομέρου της Αιτωλοακαρνανίας. Ήταν περίπου 52 ετών και δεν είχε ποτέ εξομολογηθή. Πήγαινε όμως στην Εκκλησία και είχε καλή προαίρεση.

Κάποτε, όταν βρέθηκε στον Αστακό, (κωμόπολη) για μία υπόθεση του, πήγε στον Ι. Ναό του αγίου Νικολάου, βρήκε τον εφημέριο π. Ιερόθεο, που ήταν και Πνευματικός, και εξωμολογήθηκε. Έκανε μια τυπική εξομολόγηση και τις βαρειές αμαρτίες δεν τις είπε. Εκείνος για να τον στηρίξη στην μετάνοια, του συνέστησε να επισκεφθή την ιερά Μονή του αγίου Γερασίμου στην Κεφαλληνία που πανηγυρίζει το καλοκαίρι στις 16 Αυγούστου.

Πράγματι, ο αείμνηστος μπαρμπα-Θεόδωρος, μετέβη με άλλους προσκυνητές στο μοναστήρι του αγίου Γερασίμου στις 15 Αυγούστου. Το απόγευμα της 15ης Αυγούστου μεταφέρουν την τιμία Λάρνακα του αγίου Γερασίμου στον μεγάλο ναό για την τελετή της πανηγύρεως. Κατά την μεταφορά η Λάρνακα του Αγίου περνά πάνω από αρρώστους, κυρίως δαιμονισμένους και την συνοδεύει ο Αρχιερεύς της περιοχής, περιστοιχούμενος από πλειάδα ιερέων της νήσου Κεφαλλονιάς. Βρέθηκε λοιπόν και ο μπαρμπα-Θεόδωρος εκεί κοντά, σαν τον Ζακχαίο, παρακολουθώντας την τελετή της μεταφοράς της τίμιας Λάρνακας του Αγίου.

Τότε λοιπόν ξεπετάχτηκε ένας δαιμονισμένος και άρχισε να λέγη: «Θόδωρε, τί θέλεις εσύ εδώ; Ήλθε και ο Θόδωρος στον Καψάλη!» (Έτσι αποκαλεί τον άγιο Γεράσιμο ο διάβολος). Μετά απευθυνόμενος σ’ έναν άλλο δαιμονισμένο του λέγει: «Θωμά, ακούς; Ήλθε και ο Θόδωρος στον Καψάλη! Δος του χαβαδάκι!». Άρχισαν, λοιπόν, να του φωνάζουν υπενθυμίζοντας και αμαρτίες, τις οποίες δεν είχε εξομολογηθή και οι οποίες ήταν θανάσιμες, ενώ αυτός ένιωθε καταντροπιασμένος.

Ακούοντας όλα αυτά ο μπαρμπα-Θεόδωρος, έντρομος έτρεξε μπροστά στην τιμία Λάρνακα και απευθυνόμενος στον αείμνηστο Αρχιερέα π. Ιερόθεο Βουή, του λέγει: «Τρελλαίνομαι, θέλω Πνευματικό να εξομολογηθώ τώρα». Τότε ο αείμνηστος Αρχιερεύς σταμάτησε την πομπή, δέχθηκε με στοργή τον μπαρμπα-Θεόδωρο και ανέθεσε σ’ ένα Πνευματικό να τον εξομολογήση κατ’ ιδίαν μέσα στον μικρό Ι. Ναό, ενώ η πομπή συνέχισε την πορεία της. Μετά οι δαιμονισμένοι δεν μπορούσαν πλέον να του πουν τίποτε, γιατί είχαν σβηστή οι αμαρτίες του με την καλή εξομολόγηση.

Αυτά τα διηγήθηκε αυτούσια ο αείμνηστος μπαρμπα-Θεόδωρος, ο οποίος από τότε άλλαξε ριζικά την ζωή του, ζώντας με συνεχή μετάνοια και τηρώντας με φόβο Θεού τις εντολές του Χριστού. Έφτασε σε ηλικία 95 ετών και απεβίωσε εν ειρήνη και μετανοία την 23η Απριλίου 2000. Αιωνία του η μνήμη.

Αμήν.

«Ασκητές μέσα στον κόσμο»

Αρχική πηγή:

Φωτογραφία: Eurokinissi

 

Αστροφυσική, Αστροβιολογία, Αστρονομία, Αφιερώματα, Διάστημα/ Αστρονομία, Ερπετοειδή, Εξωγήϊνοι, Θεωρίες, Μαρτυρίες, Ουφολογία, Πειράματα

Ένα μοναδικό βίντεο απόδειξης ύπαρξης των εξωγήινων;


Ένα μοναδικό βίντεο απόδειξης ύπαρξης των εξωγήινων – Προσοχή πολλές από τις εικόνες μπορεί να είναι σκληρές!

«Είναι αλήθεια ότι εκατομμύρια άνθρωποι σ’ ολόκληρο τον κόσμο πιστεύουν ακράδαντα στην πραγματικότητα ύπαρξης ιπτάμενων δίσκων και στη δυνατότητα εξωγήινων επισκέψεων από άλλα πλανητικά συστήματα.

Φυσικά, το γεγονός ότι πρέπει να υπάρχει ζωή στο διάστημα, ότι κατά καιρούς θα πρέπει να έχουν ανθήσει διάφοροι πολιτισμοί στο σύμπαν και ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι το μοναδικό λογικό ον ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των γαλαξιών, είναι κάτι που όλοι σχεδόν οι επιστήμονες αποδέχονται σήμερα σαν κάτι το πιθανό.

Οι αποστάσεις που μας χωρίζουν από τα άλλα άστρα και τους άλλους πιθανούς εξωγήινους πολιτισμούς είναι ένα ανυπέρβλητο πρόβλημα.

Ωστόσο στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε μια μεγάλη συλλογή με εξωγήινους που πιάστηκαν στην κάμερα.

Προσοχή πολλές από τις εικόνες μπορεί να είναι σκληρές!


Ο συγκεκριμένος ανήκει στην κατηγορία των γκρίζων, είναι σαν αυτούς με τους οποίους ο Φιλ Σναϊντερ ερχόταν σε επαφή στις γεωτρήσεις που έκανε με συναδέλφους για κατασκευή υπόγειων τούνελ. Όπως ανέφερε ο ίδιος, η στάση τους απέναντι στους ανθρώπους ήταν επιθετική. Μάλιστα κάποια στιγμή ενας γκρίζος χτύπησε τον Σάιντερ με ραδιενεργό ακτίνα και τον προσέβαλλε με καρκίνο.

Πηγή: http://aneksigita-fainomena.blogspot.gr/2013/04/blog-post_133.html

Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Αδελφότητες/Αιρέσεις, Διάφορα, Είπαν, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θαύματα, Θεωρίες, Ιστορία, Ορθοδοξία, Πνευματικά Άρθρα

Η Γένεση του μοναχισμού


Το φαινόμενο του μοναχισμού

Ο μοναχισμός δεν αποτελεί μόνο χριστιανικό, άλλα και γενικότερο θρησκευτικό φαινόμενο. Πριν εμφανιστεί ο Χριστιανισμός στο προσκήνιο της ιστορίας, η μοναχική ζωή ήταν γνωστή μέσα στην περιοχή των ανατολικών θρησκειών. Αλλά και στο πλαίσιο του Ιουδαϊσμού υπήρχαν κατά την εποχή της εμφανίσεως του Χριστιανισμού οι θρησκευτικές κοινότητες των Εσσαίων στην Παλαιστίνη και των Θεραπευτών στην Αίγυπτο, οι οποίες εκτός από τον ασκητικό τους χαρακτήρα διαμόρφωσαν και κάποιο είδος μοναχικής ζωής. Ενώ όμως στις ανατολικές θρησκείες, όπου κυριαρχεί η τάση για φυγή από τον κόσμο, η άσκηση και ο μοναχισμός αποτελούν πρωτογενή θρησκευτικά φαινόμενα, στον Ιουδαϊσμό, όπως και σε οποιαδήποτε θρησκεία με μεσσιανικό ή προφητικό χαρακτήρα, η άσκηση και ο μοναχισμός παρουσιάζονται ως εκφραστικά μέσα της θρησκευτικής ζωής. Από την άλλη πλευρά η ασκητική ζωή, που αποτελεί την προϋπόθεση για τη φυγή από τον κόσμο και την ανάπτυξη του μοναχισμού, δεν ήταν άγνωστη στον ελληνιστικό κόσμο.

Χριστιανικός ασκητισμός.

Στην περιοχή του Χριστιανισμού ο ασκητισμός, πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε αργότερα ο μοναχισμός, δεν εμφανίστηκε ως παρείσακτο στοιχείο, αλλά ως ουσιώδης διάσταση της χριστιανικής πίστεως και ως βασική συνέπεια της μορφώσεως του καινού εν Χριστώ ανθρώπου. Η άποταγή των πάντων, που αποτελεί το θεμέλιο της ασκητικής και μοναχικής ζωής στον Χριστιανισμό, παρουσιάστηκε από τον ίδιο τον Χριστό ως προϋπόθεση για όλους, όσοι θέλουν να τον ακολουθήσουν: «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» . «Ος ουκ αποτάσσεται πάσι τοις εαυτού υπάρχουσιν, ου δύναται είναι μου μαθητής». Ο Χριστιανός καλείται να ζει στον κόσμο ως «πάροικος και παρεπίδημος» με την προσδοκία της βασιλείας του Θεού. Επίσης η προτίμηση της παρθενίας ή της αγαμίας αντί του γάμου εν ονόματι της βασιλείας των ουρανών διαφαίνεται καθαρά στα βιβλία της Καινής δια¬θήκης. Πολλοί Χριστιανοί, άνδρες και γυναίκες, παρατηρεί ο απολογητής Ιουστίνος στις πρώτες δεκαετίες του δεύτερου αιώνα, διατηρούν την παρθενία τους σε ηλικία εξήντα και εβδομήντα ετών. Και ο απολογητής Αθηναγόρας λίγο αργότερα σημειώνει: «Εύροις δ’ αν πολλούς των παρ’ ημίν και άνδρας και γυναίκας καταγηράσκοντας αγάμους ελπίδι του μάλλον συνέσεσθαι Θεώ». Τέλος η προσευχή, η νηστεία, η υπακοή και η καλλιέργεια της αρετής αποτελούσαν ουσιώδη στοιχεία της χριστιανικής ζωής από την πρώτη εμφάνιση της.

Ακραίες τάσεις.

Ακραίες ασκητικές τάσεις παρουσίασαν κατά το δεύτερο ιδίως αιώνα οι Γνωστικοί με τη μεταφυσική τους δυαρχία και την πλήρη περιφρόνηση του κόσμου. Για τους Γνωστικούς ο κόσμος, όπως και καθετί που συνδέεται με αυτόν, δεν έχει θετική αξία. Ο Θεός των Εβραίων είναι για τους Γνωστικούς ο κατώτερος Θεός, που είναι και δημιουργός του κόσμου. Ο αγαθός Θεός δεν συνδέεται με τη δημιουργία του κόσμου. Γι’ αυτό και η ενανθρώπηση του αγαθού Θεού στο πρόσωπο του Ιησού θεωρείται ως φαινομενική. Οι Γνωστικοί, δηλαδή εκείνοι που διαθέτουν το σπινθήρα του αγαθού, λυτρώνονται από τα έργα του δημιουργού Θεού με την περιφρόνηση της δημιουργίας. Έτσι καλλιεργήθηκαν ακραίες ασκητικές τάσεις, που έφθαναν ως την απόλυτη απόρριψη του γάμου, ενώ ταυτόχρονα και πάνω στην ίδια βάση οικοδομήθηκε ένας άκρατος φιλελευθερισμός, που έφθανε ως την περιφρόνηση κάθε ηθικής αρχής (αντινομισμός). Κατά την ίδια περίοδο, και χωρίς τις αριστοκρατικές διακρίσεις των Γνωστικών, ο Μαρκίων σχημάτισε θρησκευτικές κοινότητες με οπαδούς από τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα. Οι κοινότητες αυτές δεν είχαν μόνο έντονες ασκητικές τάσεις, αλλά και σχετικό μοναστικό χαρακτήρα. Τέλος ο Μοντανισμός, που διαδόθηκε και αυτός στα λαϊκότερα στρώματα της Φρυγίας και αργότερα της Βόρειας Αφρικής, εκτός από τον έντονο ασκητισμό του παρουσίασε και φανερή τάση φυγής από τον κόσμο. Όπως είναι γνωστό, ο Μοντανός ήθελε να συγκεντρώσει όλους τους οπαδούς του στην Πέπουζα της Φρυγίας.

Άσκηση και μοναχισμός.

Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων αιώνων της ιστορίας της Εκκλησίας, παρά τήν έντονη παρουσία του ασκητισμού, δεν εμφανίστηκε οργανωμένος μοναχισμός. Ενώ πολλοί Χριστιανοί ζούσαν ως μοναχοί στον κόσμο, κι ενώ ο γενικότερος προσανατολισμός του αρχέγονου Χριστιανισμού είχε μέσα του όλες τις προϋποθέσεις που δημιούργησαν αργότερα το μοναχισμό, το φαινόμενο της τοπικής μακρύνσεως από τον κόσμο και της διαβιώσεως στην έρημο άρχισε μετά τα μέσα του 3ου αιώνα και θεσμοποιήθηκε τον 4ο αιώνα. Με τον τρόπο αυτόν η άσκηση, που αποτελούσε εξαρχής χαρακτηριστικό γνώρισμα της χριστιανικής ζωής, βρήκε την εξειδικευμένη θεσμική έκφρασή της στο μοναχισμό.

Το ερώτημα.

Στο σημείο όμως αυτό δημιουργείται το ερώτημα: Γιατί ο μοναχισμός παρουσιάστηκε με την καθυστέρηση αυτή στην ιστορία της Εκκλησίας; Ποιοί παράγοντες συνέβαλαν, ώστε η άσκηση, που υπήρχε εξ αρχής στη χριστιανική ζωή, να πάρει την εξειδικευμένη μορφή της μοναχικής ζωής κατά την περίοδο αυτήν; Αυτονόητο βέβαια είναι ότι εδώ δεν εξετάζουμε το μοναχισμό από τη θεολογική του πλευρά ούτε επιχειρούμε να τον ερμηνεύσουμε από την οπτική γωνία της κλήσεως του Θεού ή ακόμα και της ανθρώπινης κλίσεως, αλλά προσπαθούμε να τον προσεγγίσουμε ως θεσμό της Εκκλησίας. Γι’ αυτό φροντίζουμε να ερμηνεύσουμε την εμφάνιση του μέσα στα όρια των κοινωνικών εξελίξεων και αλλαγών.

Τα κοινωνικά δεδομένα.

Οι βασικές λοιπόν αλλαγές που σημειώθηκαν κατά την περίοδο αυτή στην κοινωνική ζωή των Χριστιανών είναι: Η γενίκευση των διωγμών εναντίον των Χριστιανών από τα μέσα του 3ου αιώνα, η οριστική κατάπαυσή τους τον 4ο αιώνα, και η κρατική αναγνώριση του Χριστιανισμού, που συνδέεται με τη μαζική είσοδο των εθνικών στη χριστιανική Εκκλησία και την ισχυροποίηση του εκκλησιαστικού θεσμού. Τα γεγονότα αυτά, μαζί με τη γενικότερη κοινωνική και οικονομική κρίση της εποχής, δεν φαίνονται να είναι άσχετα με την εμφάνιση του μοναχισμού. Για τον λόγο αυτόν απαιτείται να προχωρήσουμε στη διερεύνηση των σχέσεων που μπορεί να έχει το καθένα από αυτά με την εμφάνιση του μοναχισμού.

Πρώτη υπόθεση.

Η πρώτη υπόθεση για την ερμηνεία του φαινομένου αυτού μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: Η γενίκευση των διωγμών εναντίον των Χριστιανών από τα μέσα του 3ου αιώνα συνέβαλε στην απομάκρυνση πιστών από τις κατοικημένες περιοχές και την εγκατάστασή τους σε ερημικούς τόπους, όπου δεν μπορούσε να φτάσει ο κρατικός έλεγχος.

Από ιστορικές πληροφορίες γνωρίζουμε ότι πολλοί Χριστιανοί αναγκάστηκαν, είτε ομαδικά είτε ατομικά, να εγκαταλείψουν τον τόπο της διαμονής τους και να καταφύγουν σε ερημικές περιοχές, για να διαφύγουν τη σύλληψη. Ιδιαίτερα μάλιστα ο ιστορικός Σωζόμενος αναφέρει ότι κατά την εποχή του αρκετοί θεωρούσαν τους διωγμούς ως αιτία για την εμφάνιση του μοναχισμού: «Άλλοι δε φασιν αιτίαν ταύτη παρασχείν τους κατά καιρόν τη θρησκεία συμβάντας διωγμούς.

Έπεί γάρ φεύγοντες εν ορεσι και ερημίαις και νάπαις τας διατριβάς εποιοϋντο, εθάδες του βίου τούτου εγένοντο».

Με την υπόθεση όμως αυτή δεν ερμηνεύεται το όλο φαινόμενο του μοναχισμού. Οι διωγμοί θα μπορούσαν πραγματικά να προκαλέσουν τάση φυγής των Χριστιανών προς την έρημο και με τον τρόπο αυτό να συμβάλουν στην εμφάνιση μοναχικής ζωής, δεν θα ήταν όμως σε θέση να οδηγήσουν στη διατήρηση και τη θεσμοποίησή της. Μετά την κατάπαυση των διωγμών έπρεπε και η τάση της φυγής προς την έρημο να εκλείψει, ή τουλάχιστο να υποχωρήσει σημαντικά. Στην πραγματικότητα όμως σημειώθηκε το αντίθετο. Η τάση της φυγής όχι μόνο δεν υποχώρησε μετά την κατάπαυση των διωγμών, αλλά και παρουσίασε τότε μεγαλύτερη ακμή.

Η δεύτερη υπόθεση.

Η δεύτερη υπόθεση είναι η εξής: Η κατάπαυση των διωγμών και η αναγνώριση του Χριστιανισμού ως ελεύθερης θρησκείας συνέβαλαν στην εκκοσμίκευση της ζωής των Χριστιανών και προκάλεσαν την αντίδραση πολλών πιστών, που εκδηλώθηκε με την αθρόα φυγή τους στην έρημο και την ανάπτυξη της μοναχικής ζωής.

Είναι γνωστό ότι από τη δεύτερη δεκαετία του 4ου αιώνα όχι μόνο δεν παρουσιάζονταν εξωτερικά εμπόδια, αλλά και υπήρχαν λόγοι σκοπιμότητας και συμφέροντος για την προσέλευση στον Χριστιανισμό. Και πραγματικά πολλοί προσέρχονταν στην Εκκλησία, για να επιτύχουν κοινωνικά ή οικονομικά οφέλη. Το φαινόμενο αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απότομη αύξηση του αριθμού των Χριστιανών και την εκ-κοσμίκευση της ζωής τους. Έτσι όμως μειώθηκε η συνεκτική δύναμη των χριστιανικών κοινοτήτων και άρχισε να δημιουργείται μια ανομική κατάσταση. Και όπως στην κοινωνική ζωή η ανομική κατάσταση τροφοδοτεί τη φυγή από την κοινωνία, που εκδηλώνεται με τη μορφή της ανομικής αυτοκτονίας, έτσι και στη θρησκευτική ζωή η ανομική κατάσταση τροφοδότησε τη φυγή από τον κόσμο, που εκδηλώθηκε με την προσέλευση στο μοναχισμό. Η φυγή από τον κόσμο, που αποτελεί ένα είδος αυτοκτονίας στο επίπεδο της οριζόντιας κοινωνικότητας, πραγματοποιείται ως ανάσταση στην προοπτική της κατακόρυφης κοινωνικότητας, δηλαδή της κοινωνίας με τον Θεό, όπου αποκαθίσταται σε ένα νέο επίπεδο και η κοινωνία με τους συνανθρώπους. Ο μοναχός δεν εγκαταλείπει τους συνανθρώπους του από αντίδραση προς αυτούς, αλλά από αδυναμία να ζήσει τη θρησκευτική ζωή που θέλει κοντά τους. Έτσι ο μοναχισμός εμφανίζεται ως ένα είδος «αντικοινωνίας», η οποία, χωρίς να έχει την έννοια της αντιθέσεως προς την κοσμική κοινωνία, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια συνεπέστερη χριστιανική ζωή, που έχει ορίζοντα την παγκοσμιότητα.

Χαρακτηριστική στο σημείο αυτό είναι η παρατήρηση του Μ. Βασιλείου για τη σπουδαιότητα της μοναχικής ζωής: «Συντελεί δε προς το αμετεώριστον τη ψυχή και το ιδιάζειν κατά την οίκησιν… Και προς πάσι τοις άλλοις, πολλοίς ούσιν, εις το πλήθος των παρανομούντων αποβλέπουσα ψυχή, πρώτον μεν ουκ άγει καιρόν επαισθάνεσθαι των ιδίων αμαρτημάτων και συντρίψαι εαυτήν διά της μετανοίας επί τοις πλημμελήμασιν εν δε τη συγκρίσει των χειρόνων και κατορθώματος τίνα φαντασίαν προσκτάται· είτα υπό των θορύβων και των ασχολιών, ας ο κοινός βίος πέφυκεν εμποιείν, της αξιολογωτέρας μνήμης του Θεού αποσπώμενη, ου μόνον το εναγαλλιάσθαι και ενευφραίνεσθαι τω Θεώ ζημιούται, και το κατατρυφάν του Κυρίου και το καταγλυκαίνεσθαι τοις ρήμασιν αυτού… αλλά και εις καταφρόνησιν ή και λήθην των κριμάτων αυτού παντελή συνεθίζεται, ου μείζον κακόν ουδέν αν ουδέ ολεθριώτερον πάθοι».

Τρίτη υπόθεση.

Μια τρίτη υπόθεση για την ερμηνεία της αναπτύξεως του χριστιανικού μοναχισμού είναι εκείνη, που συνδέει το φαινόμενο αυτό με την οικονομική και την κοινωνική κρίση της εποχής. Υποστηρίχθηκε μάλιστα ότι η γένεση του μοναρχισμού μπορεί κατά ένα μεγάλο μέρος να θεωρηθεί ως κάποιο ιδιαίτερο κεφάλαιο της ιστορίας του κοινωνικού προβλήματος, και ότι προέκυψε από τη σύμπτωση της ασκητικής διαθέσεως των Χριστιανών με την κοινωνική εξαθλίωση της εποχής .

Η σχέση της οικονομικής με τη θρησκευτική ζωή του ανθρώπου είναι γενικότερα γνωστή. Η φτώχεια, η αύξηση των φόρων, η νομισματική κρίση, η διοικητική διαφθορά και η γενικότερη κοινωνική ακαταστασία, που σημειώθηκαν κατά την εποχή του Διοκλητιανοΰ, ήταν φυσικό να ευνοήσουν τη φυγή στην έρημο και την ανάπτυξη του μοναχισμού. Φεύγοντας οι Χριστιανοί στην έρημο δεν εύρισκαν μόνο καλύτερους όρους για την καλλιέργεια της ασκητικής ζωής, αλλά και απαλλαγή από τις έντονες οικονομικές και κοινωνικές καταπιέσεις. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι και ο μοναχισμός εξαπλώθηκε περισσότερο στην περιοχή της Αιγύπτου, και ιδιαίτερα της Θηβαΐδας, που ως καθαρά αγροτική περιοχή ήταν περισσότερο ευαίσθητη στην οικονομική και κοινωνική κρίση.

Η σύνδεση της φυγής στην έρημο με οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους ενισχύεται και από την ίδια τη μοναστική παράδοση. Έτσι π.χ. στα Αποφθέγματα Πατέρων υπάρχουν αφηγήσεις για τον αββά Ολύμπιο και για κάποιον άλλο μοναχό που έζησε μαζί με τον αββά Παφνούτιο, όπου συνδέονται αντίστοιχα η προσέλευση και η επιστροφή στη μοναχική ζωή με κοινωνικοοικονομικούς λόγους. Η σπουδαιότητα όμως των λόγων αυτών δεν πρέπει να υπερβάλλεται. Παρόμοιοι λόγοι υπήρχαν στη ζωή των Χριστιανών και προηγουμένως, χωρίς να συντελέσουν στη φυγή τους από τον κόσμο. Αλλά και από τη μεταγενέστερη ιστορία του Χριστιανισμού μπορεί εύκολα να διαπιστωθεί ότι ούτε η ακμή του μοναχισμού συνέπιπτε πάντοτε με περιόδους οικονομικής και κοινωνικής κρίσεως ούτε όσοι κατέφευγαν στο μοναχισμό προέρχονταν πάντοτε από τα φτωχότερα ή τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα.

Τέταρτη υπόθεση.

Η τέταρτη τέλος υπόθεση μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: Η ισχυροποίηση της θεσμικής μορφής της Εκκλησίας περιόρισε τις χαρισματικές διαστάσεις της και προκάλεσε την ανάγκη να δημιουργηθούν νέες δυνατότητες για την καλλιέργεια της χαρισματικής ζωής. Την ανάγκη αυτή κάλυψε και η εμφάνιση του μοναχισμού.

Μαζί με την ανάπτυξη του εκκλησιαστικού θεσμού εμφανίζονταν, όπως γνωρίζουμε, και διάφορες χριστιανικές ομάδες, που έρχονταν σε αντίθεση με την Εκκλησία, επικαλούμενες μια γνησιότερη θρησκευτική ζωή με χαρισματικό χαρακτήρα (π.χ. Μοντανιστές, Νοβατιανοί, Δονατιστές). Παράλληλα όμως και μέσα στην ίδια την Εκκλησία πολλοί πιστοί, χωρίς καθόλου να αμφισβητούν τους θεσμούς της, επιδίωκαν μια πληρέστερη βίωση του χαρισματικού περιεχομένου της χριστιανικής πίστεως. Η τάση αυτή είχε γίνει πιο έκδηλη από τον 3ο αιώνα, οπότε και ενισχύθηκε περισσότερο ο εκκλησιαστικός θεσμός. Έτσι βρέθηκε ένας νέος ζωτικός χώρος για τη ζωή των πιστών, η έρημος. Η φυγή στην έρημο δεν πραγματοποιήθηκε ως φυγή από την Εκκλησία, αλλά ως φυγή από τον κόσμο. Ο μοναχός φεύγει στην έρημο, για να αφιερωθεί εντονότερα στη νέα ζωή που του προσφέρει η Εκκλησία. Θα μπορούσε βέβαια η φυγή αυτή να θεωρηθεί ως κάποια μορφή διαμαρτυρίας απέναντι στη ζωή των κοσμικών Χριστιανών. Η θεώρηση όμως αυτή δεν φαίνεται και γενικότερα σωστή. Οι μοναχοί και οι κοσμικοί Χριστιανοί δεν παρουσιάστηκαν ούτε αναπτύχθηκαν ως αντίθετες τάξεις. Σε ολόκληρη την περίοδο του μεσαίωνα, αλλά και ως τους νεώτερους χρόνους, όχι μόνο υπήρχε στενός σύνδεσμος ανάμεσα στις μοναχικές και τις κοσμικές χριστιανικές κοινότητες, αλλά και γενικότερα ο μοναχισμός αποτελούσε το ιδεώδες για την κοινωνική ζωή των πιστών στον κόσμο. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τον ανατολικό χριστιανικό κόσμο του μεσαίωνα, όπου η κοινωνική ζωή των πιστών είχε φανερή τη σφραγίδα του μοναχικού ιδεώδους.

Κατά τον Ε. Τroeltsch με την ανάπτυξη της Εκκλησίας δημιουργήθηκε οξύ χάσμα ανάμεσα σ’ αυτήν και τον κόσμο, ο οποίος πλέον έπρεπε ή να απορριφθεί ή να γίνει δεκτός στο σύνολό του. Ο μοναχισμός λοιπόν πραγματοποίησε το πρώτο, ενώ οι ευρύτερες λαϊκές μάζες των Χριστιανών το δεύτε¬ρο. Η ερμηνεία όμως αυτή, που προϋποθέτει επίσης την αντιθετική διάκριση ανάμεσα στους μοναχούς και τους κοσμικούς Χριστιανούς, δεν ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα. Ο μοναχισμός δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως διάσπαση, αλλά ως εντατικοποίηση της χριστιανικής ζωής. Και η εντατικοποίηση δεν περιέχει την έννοια της αντιθέσεως, αλλά της λειτουργικής διακονίας μέσα στο ενιαίο σύνολο.

Συμπερασματικά λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι ο χριστιανικός μοναχισμός ως θεσμοποίηση της ασκητικής ζωής των πιστών εμφανίζεται με τη συμβολή όλων αυτών των παραγόντων. Όλοι οι παράγοντες που αναφέρθηκαν, και όχι βέβαια κατά τον ίδιο βαθμό, δηλαδή στην αρχή η γενίκευση των διωγμών, που οδήγησε πολλούς Χριστιανούς σε ερημικές περιοχές, ή ακόμα και η γενικότερη κοινωνική και οικονομική κρίση, και στη συνέχεια η εκκοσμίκευση της ζωής των Χριστιανών στον κόσμο, που μείωσε τη συνεκτική δύναμη των εκκλησιαστικών κοινοτήτων, όπως και η ισχυροποίηση της θεσμικής μορφής της Εκκλησίας, που προκάλεσε την αναζήτηση ενός νέου χώρου για την καλλιέργεια της χαρισματικής ζωής, συνέβαλαν στη γένεση και διαμόρφωση του χριστιανικού μοναχισμού.

πηγή: Γεωργίου Ι. Μαντζαρίδη, «Κοινωνιολογία του Χριστιανισμού», εκδ. Π. Πουρναρά-Θεσ/νίκη, σ. 101-110

Το παρόν άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εξής αρχική πηγή αυτού: http://www.pemptousia.gr/2011/10/η-γένεση-του-μοναχισμού/

Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Διάφορα, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Ορθοδοξία, Πνευματικά Άρθρα

Τι είναι το Τριώδιο και σε τι χρησιμεύει;


1

Όταν κάποιος ξεκινάει ένα ταξίδι θα πρέπει να ξέρει που πηγαίνει. Αυτό συμβαίνει και με τη Μεγάλη Σαρακοστή. Πάνω απ΄ όλα η Μ. Σαρακοστή, είναι ένα πνευματικό ταξίδι που προορισμός του είναι το Πάσχα, “η Εορτή των Εορτών”. Η νέα ζωή η οποία πρίν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια “ανέτειλε εκ του τάφου”, προσφέρθηκε σε μας, σε όλους εκείνους που πιστεύουν στο Χριστό. Μας δόθηκε τη μέρα που βαφτιστήκαμε.

Έτσι το Πάσχα πανηγυρίζουμε την Ανάσταση του Χριστού σαν γεγονός που έγινε και ακόμη γίνεται σε μας. Γιατί ο καθένας μας έλαβε το δώρο αυτής της νέας ζωής. Είναι ένα δώρο που ριζικά αλλάζει τη διάθεσή μας απέναντι σε κάθε κατάσταση αυτού του κόσμου, ακόμη και απέναντι στο θάνατο. Επιβεβαιώνουμε θριαμβευτικά το: “νικήθηκε ο θάνατος”. Φυσικά υπάρχει ακόμα ο θάνατος, είναι σίγουρος, τον αντιμετωπίζουμε, και κάποια μέρα θα έρθει και για μας. Αλλά όλη η πίστη μας είναι ότι με το δικό Του θάνατο ο Χριστός άλλαξε τη φύση ακριβώς του θανάτου. Τόν έκανε πέρασμα – “διάβαση”, “Πάσχα” – στη βασιλεία του Θεού μεταμορφώνοντας τη δραματικότερη τραγωδία σε αιώνιο θρίαμβο, σε νίκη. Με το “Θανάτω θάνατον πατήσας”, μας έκανε μετόχους της Ανάστασής Του.

Τέτοια είναι η πίστη της Εκκλησίας μας. Εμείς ξεχνάμε όλα αυτά γιατί είμαστε απασχολημένοι, τόσο βυθισμένοι στις καθημερινές έγνοιες μας, που ξεχνάμε ακόμα και το θάνατο και τελικά, εντελώς αιφνιδιαστικά, μέσα στις “απολαύσεις της ζωής μας” μας έρχεται τρομακτικός, αναπόφευκτος, παράλογος.

Πραγματικά ζούμε σαν να μην ήρθε ποτέ Εκείνος. Αυτή είναι η μόνη πραγματική αμαρτία, όλων των κατ’ όνομα χριστιανών. Αν το αναγνωρίσουμε αυτό, τότε μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι το Πάσχα και γατί χρειάζεται και προϋποθέτει τη Μεγάλη Σαρακοστή.

Ολόκληρη η λατρεία της Εκκλησίας μας είναι οργανωμένη γύρω από το Πάσχα, που είναι το Τέλος και που ταυτόχρονα είναι και η Αρχή.

Για πολλούς από τους χριστιανούς, η Μεγάλη Σαρακοστή αποτελείται από τυπικούς κανόνες που επικρατεί το αρνητικό στοιχείο, όπως η αποχή απο ορισμένα φαγητά. Όμως σκοπός της είναι να “μαλακώσει” τη καρδιά μας τόσο, ώστε να μπορεί να αποκτήσει την εμπειρία της κρυμμένης “δίψας και πείνας” για επικοινωνία με το Θεό. Αυτή η “ατμόσφαιρα” της Μ. Σαρακοστής δημιουργείται βασικά με τη λατρεία, με τους ύμνους του Τριωδίου που οι ιεροί υμνογράφοι, συνέθεσαν και οργάνωσαν όλες τις ακολουθίες, με θαυμαστή κατανόηση της ανθρώπινης ψυχής.

Το ΤΡΙΩΔΙΟ είναι ένα λειτουργικό βιβλίο που περιλαμβάνει ύμνους και βιβλικά αναγνώσματα γιά την κάθε μέρα της περιόδου της Μ. Σαρακοστής, η οποία αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου και τελειώνει με τον Εσπερινό του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου.

Η άγνοια των ύμνων του Τριωδίου είναι η βασική αιτία που μας κάνει σιγά σιγά να παραμορφώνουμε τη κατανόηση, το σκοπό και το νόημα της Μεγάλης Σαρακοστής.

Πολύ πριν αρχίσει η Μ. Σαρακοστή, η Εκκλησία μας αναγγέλλει ότι πλησιάζει και μας καλεί να μπούμε στην περίοδο της προετοιμασίας γι΄αυτήν. Γιατί; Γιατί η Εκκλησία έχει μια βαθειά ψυχολογική γνώση της ανθρώπινης φύσης. Ξέροντας την έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης και την τρομακτική “κοσμικότητα” της ζωής μας, αναγνωρίζει την αδυναμία μας να αλλάξουμε αυτόματα, να πάμε ξαφνικά από μια πνευματική ή διανοητική κατάσταση σε μια άλλη. Έτσι, αρκετά πριν αρχίσει η ουσιαστική προσπάθεια, η Εκκλησία προκαλεί τη προσοχή μας στη σοβαρότητα της Μ. Σαρακοστής και μας καλεί να σκεφθούμε τη σημασία της.

Αυτή η προπαρασκευαστική περίοδος περιλαμβάνει τις Κυριακές: α) Του Τελώνη και του Φαρισαίου, που αναφέρεται στην Ταπείνωση. β) Του Ασώτου, που αναφέρεται στην μετάνοια. γ) Της Απόκρεω, που αναφέρεται στην Τελευταία Κρίση και στη χριστιανική αγάπη και δ) Της Τυροφάγου, ή της Συγγνώμης που θυμόμαστε της εξορία από τον Παράδεισο των Πρωτοπλάστων.

ALEXANDER SCHMEMANN-ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ-ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ
Αφιερώματα, Θρησκείες, Ορθοδοξία, Πνευματικά Άρθρα

Εγκύκλιος Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής


Ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ Τριωδίου ἡ Ἐκκλησία μερίμνησε, μέσα ἀπὸ τὴν λατρεία, τὰ εὐαγγελικὰ ἀναγνώματα καὶ τὴν ὑμνολογία, γιὰ τὴν κατάλληλη προπαρασκευή μας, ἔτσι ὥστε νὰ εἰσέλθουμε μὲ τρόπο ἤπιο καὶ ὁμαλὸ στὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Τώρα, στὶς ἀπαρχὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτῆς περιόδου, φροντίζει γιὰ νὰ ἀνοιχθοῦμε στὸ σωτήριο πέλαγος τῶν πνευματικῶν ἀγωνισμάτων, μὲ σιγουριὰ καὶ ἀσφάλεια. Γιατί, ὅσο κι ἂν ἀκούγεται παράδοξο, κινδύνους κρύβουν συχνά, οἱ προσπάθειες στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα, ὅταν αὐτὲς γίνονται ἀπροϋπόθετα. Πολλὰ πρόσωπα, παρ’ ὅτι ἀγωνίστηκαν ὑπέρμετρα, ὄχι μόνο δὲν κατέφεραν νὰ γευθοῦν τοὺς γλυκοὺς καρποὺς τῆς ἀσκήσεως, ἀλλὰ εἴτε ἀπογοητεύτηκαν καὶ ἐγκατέλειψαν τὴν προσπάθεια, εἴτε ἀκόμη χειρότερα, ξεγελάστηκαν ἀπὸ τὸν Πονηρὸ καὶ πίστεψαν πὼς προχώρησαν στὰ πνευματικά, πὼς ἔφτασαν σὲ μέτρα ἁγιότητος, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀποστερηθοῦν τῆς Θείας Χάριτος καὶ νὰ ὑποστοῦν μεγάλους πειρασμούς καὶ τραγικὲς πτώσεις.

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς διδάσκει τὸ ἀληθινὸ περιεχόμενο τῆς Τεσσαρακοστῆς, τὸ βαθύτερο νόημα Της, τὸ προσευχητικὸ καὶ ἀσκητικὸ ἦθος, τὸν τρόπο ποὺ καλούμαστε νὰ διάγουμε τὶς ἡμέρες αὐτὲς. Ἡ ἀκριβὴς γνώση, ἡ μεμαρτυρημένη ὑπὸ τῶν Ἁγίων Πατέρων, τόσο ὡς πρὸς τὸ νόημα αὐτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιόδου, ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὸ βίωμα ποὺ καλούμαστε νὰ ἔχουμε, εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση τοῦ ἀγώνα ποὺ ξεκινοῦμε.
Στὴν προσπάθεια μας γιὰ ἀναζήτηση τοῦ βαθυτέρου περιεχομένου τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, μεγὰλο ὄφελος θὰ ἀποκομίσουμε, ἄν στρέψουμε τὴν προσοχή μας στὴν ἔννοια τῆς μετανοίας. Τοῦτο στὴν ἐποχή μας μοιάζει δύσκολο, ἀφοῦ ἡ ἀμετανοησία προτάσσεται ἀπὸ τὴν κοσμικὴ λογικὴ ὡς ἡ δέουσα στάση ζωῆς. Συχνὰ ἀκοῦμε πρόσωπα, νὰ δηλώνουν, πολλὲς φορὲς καὶ δημόσια, πὼς δὲν μετανιώνουν γιὰ τίποτα ἀπὸ ὅσα στὴ ζωὴ τους ἔχουν πράξει.
Συμβαίνει ὅμως ἐξ’ ἴσου συχνὰ, πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς νὰ πιστεύουμε, πὼς βιώνουμε τὴν κατάσταση τῆς μετανοίας, μὰ πολύ νὰ ἀπέχουμε ἀπὸ αὐτὴν. Τοῦτο ὀφείλεται πρωτίστως στὴν δυσκολία νὰ τοποθετηθοῦμε μὲ τιμιότητα καὶ μὲ εἰλικρίνεια ἀπέναντι στὶς ἀστοχίες καὶ στὶς ἁμαρτίες μας. Ἄλλοτε προσεγγίζουμε τὶς πτώσεις μας συναισθηματικὰ, κι ἄλλοτε ἠθικολογικά.
Ἡ συναισθηματικὴ προσέγγιση τῶν ἁμαρτημάτων μας, ὁδηγεῖ συνήθως σὲ ἐκείνη τὴν ψυχικὴ κατάσταση ποὺ κοινῶς ὀνομάζουμε τύψεις. Οἱ πρόγονοί μας στοὺς ἀρχαίους καιροὺς, πρὶν γνωρίσουν τὸν Σωτήρα Χριστό, -τότε ποὺ μὲ μύθους προσπαθοῦσαν νὰ ψηλαφήσουν τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων- εἶχαν περιγράψει τὴν ψυχικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἔχει ὑποπέσει σὲ μεγάλο ἁμάρτημα καὶ βασανίζεται ἀπὸ τύψεις, μὲσα ἀπὸ τὶς φοβερές μορφὲς τῶν μυθικῶν Ἐρυνιῶν. Οἱ Ἐρυνύες παρουσιάζονταν νὰ ἔχουν ὄψη φρικτὴ. Ἡ ἀποστολή τους ἦταν νὰ κυνηγοῦν ἀνελέητα τὸν ἔνοχο ἐλέγχοντάς τον γιὰ τὰ ἀδικήματά του. Ἡ πάλη αὐτὴ ἦταν γεμάτη ὀδύνη, ἀφοῦ ὁ ἔνοχος δὲν ἡσύχαζε ποτὲ καὶ πουθενά. Συχνὰ κατέληγε στὴν τρέλα ἤ ἀκόμα καὶ στὸν ἴδιο τὸν θάνατο.
Οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦμε πολλές φορὲς ἀμήχανα νὰ ἀντιμετωπίσουν τὶς πτώσεις μας, ἀποδεχόμενοι νὰ διαλεχθοῦμε μὲ τὶς τύψεις. Οἱ τύψεις, μᾶς γυρίζουν πρὸς τὰ πίσω, ἐκεῖ ὅπου τὰ ὀδυνηρὰ γεγονότα τῶν πτώσεών μας ἐπανέρχονται ξανὰ καὶ ξανὰ στὸ νοῦ, βασανίζοντας καὶ πληγώνοντας τὴν ὕπαρξη, χωρὶς νὰ ἔχουν δύναμη νὰ τὴν ἀποκαταστήσουν καὶ νὰ τὴν θεραπεύσουν. Οἱ τύψεις, μᾶς ἐγκλωβίζουν στὸ παρελθόν, στὰ ὅσα ἔχουν διαπραχθεῖ, χωρὶς νὰ δίδεται κάποια διέξοδος στὸ ἀνθρώπινο δράμα, κάποια ἀνάπαυση στὸ ψυχικὸ ἄλγος. Οἱ τύψεις παράγουν δάκρυα, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν προσφέρουν τὴν κάθαρση καὶ τὴν ἴαση, ἀντιθέτως θεριεύουν τὸν πόνο, ὀξύνουν τὸ πρόβλημα, ἑδραιώνουν τὴν ἀπογοήτευση, ἐπιβάλλουν τὴν ἀδράνεια. Γι’ αὐτὸ οἱ τύψεις δὲν σχετίζονται μὲ τὴν ἀληθινή μετάνοια.
Ὅμως καὶ ἡ ἡθικολογικὴ προσέγγιση τῶν ἁμαρτημάτων, δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ προσφέρει μιὰ πραγματικὴ ἀποκατάσταση. Ἡ προπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νὰ διάγει τὸν βίο του μὲ τρόπο χρηστὸ καὶ δίκαιο, προσκρούει συνεχὼς στὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες τῆς φύσεως μας. Ἡ αἴσθηση τοῦ δικαίου ἔχει ἀμαυρωθεῖ μέσα μας καὶ γι’ αὐτὸ ἀδικοῦμε συχνὰ τοὺς γύρω μας, μὰ πιὸ πολύ ἀδικοῦμε τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό. Δὲν στεκόμαστε μὲ εἰλικρίνεια καὶ ἀνδρεῖο φρόνημα ἔναντι τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἀναζητοῦμε ἐλαφρυντικὰ καὶ δικαιολογίες, προσπαθώντας νὰ κάνουμε τοὺς ἄλλους -ἴσως καὶ τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό- νὰ πιστέψουν πὼς δὲν εἴμαστε θῦτες, ἀλλὰ θύματα. Ἄλλοτε πάλι κρίνουμε τὰ ἁμαρτήματά μας μὲ μιὰ στεῖρα αὐστηρότητα, ποὺ ἀπέχει ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι ἰκανὴ νὰ μᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὰ πάθη μας.
Ὁ ἔλεγχος τοῦ ἑαυτοῦ μας χρειάζεται νὰ συντελεῖται ἀνὰ πάσα στιγμή. Ἄν θέλουμε νὰ ἀναμετρηθοῦμε μὲ τὰ σφάλματα μας, ὀφείλουμε νὰ ἀποδεχθοῦμε τὴν ἐνοχή μας γι’ αὐτά. Τοῦτο εἶναι ἕνα πρῶτο βῆμα, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὰ ὅσα σκοτίζουν τὴν ὕπαρξή μας.
Ἡ ἀποδοχὴ τῶν εὐθυνῶν μας παρὰ ταῦτα, ἀπὸ μόνη της, δὲν δύναται νὰ φωτίσει τὴν ζωή μας, νὰ τὴν ἀποκατασήσει ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀποδέχεται τὴν ἐνοχὴ του, ἔχει ἐντοπίσει τὸ πρόβλημα, δὲν ἔχει γνωρίσει ὅμως ἀκόμα τὴν λύση του. Παραμένοντας σ’ αὐτὴ τὴν ψυχικὴ κατάσταση, τῆς ἀποδοχῆς ποὺ δὲν καταλήγει στὴ λύτρωση καὶ στὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὶς ἐπιπτώσεις τῶν ἁμαρτιῶν, τὰ πρόσωπα εἴτε ἀπογοητεύονται εἴτε σκληραίνουν. Γι’ αὐτὸ ἡ ἐνοχὴ δὲν εἶναι ὅρος συνώνυμος τῆς μετανοίας.
Ὅμως τί εἶναι τελικὰ ἡ μετάνοια; Ἀς ἀκούσουμε τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἐκείνους ποὺ μᾶς δίδουν τὴν ὀρθόδοξη θεώρηση τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὑπάρξεως, τὶ μαρτυρία καταθέτουν γιὰ τὴν μετάνοια.
Λέγει ὁ Ἀγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς:
«Μετάνοια ἐστὶ τὸ μισήσαι τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἀγαπήσαι τὴν ἀρετὴν καὶ ἐκκλίναι ἀπὸ τοῦ κακοῦ καὶ ποιήσαι τὸ ἀγαθόν».
(Μετάνοια εἶναι νά μισήσεις τήν ἁμαρτία καί νά ἀγαπήσεις τήν ἀρετή, νά ἀπομακρύνεσαι ἀπό τό κακό καί νά πράττης τό καλό.)
Ἀναγνωρίζουμε τὴν μετάνοια ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἀπέχθεια γιὰ τὴν ἁμαρτία καὶ ἀγάπη γιὰ τὴν ἀρετή. Ἄς προσέξουμε ἀγαπητοὶ ὅτι ἡ μετάνοια ἀποτελεῖ πρωτίστως κατάσταση ἐσωτερικὴ, ἡ ὁποία συντελεῖται στὴ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὄχι ἁπλῶς μία βελτίωση τῆς συμπεριφορᾶς μὲ τύπους καὶ σχήματα ἐξωτερικὰ. Ὑπάρχει ἀλλοίωση στὰ βάθη τὴς ὑπάρξεως, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ τελικὰ στὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ στὴν ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου νὰ πράττει μόνο τὸ ἀγαθό.
Ἄς δοῦμε ὅμως καὶ ὅσα ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης καταγράφει στὸ βιβλίο τῆς «Κλίμακος» στὸ κεφάλαιο «Περὶ Μετανοίας»:
«Μετανοὼν σημαίνει ἀγοραστὴς τῆς ταπεινώσεως. Μετάνοια σημαίνει μόνιμος ἀποκλεισμὸς κάθε σωματικῆς παρηγορίας.
Μετάνοια σημαίνει σκέψις αὐτοκατακρίσεως, ἀμεριμνησία γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα καὶ μέριμνα γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἑαυτοῦ μας.
Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα τῆς ἐλπίδος καὶ ἀποκήρυξις τῆς ἀπελπισίας. Μετανοών σημαίνει κατάδικος ἀπηλλαγμένος ἀπὸ αἰσχύνη».
Ἄς προσέξουμε καὶ τοὺς λόγους τούτους. Ἡ μετάνοια συνοδεύεται ἀπὸ τὴν ταπείνωση, ἀπὸ τὴν αὐτοκατάκριση, ἀπὸ τὸν ἐκούσιο ἀποκλεισμό ἀπὸ κάθε παρηγορία, ὅμως τὴν ἴδια στιγμή παρουσιάζεται ὡς θυγατέρα τῆς ἐλπίδος, ὡς ἀποκήρυξη τῆς ἀπελπισίας, ὡς ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν αἰσχύνη τῆς ἁμαρτίας. Δὲν εἶναι κατάσταση ποὺ ἐγκλωβίζει τὸν ἄνθρωπο σὲ μιὰ στεῖρα θλίψη, ἀλλὰ τὸν ἀναγεννᾶ ἀπελευθερωμένο ἀπὸ τὰ δεινὰ τῶν πτώσεών του.
Κι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παραγγέλει:
«Ἥμαρτες; Μετανόησον· μὴ διὰ τῆς ῥᾳθυμίας ἀνίατον σεαυτῷ τὸ πάθος ποιήσῃς. Σκότος ἀλλοιοῦται, φωτὸς φανέντος· καὶ ἁμαρτία ἀφανίζεται, μετανοίας ὀφθείσης».
(Ἁμάρτησες; Μετανόησε κι ὄχι μέ τήν νωθρότητα νά κάνεις ἀνίατο τό πάθος γιά σένα. Ὅπως τό σκοτάδι ἐλλατώνεται ὅταν φανεῖ τό φῶς ἔτσι ἡ ἁμαρτία ἀφανίζεται ὅταν φανεῖ ἡ μετάνοια).
Γιὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο ἡ μόνη ἀπάντηση στὴν ἁμαρτία εἶναι ἡ μετάνοια, ἡ ὁποία ἐνεργεῖ ὡς τὸ φῶς τὸ ποὺ μὲ τὴν παρουσία του ἀφανίζει κάθε σκότος. Ἡ μετάνοια εἶναι τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ ποὺ φαίνει πᾶσι, γι’ αὐτὸ ἀποτελεῖ μετοχὴ στὴ θεία Χάρη, εἶναι θεῖος φωτισμὸς. Δὲν εἶναι κατάκτηση ἀνθρώπινη, ἀλλὰ δώρημα τοῦ Θεοῦ σὲ κάθε ἀνθρώπινη ψυχὴ ποὺ παίρνει τὴν ἀπόφαση νὰ ἐγκαταλείψη τὴν ζοφώδη νύκτα τῆς ἁμαρτίας.
Ἡ σπουδὴ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς ὑποδεικνύει πὼς μετάνοια δὲν εἶναι οἱ τύψεις καὶ οἱ ἐνοχὲς, δὲν εἶναι ἡ συναισθηματικὴ συντριβὴ ἢ ἡ ὀρθολογικὴ δικαιοκρισία, δὲν εἶναι τὰ ἀπεγνωσμένα δάκρυα ἤ ἡ ἀπέλπιδη αὐτοκαταδίκη. Ἡ μετάνοια δὲν εἶναι σχῆμα θεωρητικὸ, πρόσταγμα ἠθικολογικὸ. Εἶναι ἀλήθεια ψηλαφίσιμη σὲ πρόσωπα· στὸν τελώνη καὶ στὸν ἄσωτο, στὴν ὁσία Μαρία τὴν Αἰγυπτία, στοὺς ἀποστόλους Πέτρο καὶ Παῦλο, στὸν ληστὴ, τὸν συσταυρωθέντα μετὰ τοῦ Κυρίου καὶ σὲ τόσες ἄλλες ἁγίες μορφὲς ποὺ ἡ Ἐκκλησία τοποθετεῖ ἐνώπιόν μας καθημερινὰ γιὰ νὰ γνωρίσουμε καὶ ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι ποιὸς εἶναι ὁ σίγουρος καὶ ἀσφαλῆς δρόμος τῆς σωτηρίας.
Ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,
Ἡ θύρα τῆς μετανοίας ἀνοίγει μὲ τὴν εἴσοδο μας στὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ. Μὴ φοβηθεῖτε τὴν στενότητα τῆς πύλης, μὴ διστάσετε μπροστὰ στὴν ταπεινή της ὅψη, μὴ δειλιάσετε ἀναλογιζόμενη τὴν πνευματικὴ σας γυμνότητα, μὴν ἀρνηθεῖτε τὴν εὐκαιρία ποὺ ὁ Θεὸς δίδει σὲ ὅλους μας, νὰ πορευθοῦμε συνειδητὰ πρὸς τὸ Πάσχα, πρὸς ἐκεῖνο τὸ πέρασμα ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς ἁμαρτίας στὴν ἐλευθερία τοῦ σταυρωθέντος καὶ ἀναστάντος Χριστοῦ.
«Ἰδού καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού καιρός μετανοίας»
Καλὴ καὶ εὐλογημένη ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή !
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
https://genesisxresearch.files.wordpress.com/2013/03/serafeim-mitropolitis-peiraios-sarakosti.jpg
Ασφάλεια & Υγεία, Αφιερώματα, Ελλάδα, Ζωή & Υγεία, Υγεία

Τι είναι αυτό; 2007


Αποκάλυψη, Αποκαλύψεις, Ασφάλεια & Υγεία, Αφιερώματα, Ανακοινώσεις, Ανθρωπολογία, Διάφορα, Δικαιώματα, Επιστήμη, Είπαν, Εγκληματικότητα, Εγκληματολογία, Ειδήσεις, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί, Ζωή & Υγεία, Κυβερνήσεις, Υγεία, Φαρμακοβιομηχανίες

Ένα αληθινό περιστατικό. ΔΙΑΒΑΣΤΕ !!!


Η μικρή Μαιρούλα.Ένα αληθινό περιστατικό.

– Ένα απόγευμα παίρνουν οι γονείς την ΜΑΙΡΟΥΛΑ (4 ετών) και την πηγαίνουν στον(στην) παιδίατρο για ένα συνηθισμένο εμβόλιο(MMR ας πούμε).

Αφού εμβολιάσθηκε η μικρή έφυγαν και πήγαν σπίτι τους.

Μετά από 3 περίπου μήνες η Μαιρούλα αρχισε να έχει τα πρωινά για κανα 5λεπτο τάση για εμετό. Επίσης χωρίς ιδιαίτερη αιτία η Μαιρούλα έπεφτε συνεχώς και χτυπούσε. Ανησύχησαν οι γονείς και…

πήγαν πάλι την Μαιρούλα στον(στην) παιδίατρο.

Μόλις είδε την Μαιρούλα ο(η) παιδίατρος είπε στους γονείς να πάνε στα νοσοκομεία παίδων της Αθήνας και θα ειδοποιήσει να τους περιμένει νευρολόγος. Ανήσυχοι οι γονείς ρώτησαν τι συμβαίνει, οπότε ο(η) παιδίατρος τους απάντησε: Λόγω του εμβολίου που έκανε η Μαιρούλα πιθανώς να έχει δημιουργηθεί κύστη με υγρό στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Οι γονείς σάστισαν.
-Πήραν την Μαιρούλα και την πήγαν στο νοσοκομείο ΠΑΙΔΩΝ όπου τους περίμενε νευρολόγος. Μόλις εξέτασε ο νευρολόγος την Μαιρούλα έδωσε εντολή για μαγνητική στο κεφάλι.

Οι γονείς τρελάθηκαν και είπαν στον νευρολόγο αυτά που τους είπε ο(η) παιδίατρος.
Τότε κυνικά ο νευρολόγος τους είπε ότι μάλλον το υγρό έχει γίνει όγκος.
Αμέσως η μητέρα ρώτησε τον γιατρό: Αφού τα εμβόλια δημιουργούν τέτοια προβλήματα γιατί οι γιατροί δεν ενημερώνουν τον κόσμο.

Η απάντηση του νευρολόγου ήταν η εξής:
Εγώ δεν εμβολιάζω τα παιδιά μου αλλά ποιός μπορεί να τα βάλει με τις φαρμακοβιομηχανίες από την στιγμή που καταφέρνουν να εγκρίνει ο ΕΟΦ τα δηλητηριά τους;

Ξαναρωτάει η μητέρα: Πως γίνεται να μην εμβολιάσω το παιδί μου και να το δεχτούν στο σχολείο; Απαντάει ο γιατρός: Μπορείς να πληρώσεις τον γιατρό να υπογράψει ότι έκανε το εμβόλιο το παιδί σου και να μην το κάνει.
Οι γονείς ξέσπασαν σε λιγμούς.

– Έγινε τελικά η μαγνητική και βρέθηκε ότι η μικρή Μαιρούλα είχε έναν όγκο 5 εκατοστά στο πίσω μέρος του κεφαλιού εξαιτίας ενός εμβολίου. Αμέσως ξεκίνησε η διαδικασία για χειρουργείο. Εννοείτε ότι έπεσε και το σχετικό φακελάκι περί τα 3000 ΕΥΡΩ στον νευροχειρούργο.

Μέχρι εδώ είναι το πρώτο μέρος της επιχείρησης. Τα κρούσματα λευχαιμιών και όγκων έχουν αυξηθεί κατακόρυφα μετά την εισαγωγή στην αγορά των νέων εμβολίων από το 2005 και μετά. Για προσέξτε το 2ο μέρος της επιχείρησης:

-Μετά από 10ήμερη παραμονή στην νευροχειρουργική η Μαιρούλα μεταφέρεται στο πολυδιαφημησμένο νέο ογκολογικό νοσοκομείο ΜΑΡΙΑΝΑ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗ ΕΛΠΙΔΑ.

Στο μεταξύ βγήκε και η ιστολογική εξέταση και βρέθηκε ότι η Μαιρούλα είχε κακοήθη όγκο.
Αφού μπήκε στο δωμάτιο η Μαιρούλα ήρθε ο(η) ογκολόγος ιατρός και είπε στους γονείς ότι το παιδί τους για να έχει καλύτερα αποτελέσματα θα πρέπει να φέρουν ένα φάρμακο (EDOXAN) από τις ΗΠΑ διότι το EDOXAN εδώ στην ΕΛΛΑΔΑ προέρχεται από Ινδία και Πακιστάν.

Έντρομοι οι γονείς ρώτησαν γιατί συμβαίνει αυτό.
Ο(Η) ογκολόγος απάντησε:
Διότι το υπουργείο υγείας έδωσε εντολή να προμηθευόμαστε τα πιο φθηνά φάρμακα που έχουν έγκριση από τον ΕΟΦ. Όμως επειδή τα φάρμακα αυτά έχουν πολλά προσθετικά (έκδοχα) έχουν και περισσότερες παρενέργειες και δεν είναι σίγουρο ότι θα έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Έτσι οι γονείς ξεκίνησαν έναν αγώνα να φέρουν EDOXAN από τις ΗΠΑ. Φυσικά σχεδόν πούλησαν το μισό τους σπίτι.
-Έτσι ξεκίνησαν οι χημειοθεραπείες της Μαιρούλας. Εκτός από το ΕΝΤΟΞΑΝ η Μαιρούλα έπαιρνε ΟΓΚΟΒΙΝ, ΚΑΡΜΠΟΠΛΑΤΙΝΑ, ΒΕΠΕΣΙΝΤ σε διάφορες δόσεις και σχήματα. Οι θεραπείες που έκανε η Μαιρούλα ήταν 4ήμερες και κοστίζουν 5000 ευρώ για το ταμείο περίπου(η μία 4ήμερη).

Εδώ ξεκινάει το τρίτο μέρος της επιχείρησης.
Πριν προχωρήσω θα δώσω μερικές πληροφορίες για την αντιμετώπιση του καρκίνου. Για να καταπολεμηθεί η νόσος πρέπει να πέφτουν τα αιματολογικά και όχι να είναι φυσιολογικά, δηλαδή να πέφτουν σε επίπεδα που το παιδί να χρειάζεται μετάγγιση. Επομένως η αιμοσφαιρίνη να πέφτει κάτω από 8 και τα αιμοπετάλια κάτω από 20000. Βέβαια σε αυτή την περίπτωση με τα αιμοπετάλια το παιδί κινδυνεύει με εγκεφαλική αιμορραγία αλλά αυτό αντιμετωπίζεται με μετάγγιση.

-Η θεραπεία της Μαιρούλας πήγαινε καλά. Σε κάθε θεραπεία τα αιματολογικά έπεφταν όλο και πιο πολύ οπότε χρειάζονταν μετάγγιση. Εδώ αρχίζει και το πρόβλημα. Τα αιμοπετάλια της μετάγγισης έχουν όριο ζωής από 1 μέρα εως 5 μέρες ανάλογα από το πόσο είναι αποθηκευμένα όμως αυτό πως μπορούν να το ξέρουν οι γονείς; Οι γιατροί και οι νοσοκόμοι δεν μιλάνε αρκετά αν δεν πέσουν τα ανάλογα φακελάκια. Έτσι η Μαιρούλα έβαλε αιμοπετάλια αλλά ήταν για 2 ημέρες και το παιδί είχε πάθει από τις θεραπείες μυελική υποπλασία δηλαδή δεν παρήγαγε αιμοπετάλια ο μυελός. Οι γονείς νόμιζαν ότι όπως τις άλλες φορές έβαλε το παιδί τους αιμοπετάλια για 5 ημέρες. Την Τρίτη ημέρα το βράδυ το παιδί είδε ένα εφιάλτη πιέστηκε και επειδή δεν είχε αρκετά αιμοπετάλια έπαθε εγκεφαλική αιμορραγία. Το παιδί ενώ πήγαινε καλά στην θεραπεία τελικά πέθανε.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ:

1η ΕΡΩΤΗΣΗ: ΦΤΑΙΕΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ ΠΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΤΟΝ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΕΜΒΟΛΙΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΣΤΟΝ ΝΕΥΡΑΞΟΝΑ;

2Η ΕΡΩΤΗΣΗ: ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΙΛΑΝΕ ΕΝΩ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΩ ΞΕΡΟΥΝ;

3Η ΕΡΩΤΗΣΗ: ΦΤΑΙΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΤΟΥ ΕΟΦ ΚΑΙ ΕΝΩ ΞΕΡΟΥΝ ΣΥΝΑΙΝΟΥΝ;

4Η ΕΡΩΤΗΣΗ: ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΣΟΚΟΜΟΙ ΠΟΥ ΕΝΩ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΛΗΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΩΝ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΙΣ; ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΕΙΣ ΑΛΛΑ.

5 ΕΡΩΤΗΣΗ: ΦΤΑΙΝΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ (ΚΑΡΕΚΛΟΚΕΝΤΑΥΡΟΙ) ΠΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΝΑ ΕΜΒΟΛΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΠΕΡΙ ΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΣΘΕΝΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ;

ΠΟΣΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΘΑ ΓΙΝΕΤΕ ΑΚΟΜΑ;
ΠΟΣΕΣ ΖΩΕΣ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΟΙ ΠΛΑΤΕΣ ΣΑΣ ΣΤΟΝ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ;
ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΤΡΥΦΕΡΕΣ ΨΥΧΕΣ ΝΑ ΤΙΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙΤΕ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ; ΝΑ ΤΙΣ ΕΧΕΤΕ ΜΕΤΑΒΑΛΕΙ ΣΕ ΠΗΓΕΣ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ;
ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΤΟ ΔΕΧΟΣΑΣΤΑΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;
ΕΠΕΙΔΗ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΘΕΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΩ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΥΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΝΑ ΕΡΘΕΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΟΜΙΣΜΑ.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
attikanea.blogspot.com

ΠΗΓΗ: http://ellinonpaligenesia.blogspot.gr/2011/12/blog-post_5776.html

Αποκαλύψεις, Αφιερώματα, Βιολογία, Διάφορα, Δικαιώματα, Εγκληματικότητα, Ειδήσεις, Ενέργεια, Ζωή & Υγεία, Κυβερνήσεις

Xιλή: Όταν το νερό παύει να είναι δημόσιο αγαθό και πωλείται! (Βίντεο)


ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΖΩΗ Τα «δικαιώματα νερού» ΕΞΑΝΤΑΣ

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=3H91Qqtzp5A

24.06.2012

Όλα τα νερά της Χιλής εκτός από τη θάλασσα, έχουν «κοπεί» σε μερίδια που ονομάζονται «δικαιώματα νερού». Τα «δικαιώματα νερού» είναι τίτλοι ιδιοκτησίας ισόβιοι, ξέχωροι από τη γη και έχουν εμπορική αξία, όπως ακριβώς ένα σπίτι, ή ένα κτήμα.

Μπορείς να το νοικιάσεις, να το χρησιμοποιήσεις, ή να το κρατήσεις χωρίς να το κάνεις τίποτα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, για να το πουλήσεις ακριβά.

Στη χώρα, που θεωρείται πρωτοπόρος στις εφαρμογές του νεοφιλελευθερισμού και των ιδιωτικοποιήσεων, όλα τα νερά πωλούνται. Ποτάμια, λίμνες και υπόγεια ύδατα καταλήγουν σε ιδιώτες, σε επιχειρήσεις και κερδοσκόπους που θεωρούν το νερό επένδυση με σκοπό το κέρδος. Στη Χιλή το νερό δεν θεωρείται πια αναφαίρετο δικαίωμα, αλλά εμπορεύσιμο προϊόν. Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει, πως αν είσαι αγρότης δεν μπορείς να ποτίσεις το χωράφι σου ακόμα και αν αυτό βρίσκεται στις όχθες του ποταμού διότι το ποτάμι μπορεί να ανήκει σε άλλους. Αντιστοίχως, δεν μπορείς να πάρεις νερό αν δεν έχεις «δικαίωμα» και συλλαμβάνεσαι αν πιαστείς επ’ αυτοφώρω. Όλα ξεκίνησαν το 1981, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ όταν δημιουργήθηκε ο Κώδικας του Νερού (Codigo de Aguas), ένα πακέτο νόμων οι οποίοι θεμελιώνουν ότι το νερό δεν είναι δημόσιο αγαθό, αλλά ιδιωτικό προϊόν.
Αναδημοσίευση από : defencenet.gr
Αποκάλυψη, Αποκαλύψεις, Ασφάλεια & Υγεία, Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Αιγαίο, Ανακοινώσεις, Διάφορα, Ειδήσεις, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί, Ελληνική Παράδοση, Ζωή & Υγεία, Θρησκείες, Θαύματα, Κυβερνήσεις, Καταστροφολογία, Μαρτυρίες, Ορθοδοξία, Οικονομία, Προτάσεις, Προφητείες, Παράξενα Φαινόμενα, Πατριωτισμός, Παγκοσμιοποίηση, Πειράματα, Πνευματικά Άρθρα, Πολιτισμοί, Πολιτικά, Στρατιωτικά, Συμβολογία, Υγεία, Χαμένοι Πολιτισμοί

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ-ΓΙΑ ΟΣΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Νέα από σύγχρονη γερόντισσα : “ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΠΟΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΕΥΜΑΡΕΙΑ”

Λάβαμε από τον γνωστό κι αξιόπιστο φίλο του blog Τ. τα παρακάτω νέα από σύγχρονη γερόντισσα, τα οποία παραθέτουμε με την παρατήρηση ότι από μόνοι τους οι χρονικοί προσδιορισμοί – όπως αποδείχθηκε κατ’ επανάληψη – είναι, αν μη τι άλλο, ριψοκίνδυνοι και καλό είναι να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντί τους :

«ΜΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΓΡΑΦΟΥΝ ΛΕΕΙ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΟΤΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ ΟΛΑ.  ΑΠΟ ΤΟΝ IOYNIO  ΘΑ  ΑΡΧΙΣΟΥΝ (σ.σ. ΜΑΛΛΟΝ ΑΥΤΗ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΕΙ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ).

ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΨΕΥΤΟΡΩΜΑΙΪΚΟΥ.

ΕΤΣΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΜΠΑΜ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΥΡΗΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΡΑ ΘΑ ΜΟΛΥΝΘΟΥΝ.

ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΘΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ.

ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΑΝΑΣΑ ΑΦΟΥ ΜΕ 3 ΜΗΝΕΣ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

ΑΥΤΑ ΙΣΧΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΓΙΑ ΑΛΛΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ. ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΝ.

ΟΣΟΙ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΓΛΙΤΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΟΡΑ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΕΡΟΙ.

ΠΟΛΛΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΘΑ ΠΤΩΧΕΥΣΟΥΝ.(ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ). ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΘΑ ΕΥΤΕΛΙΣΤΕΙ-ΞΕΥΤΙΛΙΣΤΕΙ.

ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Ο ΒΑΤΑΤΖΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ-ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΥΣ ΟΛΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΛΥΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΚΡΟΒΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ,ΕΜΕΙΣ ΤΟΤΕ ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΝΟΥΝ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΝ.

ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ ΑΝΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΤΑ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΒΓΟΥΝ.

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΑΜΕ ΣΠΟΡΟ. ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΑ ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΣΠΟΡΟ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ. (ΞΕΡΩ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΠΟΡΟ ΚΑΙ ΒΑΖΟΥΝ ΟΛΟ ΥΒΡΙΔΙΑ,ΚΑΠΟΙΟΙ ΒΕΒΑΙΑ ΕΧΟΥΝ).

ΕΡΕΥΝΑΤΕ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ (3 ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΛΑΓΕ ΓΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΑΓΙΟΥΣ & ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ)

ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΜΑΣ ΚΥΡΙΕΥΣΑΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΗΣ ΣΙΩΝ (ΤΑΛΜΟΥΔ Η ΒΑΣΗ). ΕΠΙΣΗΣ ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ ΠΟΛΛΑ  ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΠΟΡΝΕΙΑ,ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, ΤΑΙΝΙΕΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΑΛΛΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ.

ΜΕΤΑ ΤΟ 2050 ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ.

ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ  ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΟΝΙΣΕ:

Α) ΤΗΣ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΜΕ ΛΕΝΕ ΤΡΕΛΟ ΚΑΙ ΑΙΣΧΑΤΟΛΟΓΟ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΓΡΑΦΕΣ,ΝΑ ΨΑΞΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΒΡΟΥΝ ΚΑI ΝΑ ΤΑ ΔΟΥΝ. ΕΣΥ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΛΕΣ.

Β) ΤΗΣ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΠΟΛΛΟΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΥΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. ΚΟΜΜΕΝΗ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣ,ΣΕ ΑΥΣΤΗΡΟ ΥΦΟΣ(Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΕΔΩ ΚΑΙ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΥΦΟΣ ΑΛΛΑ ΕΔΩ ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕ ΣΗΜΑΝΕ ΠΟΛΕΜΟΣ). ΟΣΟ ΚΑΝΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΣΟ ΘΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΘΑ ΔΙΑΙΩΝΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΑΒΑΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΡΑΒΑΜΕ.

ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΠΟΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΕΥΜΑΡΕΙΑ ΜΟΥ ΕΙΠΕ,ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ “ΚΑΛΟΤΥΧΟΣ ΟΠΟΙΟΣ ΖΗΣΕΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΡΩΓΕΙ ΜΕ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΚΟΥΤΑΛΙ”.»

Μία Γερόντισσα είπε για τα γεγονότα που θα συμβούν στην Ελλάδα http://hggiken.pblogs.gr/2012/03/nea-apo-syghronh-gerontissa-meta-th-mpora-er…

ΠΗΓΗ: http://hggiken.pblogs.gr/2012/03/nea-apo-syghronh-gerontissa-meta-th-mpora-erhetai-h-efmareia.html

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Πατέρας Ελπίδιος-Μετά τον Ιούνιο (2012) θα ζήσουμε πολλά

ΠΗΓΗ: http://www.youtube.com/watch?v=sJxRcGCrZHM&feature=iv&src_vid=BuGCs2l9rOg&annotation_id=annotation_295228

Ασφάλεια & Υγεία, Αφιερώματα, Αδελφότητες/Αιρέσεις, Ειδήσεις, Ζωή & Υγεία, Θρησκείες, Ορθοδοξία, Παγκοσμιοποίηση, Πνευματικά Άρθρα, Συνωμοσιολογίες, Υποταγή Συνειδήσεων, Υγεία

ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΙΣ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ «ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ»;


 

ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΙΣ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ «ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ»;

(Ι)

Η Ρώσικη Εκκλησία όχι μόνο δεν έχει αναγνωρίσει τις λεγόμενες «εναλλακτικές θεραπείες» αλλά εναρμονιζόμενη με τα πορίσματα της Θ’ & ΚΒ’ Πανορθόδοξης Συνδιασκέψεως στην οποία συμμετείχε σαν εκπρόσωπος του Ρωσικού Πατριαρχείου ο  Ιερομόναχος Θεοφάνης Λουκιάνωφ«…προειδοποιεί και για τον κίνδυνο της εισαγωγής, με το πρόσχημα της «εναλλακτικής ιατρικής», των αποκρυφιστικών και «μαγικών» πρακτικών, οι οποίες  υποβάλλουν τη βούληση και τη συνείδηση των ανθρώπων στην επιρροή των δαιμονικών δυνάμεων».

«Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα και την πραγματική δυνατότητα της μη αποδοχής εκείνων των μεθόδων ασκήσεως επιρροής πάνω στον οργανισμό του, οι οποίες αντιτάσσονται στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις».

Σας υπενθυμίζουμε ότι στα Πορίσματα της ΚΒ’ Συνδιασκέψεως αναφέρεται… «ότι όλες οι μορφές και εκφάνσεις του αποκρυφισμού (αστρολογία, μαγεία, εναλλακτικές θερα­πείες κ.α.) δεν έχουν καμμία επιστημονική τεκμηρίωση και αξία. …»

Ξεκάθαρη απάντηση στα παπαγαλάκια του επαγγελματικού αποκρυφισμού από τη Ρώσικη Εκκλησία. Ξεκάθαρη απάντηση σε όσους αλλοιώνουν έννοιες – νοήματα και διδασκαλίες αιώνων προκειμένου να πουλήσουν το σάπιο εμπόρευμα των λεγομένων ενεργειακών θεραπευτικών μεθόδων. Σας παρουσιάζουμε τα αποσπάσματα από την επίσημη ιστοσελίδα της Ρωσικής Εκκλησίας σε 3 γλώσσες.

http://www.mospat.ru/ru/documents/social-concepts/xi/

 

http://www.mospat.ru/en/documents/social-concepts/xi/

http://www.mospat.ru/gr/documents/social-concepts/xi/

Στο δεύτερο μέρος, σε επόμενη ανάρτησή μας, θα μάθετε ποιοι είναι αυτοί που κόπτονται για την υγεία σας με προώθηση των ενεργειακών θεραπευτικών μεθόδων, του βελονισμού και της ομοιοπαθητικής μέσω της Ορθοδοξίας, ποιες είναι οι «αγνές» προθέσεις τους, με ποιους κορυφαίους Ομοιοπαθητικούς συνεργάζονται και ποιες οργανικές θέσεις κατέχουν! Προσεχώς…

ΠΗΓΗ: http://www.egolpion.com/alternative_russia.el.aspx

Αφιερώματα, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί, Θρησκείες, Ιστορία, Ορθοδοξία

29 Μαϊου: ημέρα θλίψης, γιατί “η Πόλις εάλω…”


Συντάκτης: Νικόλαος Αλεβιζόπουλος, Δημοσίευση: 29/05/2012

29 ΜΑΙΟΥ: ημέρα θλίψης  γιατί «Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ…».  Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, πρωτεύουσας του Βυζαντινού κράτους, από τους Τούρκους το 1453, το τέλος ουσιαστικά του Βυζαντίου ως πολιτικής οντότητας, δεν σήμανε και το τέλος της διάχυσης του Βυζαντινού πολιτισμού.

Μπορεί  τα τουρκικά στρατεύματα του Μωάμεθ Β’ μετά από γενική έφοδο, κυρίως στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, να μπαίνουν αλαλλάζοντας  στην Κωνσταντινούπολη, όμως ο ηρωικός, σύμφωνα με την παράδοση, θάνατος του Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου, του τελευταίου Αυτοκράτορα του Βυζαντίου, επισφραγίζει την άλωση της Βασιλίδας από το Μωάμεθ τον Πορθητή, με μεταφυσικό νόημα, σχεδόν με μυστηριακή πνοή.

Η πτώση της ιστορικής πόλης και η ηρωική και ιερή μορφή του τελευταίου υπερασπιστή Αυτοκράτορα, σημειώνουν και το τέλος του Βυζαντίου με την υπερχιλιετή, ένδοξη και σκληρή πολεμική ιστορία του, με την ορθόδοξη χριστιανική πίστη και τον απαστράπτοντα πολιτισμό του.

Ο τελευταίος αυτοκράτορας…

Ο τρόπος που θυσιάστηκε ο τελευταίος Αυτοκράτορας, καθώς και ότι δεν διασώθηκαν πληροφορίες για τις τελευταίες στιγμές του στο πεδίο της μάχης, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για ποικίλους θρύλους με κυριότερο αυτόν του «μαρμαρωμένου βασιλιά» που περιμένει την στιγμή να ανακτήσει την Πόλη και την Αυτοκρατορία του. Μια λαϊκή, χριστιανική παράδοση, αναφέρει ότι τη στιγμή που διέρρηξαν οι Τούρκοι την πύλη της Αγίας Σοφίας τελούνταν θεία λειτουργία και ο ιερέας τη στιγμή που είδε τους μουσουλμάνους να ορμούν στο πλήθος των πιστών, εισήλθε και εξαφανίσθηκε μέσα στον τοίχο, πίσω από το Άγιο Βήμα, που άνοιξε μπροστά του κατά τρόπο μαγικό. Λέγονταν ότι όταν η Κωνσταντινούπολη θα επανέλθει στα χέρια των Χριστιανών, ο ιερέας θα βγει από τον τοίχο για να συνεχίσει την λειτουργία.

Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, ο Αμερικανός ιστορικός Ε. Α. Γκρόσβενορ αναφέρει ότι στην συνοικία Αμπού Βεφά στην Κωνσταντινούπολη, υπήρχε ένας χαμηλός ανώνυμος τάφος τον οποίο οι Έλληνες της πόλης τιμούσαν ως τάφο του Κωνσταντίνου και τον χρησιμοποιούσαν κρυφά ως τόπο προσευχής. Όμως η Οθωμανική Κυβέρνηση επενέβη εκείνη την εποχή επιβάλλοντας ποινές και ερημώνοντας το μέρος .

Η αποφράδα ημέρα του 1453…

Χάρις στα απόρθητα τείχη της και στην ισχύ του βυζαντινού κράτους η Κωνσταντινούπολη έμεινε απόρθητη για σχεδόν 1000 χρόνια. Γνώρισε πολλές πολιορκίες από τους Αβάρους, τους Άραβες, τους Ρώσους, τους Βουλγάρους, αλλά έμελλε να πέσει για πρώτη φορά το 1204 στα χέρια των Σταυροφόρων, οι οποίοι κατευθύνονταν προς την Παλαιστίνη για να ελευθερώσουν τους Αγίους Τόπους. Οι Βυζαντινοί ξαναπήραν στην κατοχή τους την Κωνσταντινούπολη το 1261 και τη διατήρησαν για σχεδόν 200 χρόνια ακόμη. Παρά την αδυναμία τους, θα αποκρούσουν και άλλες πολιορκίες μέχρι να φθάσει η αποφράδα μέρα του 1453.

Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους κράτησε περίπου 3 μήνες και, τελικά, ο σημαντικά ισχυρότερος Μωάμεθ την κατέλαβε την Τρίτη 29 Μαΐου 1453.Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου οι Τούρκοι όρμησαν μέσα στην πόλη αρχίζοντας μαζικές λεηλασίες. Ένα μεγάλο πλήθος πολιτών κατέφυγε στην Αγία Σοφία, ελπίζοντας να βρει εκεί ασφάλεια. Αλλά οι Τούρκοι διέρρηξαν την κεντρική πύλη και όρμησαν μέσα στην εκκλησία όπου έσφαξαν το πλήθος, χωρίς διάκριση φύλου και ηλικίας. Την ημέρα της πτώσης της Κωνσταντινούπολης, ή πιθανόν την επόμενη, ο Σουλτάνος εισήλθε επίσημα στην πόλη και πήγε στην Αγία Σοφία, όπου και προσευχήθηκε. Κατόπιν ο Πορθητής εγκαταστάθηκε στα αυτοκρατορικά ανάκτορα των Βλαχερνών.

Θανάτωση του άμαχου πληθυσμού, χωρίς διάκριση!

 Όπως παραδίδει ο Γεώργιος Φραντζής, δόθηκε διαταγή για τριήμερη λεηλασία της πόλης. Άλλες πηγές αναφέρουν πως ουσιαστικά η λεηλασία έπαυσε μετά την πρώτη ημέρα. O ιστορικός Μιχαήλ Δούκας αναφέρει πως ο σουλτάνος επιφύλαξε για τον εαυτό του τα οικοδομήματα και τα τείχη της πόλης, αφήνοντας τα υπόλοιπα αγαθά, τους αιχμαλώτους και τα λάφυρα στη διάθεση των στρατευμάτων . Ο άμαχος πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης θανατωνόταν χωρίς διάκριση.

Οι εκκλησίες με επικεφαλής την Αγία Σοφία, καθώς και τα μοναστήρια, με όλο τους τον πλούτο, λεηλατήθηκαν και βεβηλώθηκαν, ενώ οι ιδιωτικές περιουσίες έγιναν αντικείμενο αρπαγής και λαφυραγωγίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών χάθηκαν αναρίθμητοι πολιτιστικοί θησαυροί. Πολύτιμα βιβλία κάηκαν, κομματιάστηκαν ή πουλήθηκαν σε εξευτελιστικές τιμές. Ο ιστορικός Κριτόβουλος, που ανήκε στο φιλο-οθωμανικό στρατόπεδο, αναφέρει ότι δεν υπήρξε στοιχειώδης οίκτος κατά τις λεηλασίες και η πόλη ερημώθηκε ολοσχερώς.

Μία συγκλονιστική μαρτυρία: “Εάλω η Πόλις…”

«…. Οι Έλληνες μόλις διέτρεξε η φήμη πως έπεσε η Πόλη, άλλοι άρχισαν να τρέχουν προς το λιμάνι στα πλοία των Βενετσιάνων και των Γενοβέζων και καθώς ορμούσαν πολλοί πάνω στα πλοία βιαστικά και με ακαταστασία χάνονταν, γιατί βούλιαζαν τα πλοία. Και έγινε εκείνο που συνήθως γίνεται σε τέτοιες καταστάσεις. Με θόρυβο, φωνές και χωρίς καμιά τάξη έτρεχαν να σωθεί ο καθένας μέσα σε σύγχυση…

  Ένα μεγάλο πλήθος άνδρες και γυναίκες, που όλο και μεγάλωνε από τους κυνηγημένους, στράφηκε προς τον πιο μεγάλο ναό της Πόλης, που ονομάζεται Αγιά Σοφιά. Μαζεύτηκαν εδώ άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Σε λίγο όμως πιάστηκαν από τους Τούρκους χωρίς αντίσταση. Πολλοί άνδρες σκοτώθηκαν μέσα στο ναό από τους Τούρκους. Άλλοι πάλι σ’ άλλα μέρη της Πόλης πήραν τους δρόμους χωρίς να ξέρουν για που. Σε λίγο άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι πιάστηκαν και πολλοί όμως από τους Έλληνες φάνηκαν γενναίοι: αντιστάθηκαν και σκοτώθηκαν, για να μη δουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους σκλάβους.

 Σε όλη την Πόλη τίποτε άλλο δεν έβλεπες παρά αυτούς που σκότωναν και αυτούς που σκοτώνονταν, αυτούς που κυνηγούσαν και κείνους που έφευγαν».

Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, “Απόδειξις ιστοριών”

Ας πάψουμε να είμαστε μίζεροι! Ας νιώσουμε περήφανοι για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία!

Ουσιαστικά το Βυζάντιο υπήρξε πολυσχιδέστερο και πολυπλοκότερο από ό,τι φαντάζονται οι πολέμιοι του. Και όπως κάθε πολιτισμός, έχει κι αυτό τους επικριτές του και τους φανατικούς οπαδούς του. Το μόνο βέβαιο είναι ότι  σήμερα δεν θα μπορούσαμε να μιλούμε για ελληνική μόρφωση και παιδεία αν δεν ήταν αυτό που διέσωσε και, μέσω των αιώνων, διέσπειρε το ελληνικό πνεύμα σε όλο τον κόσμο.

Ας πάψουμε να είμαστε μίζεροι και ας αισθανθούμε υπερήφανοι για τη μοναδική αυτοκρατορία στον κόσμο που κράτησε τόσα χρόνια και έδωσε τα φώτα του πολιτισμού σε κάθε έθνος που ήρθε σε επαφή μαζί του. Ας πάψουμε να παπαγαλίζουμε τις ανθελληνικές αθλιότητες ορισμένων ξένων ιστοριογράφων που εξυμνούν κρατίδια διάρκειας δεκαετιών και λησμονούν έστω και να αναφέρουν το χιλιόχρονο οικοδόμημα του Βυζαντίου. Ας πάψουμε να πιστεύουμε τις εκ του πονηρού υπεκφυγές μερικών ξένων ιστοριογράφων οι οποίοι από τη μία θεωρούν το Βυζάντιο ως μη-σημαντικό και από την άλλη προσπαθούν να υποστηρίξουν – ο καθένας για τη χώρα του – ότι η δική τους χώρα είναι οι πραγματικοί συνεχιστές αυτής της “μη-σημαντικής” χιλιόχρονης αυτοκρατορίας.

Η Ρωσσία, η Αυστροουγγαρία και η Γερμανική Συνομοσπονδία (και όχι μόνο) χρησιμοποίησαν σαν σημαία το δικέφαλο αετό για να αποδείξουν ότι ήταν συνεχιστές του Βυζαντίου. Δεν πρέπει να αφήσει ο καθένας τις προσωπικές του αντιθρησκευτικές απόψεις να επικαλύψουν όλα τα λαμπρά και ενδιαφέροντα, θετικά στοιχεία του Βυζαντινού πολιτισμού.

Δυστυχώς μόνο στην Ελλάδα της γκρίνιας και της μιζέριας μπορεί να παρατηρηθεί το φαινόμενο του να υπάρχουν μερικοί που πιστεύουν ότι το ελληνικό έθνος για 1100 χρόνια ως δια μαγείας “εξαφανίστηκε” από προσώπου Γης και μετά το 1821, ως δια μαγείας πάλι, εμφανίστηκε ξανά στον ίδιο χώρο! Ας γίνουμε η Ελλάδα της αυτογνωσίας που προσφέρει η ιστορική γνώση. Γιατί ο Βυζαντινός πολιτισμός ήταν πλούσιος και σε κάθε περίπτωση αντικειμενικά ανώτερος από κάθε άλλον της ίδιας περιόδ��υ.  Το Βυζάντιο ήταν περισσότερο “φως”…από όσο ήταν σκοτάδι.

Γράφει η Αμαλία Κ. Ηλιάδη
φιλόλογος-ιστορικός (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας απ’ το Α.Π.Θ.)
Υπεύθυνη Σχολικής Βιβλιοθήκης 2ου Ε.Π.Α.Λ.  Τρικάλων
http://users.sch.gr/ailiadi , http://www.matia.gr

ΠΗΓΗ: Pyles.tv

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς Ιωάννης ξυπνάει (κυριολεκτικά)!

Αφιερώματα, Φωτογραφίες

Ένα μονοπάτι στον… ουρανό! (photos)


μονοπατι, ουρανο, φωτο, πληθος

« ΦΩΤΟ: Ένα μονοπάτι στον… ουρανό! »

Οι περίφημες Haiku Stairs είναι ένα απότομο μονοπάτι στο νησί Oahu της Χαβάης αλλά και ένα από τα πλέον διάσημα αξιοθέατα ανά τον κόσμο, γνωστό με την κοινή ονομασία Μονοπάτι στον ουρανό , που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου όλες τις εποχές του χρόνου.

Με 3.922 σκαλιά μέχρι την κορυφή της οροσειράς Koolau, σε υψόμετρο 850 μέτρων, η ανάβαση ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη, ενώ η θέα από ψηλά κόβει την ανάσα και αποζημιώνει με το παραπάνω τους επισκέπτες.

Οι σκάλες σε μερικά σημεία είναι αρκετά απότομες που μερικές φορές μοιάζουν να εξαφανίζονται μέσα στα σύννεφα που αγκαλιάζουν το βουνό, δίνοντας την εντύπωση ενός πραγματικά τρομακτικού αλλά και εκπληκτικού συνάμα τοπίου.

Η πεζοπορία παρόλα αυτά είναι πολύ δημοφιλής σε ντόπιους και ξένους τουρίστες, επειδή αποτελεί τρόπον τινά μια συναρπαστική περιπέτεια, ιδίως για όσους δεν πάσχουν από υψοφοβία!

 ΠΗΓΗ1: perierga.grΗΓΗ
Αφιερώματα, Τέχνη

Φωτογραφίες που αψηφούν τη βαρύτητα


Δείτε τι μπορούν να κάνουν δύο φωτογράφοι οι οποίοι διαθέτουν φαντασία και έχουν για σύμμαχό τους τη φύση. (Pics)

Δείχνει να αψηφά την βαρύτητα, να αγγίζει τον ουρανό! Είναι οι υπέροχες φωτογραφίες τραβηγμένες σε βουνοπλαγιές των Άλπεων.

Πρωταγωνιστές ο Matteo Zanvettor  και ο  Edoardo Brotto που χρησιμοποιώντας τη φαντασία τους αλλά και τα παιχνίδια της φύσης μας χάρισαν αυτές τις πανέμορφες φωτογραφίες.

Ο  Brotto στρέφει την κάμερα προς τον φίλο του την ώρα που τα σύννεφα τους καλύπτουν έχοντας την ψευδαίσθηση ότι στέκονται στα σύννεφα.

Αυτές οι υπέροχες φωτογραφίες τραβήχτηκαν στο τέλος της περασμένης εβδομάδας ενώ οι δύο τους βρέθηκαν στις Ιταλικές Άλπεις για να αποθανατίσουν την ομορφιά της χιονισμένης φύσης.

Ο ίδιος δήλωσε “Ήταν ένα είδος  μιας σουρεαλιστικής διάστασης στη φωτογραφία, κάτι που   θα είναι πιθανό να βιώσουμε ξανά”  και πρόσθεσε “Δεν είχα ανέβει ποτέ στην κορυφή του βουνού με τόσο ισχυρούς ανέμους. Αρχικά ανησύχησα, ωστόσο αποφασίσαμε να συνεχίσουμε.”

Από Στέφανος Νικήτας

ΠΗΓΗ: http://news247.gr/kosmos/news/fwtografies_poy_apshfoun_th_varuthta.1707366.html?utm_source=news_art&utm_medium=newsworthy&utm_campaign=news247Widget

Απόψεις, Αρχαιολογία, Αφιερώματα, Γεωλογία, Διάφορα, Εγκληματικότητα, Ελλάδα, Ιστορία, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία

Για την προστασία του Κωρύκειου Άντρου


Παλαιοί & γιατί όχι σύγχρονοι προβληματισμοί

Για την προστασία του Κωρύκειου Άντρου

Θα ήθελα να γράψω για ένα θέμα που ενδιαφέρει όλους μας κι απ’ ότι φαίνεται εδώ και πολλά χρόνια δεν ενδιαφέρεται κανείς από τους αρμόδιους.


Μιλάω για το Κωρύκειον Άντρον φυσικά που είναι εντελώς παρατημένο και όποιος θέλει πάει εκεί μέσα και κάνει ότι θέλει. Άλλοι βάζουν φωτιές από τις οποίες ο καπνός χαλάει όλα τα πετρώματα, άλλοι σκάβουν πιθανά για να βρούνε χρυσό, άλλοι σπάνε τις πέτρες χωρίς να ξέρουν και οι ίδιοι το λόγο, άλλοι φεύγοντας παίρνουν μαζί τους διάφορα πετρώματα ασήμαντα γι’ αυτούς αλλά πολύ σημαντικά για το σπήλαιο, άλλοι γράφουν το όνομά τους κι ότι άλλο τους κατέβει.Απ’ όσο ξέρω αυτό το σπήλαιο είναι προορισμός για πολύ κόσμο κι όταν κάποιος μας ρωτάει πώς να πάει και του λέμε είμαστε όλο καμάρι επειδή είναι στον δικό μας τόπο.

Επιτέλους κάτι θα πρέπει να κάνουν οι αρμόδιοι για τη φύλαξη και τη συντήρηση αυτού έστω και τώρα. Δεν είναι δυνατόν να το γράφουμε σε όλα τα περιοδικά σαν αξιοθέατο και να το έχουμε αφήσει έρμαιο στις ορέξεις του καθενός.

Από τον karam

Αφιερώματα, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Ορθοδοξία, Πνευματικά Άρθρα

Φανερωμένη


el.wikipedia.org

Γενικά η ονομασία Φανερωμένη και ειδικότερα για τον ελλαδικό χώρο, είναι συνυφασμένη με ευσεβείς παραδόσεις του ελληνικού λαού τις οποίες και επικύρωσε η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία στο διάβα των τελευταίων αιώνων. Συνήθως αφορούν τόπους όπου κατά καιρούς «φανερώθηκαν» ιερές εικόνες, συνηθέστερα της Παναγίας, κατά θαυμαστό τρόπο, που η προηγούμενη απόκρυψή τους ανάγεται στη περίοδο της εικονομαχίας στο Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Έτσι η ονομασία «Φανερωμένη» δίνονταν σε ανάμνηση παρόμοιου τρόπου εύρεσης εικόνας σε περιοχές, ναούς και μοναστήρια τα οποία κτίζονταν στη συνέχεια στους τόπους εύρεσης αυτών των εικόνων.

ΠΗΓΗ: http://arta-mou.blogspot.com/2011/06/blog-post_3055.html

Αφιερώματα, Θρησκείες, Ορθοδοξία, Πνευματικά Άρθρα

Φανερωμένη Άρτας


Η Φανερωμένη είναι ορεινό χωριό του νομού Άρτας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.040 μέτρων στις πλαγιές του όρους Ξηροβούνι και αποτελεί έναν από τους ορεινότερους οικισμούς του νομού Άρτας. Η Φανερωμένη ανήκει στον δήμο Ξηροβουνίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 159 κατοίκους. Στη Φανερωμένη, κάθε χρόνο, γίνεται πανηγύρι την ημέρα της γιορτής του Αγίου Πνεύματος.

 

Πηγή: http://arta-mou.blogspot.com/2011/06/photo-facebook-wikipedia.html

Αφιερώματα, Αδελφότητες/Αιρέσεις, Θρησκείες, Ιστορία, Κυβερνήσεις, Καταστροφολογία, Ορθοδοξία, Πειράματα, Πνευματικά Άρθρα

ΠΑΪΣΙΟΣ: ΤΩΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΑΤΟΧΗ…


ΠΑΪΣΙΟΣ: ΤΩΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΑΤΟΧΗ…ΑΛΛΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΜΙΑ “ΣΦΑΛΙΑΡΑ” ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΒΓΑΛΕΙ ΣΕ ΚΑΛΟ ΤΕΛΙΚΑ!!!

Ο Γέροντας, με πολλή αγάπη και ευγένεια, προειδοποιεί ταυτόχρονα όλες τις αιρέσεις, ότι τώρα ΔΕΝ θα είναι η Δευτέρα Παρουσία, όπως διαδίδουν και τρομοκρατούν τους οπαδούς τους, απομακρύνοντάς τους και από την Αλήθεια και από τη Σωτηρία, που βρίσκονται μόνον στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού! Την μόνη Εκκλησία, που έλαβε δηλαδή την κλήση, την ίδρυση, τη θεμελίωση και την αδιάκοπη συνέχεια από τον ίδιο τον Χριστό μας… Προσέξτε τι λέει: θα γίνουν όλοι Ορθόδοξοι! Και έτσι όλοι οι πεπλανημένοι θα επιστρέψουν… Μιλά φυσικά για την βασιλεία του Ιωάννη, του Αγίου Βασιλέως μας που θα αναστηθεί και θα βασιλέψει στην Πόλη, μετά τον Γ’ φονικό Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος και θα απλώσει την Ορθή Χριστιανική Πίστη σε ολόκληρη τη γη… Και είμαστε πια μιαν ανάσα από αυτά τα γεγονότα… Ναι θα τα δείτε, θα τα ζήσετε και στην Αγια Σοφιά θα κυματίσει η γαλανόλευκη σημαία του Χριστού και της Ελλάδας μας! Περισσότερα στο http://www.facebook.com/pages/28-%CE%9C%CE%91%CE%AA%CE%9F%CE%A5-%CE%97-%CE%A6%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B1%CF%82/280011955351835

ΠΗΓΗ: http://www.facebook.com/pages/ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ7/180205378666097

Αφιερώματα, Ναυάγια

Κατάδυση στον παράδεισο!


Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δύτες παγκοσμίως, έχοντας στις διακρίσεις του διάφορα ρεκόρ, περισσότερες από 8000 καταδύσεις (!) και πάρα πολλές βουτιές σε ναυάγια διάσπαρτα σε όλη την Ελλάδα!

Δείτε φωτογραφίες από την ιστοσελίδα της σχολής του Κώστα Θωκταρίδη.

Read more: http://3otiko.blogspot.com/2011/08/blog-post_4848.html#ixzz1nuFhGW8s

Αφιερώματα, Ειδήσεις, Ελλάδα

Εφυγε από την ζωή ο Βασίλης Τσιβιλίκας


ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 70 ΕΤΩΝ

Εφυγε από τη ζωή ο δημοφιλής κωμικός ηθοποιός, Βασίλης Τσιβιλίκας, σε ηλικία 70 ετών, ο οποίος είχε διακομιστεί στο νοσοκομείο «Σισμανόγλειο» σήμερα στις 06.35 το πρωί.

Εφυγε από την ζωή ο Βασίλης Τσιβιλίκας

Όπως είπε η διευθύντρια του νοσοκομείου, Όλγα Οικονόμου, στην εκπομπή «Κοινωνία Ωρα Mega», ο ηθοποιός είχε έντονο θωρακικό άλγος και οι διασώστες του ΕΚΑΒ προσπάθησαν να τον ανανήψουν, ενώ επί 40 λεπτά και οι γιατροί του νοσοκομείου έδωσαν μάχη να τον επαναφέρουν στην ζωή, χωρίς αποτέλεσμα.

Περισσότερες λεπτομέρειες αναμένεται να δοθούν στην επίσημη ιατρική ανακοίνωση, όπως πρόσθεσε η ίδια.

Ο Βασίλης Τσιβιλίκας γεννήθηκε το 1942 στη Θεσσαλονίκη. Ήταν το μοναδικό αγόρι της οικογένειάς του και μεγαλύτερος από τις δύο αδελφές του. Ο πατέρας του ήταν καταστηματάρχης και εξασφάλιζε μία άνετη ζωή στην οικογένειά του.

Πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1965 στη Νέα Ιωνία. Δύο χρόνια αργότερα ο Κάρολος Κουν τον καλεί στο Θέατρο Τέχνης. Στις αρχές της δεκαετίας του 70 ξεκινά να ασχολείται με την επιθεώρηση και στα μέσα της με την πρόζα.

Η δεκαετία του 70 ήταν η περίοδος που πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο. Η πρώτη ταινία που συμμετείχε ήταν «Η θεία μου η χίπισσα» του Αλέκου Σακελλάριου.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63623334

Αφιερώματα, Ιστορία

Ποιοί ήταν οι Ντάλτονς;


Ποιοί ήταν οι Ντάλτονς;

Η συμμορία των Ντάλτον ήταν διαβόητη εγκληματική ομάδα που έδρασε στην Αμερικανική Δύση από το 1890 μέχρι το 1892. Στο διάστημα αυτό τα μέλη της, μεταξύ των οποίων τα αδέρφια Γκράτον (Γκρατ) (γεν. 1861), Γουίλιαμ (Μπιλ) (γεν. 1866), Μπομπ (γεν. 1869) και Έμετ (γεν.1871), διέπραξαν, σε δυτικές Πολιτείες των Η.Π.Α, πολλές ληστείες σε τρένα και τράπεζες.

Η οικογένεια Ντάλτον καταγόταν από το Μισούρι. Οι γονείς (ο Λούις Ντάλτον και η Αντελάιν Γιάνγκερ — η οποία ήταν θεία των αδελφών Γιάνγκερ, που μαζί με τους Τζέσε και Φρανκ Τζέιμς ίδρυσαν την συμμορία Τζέιμς – Γιάνγκερ) απέκτησαν 15 παιδιά, από τα οποία τρία πέθαναν πριν να ενηλικιωθούν. Το 1882 η οικογένεια μετακόμισε στην βορειοανατολική Οκλαχόμα και το 1886 στο Coffeyville, στο νοτιοανατολικόΚάνσας.

Frank Dalton
Οι Ντάλτονς ήταν αγρότες. Η απώλεια της οικογενειακής τους φάρμας, για την κατασκευή του σιδηροδρόμου και η δολοφονία του ενός από τους γιους, του Φρανκ Ντάλτον, που ήταν βοηθός σερίφη, εν ώρα καθήκοντος,φαίνεται πως οδήγησαν μερικά από τα άλλα αδέλφια στην παρανομία.Ο Frank δολοφονήθηκε το 1887,στην περιοχή της Οκλαχόμα, από έναν κλέφτη αλόγων.
Ήταν ο πιο ώριμος και ο πιο ισορροπημένος από όλα τα αδέρφια του, που τον σέβονταν και συχνά τον ακολουθούσαν, εν είδει αποσπάσματος, όταν κυνηγούσε εγκληματίες. Μετά το θάνατό του, ο Γκράτον, ο Μπομπ και ο Έμετ αποφάσισαν να μπουν στην υπηρεσία του νόμου. Από τους τρεις ο Μπομπ ήταν ο πιο άγριος. Σε ηλικία 19 ετών, ενώ ήταν βοηθός σερίφη, σκότωσε έναν άνδρα. Αν και υποστήριξε ότι τον πυροβόλησε στα πλαίσια του καθήκοντος, είναι πιθανόν ότι το σκότωσε επειδή προσπάθησε να του κλέψει τη φιλενάδα.
Grat Dalton
Τον Μάρτιο του 1890 κατηγορήθηκε για εισαγωγή λικέρ στην Ινδιάνικη επικράτεια, αλλά μετά την καταβολή εγγύησης και την προσωρινή απόλυσή του δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο.Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο Γκρατ συνελήφθη για κλοπή αλόγου (έγκλημα για το οποίο προβλεπόταν θανατική ποινή) αλλά ή οι κατηγορίες αποσύρθηκαν ή αφέθηκε ελεύθερος.
Ο Μπομπ Ντάλτον κάλεσε τους Τζορτζ Νιούκομπ (George “Bitter Creek” Newcomb), Χάρλευ Πιρς (Charley Pierce) και Τσάρλυ Μπράιαντ (Blackfaced Charlie Bryant) να σχηματίσουν μια ομάδα μαζί με τον αδελφό του Έμμετ. Ο Γκρατ Ντάλτον βρισκόταν με τον αδελφό του Μπιλ στην Καλιφόρνια, αλλά ακολούθησαν την συμμορία αργότερα, όπως και οι Μπιλ Ντούλιν (Bill Doolin), Ντικ Μπρόντγουελ (Dick Broadwell) και Μπιλ Πάουερς (Bill Powers). Η τετράδα των αδελφών Ντάλτον έχει αποτυπωθεί, με χιουμοριστικό τρόπο, στο κόμικ των Μορίς και Γκοσινί Λούκυ Λουκ.
Emmett Dalton’s booking photo
Στις 5 Οκτωβρίου 1892 γίνεται η τελευταία παράνομη ενέργεια της συμμορίας των Ντάλτον. Στην προσπάθειά τους να ληστέψουν τράπεζα στο Κόφι Βιλ του Κάνσας γίνονται αντιληπτοί από τους πολίτες και στην ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολουθεί σκοτώνονται οι τέσσερις, ενώ διασώζεται βαρύτατα τραυματισμένος ο Έμετ Ντάλτον, ο οποίος καταδικάζεται σε ισόβια.
Τάφος της συμορίας στο Coffeyville, Kansas

Πηγή

http://www.tampouloukia.gr/2012/01/blog-post_666.html#axzz1nhwbq6OV

Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κυβερνήσεις, Οικονομία, Παγκοσμιοποίηση

Μήπως θα είμαστε οι επόμενοι;


Αφιέρωμα στους άστεγους σε όλο τον κόσμο και στο δράμα τους έκανε το Boston.com Δείτε μερικές φωτογραφίες, έχει και την Ελλάδα και να θυμάστε ότι όλοι μας μπορούμε να φτάσουμε σε αυτήν την καταστάση ανα πάσα στιγμή… 

 

Lloyd Young (31 photos total)

Short URL: http://thenetwar.com/?p=67131

ΠΗΓΗ: http://thenetwar.com/2011/12/mipos-tha-imaste-i-epomeni/

Ήθη και Έθιμα, Απόψεις, Αποκαλύψεις, Αρχαιολογία, Αυτοκρατορίες, Αφιερώματα, Ανακαλύψεις, Διάφορα, Δικαιώματα, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θεωρίες, Ιστορία, Λαογραφία, Μυστική Ελλάδα, Μυθολογία, Μύθοι/ Θρύλοι, Μαρτυρίες, Πατριωτισμός, Πολιτισμοί, Στρατιωτικά, Ταξίδια ή Εξερευνητές, Χαμένοι Πολιτισμοί

Αφγανοί ‘Παστούν’: Είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων!…


Αφγανοί ‘Παστούν’: ‘Οφείλουμε πάρα πολλά στο Μέγα Αλέξανδρο’…
Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Η διαχρονική επίδραση του ελληνο-βακτριανού Βασιλείου των ελληνιστικών χρόνων στην Κεντρική Ασία είναι το αντικείμενο ενός ενδιαφέροντος άρθρου του συγγραφέα Αμανουλάχ Γιλζάϊ (Amanullah Ghilzai).

Ο συντάκτης διαπραγματεύεται την παρουσία της ελληνότροπης φυλής Παστούν καθώς και της αρχαίας Ελλάδας στην Κεντρική Ασία, με την ευεργετική και ανεπανάληπτη παρουσία των Ελλήνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την παράδοση που υπάρχει-μετά από δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια– στις σύγχρονες τοπικές κοινωνίες.

Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι δυο χιλιάδων χιλιομέτρων, στην Κεντρική Ασία, εντόπισε ο συγγραφέας, πολλά ελληνικά αλλά και βακτριανά στοιχεία τα οποία διαιωνίστηκαν και έφθασαν μέχρι τις μέρες μας.

«Πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα παρουσιάζουν πως υπό του βασιλιά Κουσάνα των Βακτριανών, είχε υιοθετηθεί το ελληνικό αλφάβητο, επίσημη γλώσσα ήταν η ελληνική, το εμπόριο και η νομοθεσία του Κράτους ήταν στην ελληνική γλώσσα.. Τεκμηρίωση αυτών αποτελούν τα νομισματικά στοιχεία που παρέχουν καθαρές ενδείξεις της χρήσης της ελληνικής γλώσσας στο εμπόριο, στην Κεντρική Ασία και το Ιράν. Μέσα σε όλα αυτά συνυπάρχει η φυλή Παστούν που βιώνει στο σημερινό Αφγανιστάν και τις πακιστανικές επαρχίες που συνορεύουν με αυτό.»

Το ερώτημα του συντάκτη είναι: πως δημιουργήθηκε αυτή η ομάδα ανθρώπων και ποια είναι η ιστορική πορεία της, η εξέλιξή της, η οποία σαφώς η παρουσία της αρχίζει από τα ελληνιστικά χρόνια;

Ο ερευνητής Αμανουλάχ Γιλζάϊ αρχίζει το κύριο άρθρο του ως εξής:

«Πολλοί Αφγανοί και εθνικές ομάδες Παστούν του Πακιστάν οφείλουν πάρα πολλά στον Μέγα Αλέξανδρο ο οποίος τους πρόσφερε έναν ανεπανάληπτο πολιτισμό, που τους διαμόρφωσε για περίπου χίλια χρόνια μέσα από διαφορετικές ιστορικές φάσεις. Αν και έχουν περάσει, ήδη, 23 αιώνες από την ελληνική κατάκτηση της Βακτρίας (αρχαίο Αφγανιστάν), τα χνάρια των αρχαίων Ελλήνων μπορεί να τα δει στους εθνικούς Αφγανούς ή τους Παστούν. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελούν οι προφορικές παραδόσεις των φυλών Παστούν που ανάγουν την καταγωγή τους στους αρχαίους Yonas ή Yavana (σ.σ.: Ίωνες). Η ισχυρή παρουσία της ελληνικής μυθολογίας και εκατοντάδες ελληνικών λέξεων ενυπάρχουν ακόμη στη σύγχρονη γλώσσα Πάστο, η οποία είναι μία από τις κύριες γλώσσες του δυτικού Αφγανιστάν και του βορειο-δυτικού Πακιστάν. Η δημιουργία του αφγανικού έθνους ή Παστούν φαίνεται πως είναι αποτέλεσμα της κατάκτησης του Αλεξάνδρου.»Η επί πολλών αιώνων ελληνική διοίκηση της Βακτρίας (αρχαίο Αφγανιστάν) που ακολούθησαν το θάνατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, άλλαξε αυτήν την ιρανική περιοχή τόσο πολύ που πολύ δύσκολα κανείς αναγνωρίζει την παλαιά ιρανική επιρροή. Πολλοί από τους σύγχρονους εθνικούς Αφγανούς (Pashtuns) είναι αναμφισβήτητα, απόγονοι των αποίκων αρχαίων Ελλήνων.

» Αυτό μπορεί αν αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό από τα αρχαιολογικά ευρήματα, από τις αναφορές στην ελληνική μυθολογία και σε ένα μεγάλο αριθμό ελληνικών λέξεων και προτάσεων που βρίσκονται στη σημερινή γλώσσα Πάστο. Αυτό πιστοποιείται και επιστημονικά, ό,τι, δηλαδή, οι πρόγονοί τους θα μπορούσαν να αποτελούν τον κύριο κορμό ή τη μοναδικότητα των κατοίκων της Βακτρίας που αναμίχθηκε με τον εντόπιο πληθυσμό.»

Είναι αλήθεια πως μας παρέχεται, με τα ανωτέρω, μια άλλη άποψη από αυτήν που έχουμε διαμορφώσει σχετικά με τις επιρροές της ελληνικής παρουσίας στην Κεντρική Ασία. Βλέπουμε Αφγανούς και βορειο-πακιστανούς της φυλής Παστούν να είναι υπερήφανοι για την ελληνική καταγωγή τους. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε τους Καλάς.Η εμπεριστατωμένη έρευνα όμως του αναφερόμενου ερευνητή εμπλουτίζει τις γνώσεις μας για την παράδοση που ακολούθησε μετά τη ζωή του μακρόχρονου ελληνο-βακτριανού κράτους και την ευγνωμοσύνη των εντόπιων κατοίκων προς τους άποικους που έφεραν τον πολιτισμό. (Δες σχετικά και Αφγανιστάν – Το Ελληνο-Βακτριανό Βασίλειο ).

Ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ αναφερόμενος στο γλωσσικό υπόβαθρό των σημερινών Παστούν καθώς και των ερεισμάτων για τις απόψεις του, σημειώνει:

«Γνωρίζω αρκετές γλώσσες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Πάστο, η οποία είναι η μητρική μου. Μετά βίας μπορώ να βρω κάποιες ισχυρές ενδείξεις, μεταξύ των εθνικοτήτων της γενικότερης περιοχής ώστε να προτείνω κάποια συγκεκριμένη εθνική ομάδα ως απόγονους των Βακτριανών ή των Ελληνοβακτριανών.

Με την παρούσα έρευνα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως μόνο οι πρόγονοι των σύγχρονων Παστούν είναι Βακτριανοί, οι κάτοικοι του αρχαίου Αφγανιστάν. Πράγματι μερικοί Παστούν αξιώνουν μια ελληνική-ιωνική καταγωγή, επομένως λέγεται ό,τι ‘οι αφγανικές φυλές Θυνοί και Βιθυνοί είναι οι Τάνεις και Βιτάνεις, οι Ταονοί του Γατς, οι Καροί είναι Κάρο, Ιονοί είναι Γιούνους (Γιοβάνα σημαίνει Ίωνες) αυτοί αποτέλεσαν μια ενότητα που σχημάτισε τη βάση της εθνογένεσης των Παστού”.

Ο αρθογράφος υποστηρίζει πως ακολουθώντας τα χνάρια των αρχαίων Ελλήνων μέσα από τους εθνικούς Αφγανούς ή Παστούν δεν βλέπει κάτι σχετικό ή παραπλήσιο σε άλλες γλώσσες της Κεντρικής Ασίας.

«Γνωρίζω πολύ καλά την περσική γλώσσα (I have good knowledge of the Persian language (Farsi) )αλλά δεν μπορώ να βρω κάποια συγγένεια με την Ελληνική Μυθολογία ή τη δυναμική παρουσία των αρχαίων Ελλήνων μέσα σε αυτήν. Η έρευνά μου επιχειρεί να διαμορφώσει ένα νέο σκηνικό σε όλα αυτά και θέλω να μοιραστώ τα όποια συμπεράσματα με άλλους. Με την εύρεση πολλών νέων στοιχείων γραμμένων στην αρχαία βακτριανή γλώσσα που μετέφρασε ο καθηγητής Σιμς-Ουίλλιαμς (Sims-Williams) της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών μελετών του Λονδίνου, ο κόσμος έχει μάθει για πρώτη φορά την ύπαρξη του εκλεπτυσμένου Βακτριανού πολιτισμού.»Η έρευνά μου ίσως δώσει νέο φως στο παρελθόν της γλώσσας Πάστο και την ταυτότητα των Βακτριανών.»Ακόμη η έρευνα δεν περιορίζεται στην ελληνική μυθολογία και στην ύπαρξη ενός μεγάλου αριθμού ελληνικών λέξεων στη γλώσσα Πάστο, αλλά αποκαλύπτω αρκετές παραμέτρους των αρχαίων Ελλήνων, αν και είναι νεκρές τώρα, στην κυρίως Ελλάδα, εντούτοις υπάρχουν ακόμη μεταξύ πολλών ή λίγων Παστούν.»

Ο Αφγανός μελετητής για να πείσει τον αναγνώστη αναφέρει τη διάσωση ενός πολεμικού χορού των αρχαίων Ελλήνων, που είχε το όνομα ‘Αθηνά’. Το όνομα ‘Αθέν’, μας λέει, υπάρχει ακόμη σε όλη την περιοχή όπου ζουν οι Παστούν, στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Ο χορός φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σχέση με αυτόν που ονομάζεται «Πυρρίχιος» (σημ: ελληνικά στο κείμενο) με κινήσεις που θα μπορούσαν να επιφέρουν τους χορευτές σε εκστατικές καταστάσεις.

«Οι αρχαίοι Παστούν», λέει, ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ, τους οποίους θα αποκαλώ Ελληνο-Αφγανούς, φαίνεται να έχουν πάρει πολλά στοιχεία από τους αρχαίους Έλληνες της ηπειρωτικής αρχαίας Ελλάδας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι των αθηναϊκών ελλανόδικων επιτροπών. Το σύστημα αυτό απονομής δικαιοσύνης έχει αλλάξει σε πολλά μέρη του κόσμου, αλλά μερικές φυλές Παστούν έχουν το ίδιο από ελληνιστικά χρόνια, πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια.»

Πιο κάτω ο Αμανουλάχ Γιλζάϊ παραλληλίζει εφτά αρχαίες ελληνικές θεότητες με ονομασίες που συναντούμε σήμερα στο ανατολικό Ιράν και οι οποίες προέρχονται από την ελληνική γλώσσα. Ο θεός Ζεύς στη γλώσσα Πάστο λέγεται Ζέσταν, με μια ελάχιστη ηχητική διαφορά μπορεί να ακουστεί ως Ζεύσ-ταν.

Η Αθηνά ήταν η λατρευτή θεά των αρχαίων Παστούν ή ελληνο-αφγανών. Η αναπαράσταση στα ελληνο-βακριανά νομίσματα της μακεδονικής Αθηνάς ήταν περισσότερο σαν θεά του πολέμου και των υδάτων. Κι αυτό γιατί πολλοί Παστούν ακόμη έχουν παράδοση τον πολεμικό χορό ‘Άθεν’. Ο χορός ‘Άθεν’ είναι πατριωτικός, όπως ακριβώς ήταν και στους αρχαίους Έλληνες.

Τονίζει ο συγγραφέας για το θέμα αυτό: “ Οι Παστούν, οι οποίοι είναι μουσουλμάνοι, γενικά, δεν βλέπουν τους χορούς με ένα θετικό βλέμμα, αλλά ο ‘Άθεν’ αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση, αφού τον τηρούν με σεβασμό γνωρίζοντας πως ο χορός αυτός ανήκει στο προ-μουσουλμανικό παρελθόν τους.

»Η καταγωγή του ‘Άθεν’ έγινε γνωστή από την δική μου έρευνα.
Οι Ταλιμπάν του Αφγανιστάν θεωρούν τον ‘Άθεν’ ως μη μουσουλμανικό στοιχείο και τον απαγόρευσαν, ενώ αποτελεί το κύριο στοιχείο της εθνικής ομάδας των Παστούν. Αυτό έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία του Αφγανιστάν, η απαγόρευση του χορού, ο οποίος αποτελούσε τον εθνικό χορό αιώνων για τη χώρα».

Ο Αφγανός ερευνητής αναφέρει για τη θεά του γάμου την Ήρα με τη μυθική θεά των Παστούν Όρα και τα έθιμα τα οποία διατηρούνται έως σήμερα.

Ο θεός του θανάτου Άδης με τον Αδίρ-αχ που παραπέμπει στο τέρας που έχει την ονομασία ‘Mordozmai’ που παραβάλλεται με τον Μινώταυρο, που ήταν μισός άνθρωπος και μισός ζώο που μια τέτοια εικόνα μπορεί κανείς να δεί σε ελληνο-βακτριανό άγαλμα στο Μουσείο της Πεσαβάρας.

Ο Τάρταρος υπάρχει στην Πάστο ως Ταρταρίν και σημαίνει την χειρότερη έκφραση του διαβόλου.
Αναφέρεται ακόμη για τον Πάνα, την Περσεφόνη, τη Δήμητρα και τους συσχετίζει με σχετικές ονομασίες στη γλώσσα Πάστο.

Παραθέτει ακόμη και ορισμένες λέξεις που έχουν αλλοιωθεί, όπως:
Λίγο=lega
Γυναίκα= Jenekai
Θείος=Thro
Γιαγιά= Yayah Anyah
Όριζα=Rizi
Αυγό (ωό)=agai
Κεφάλι, κάρα= Kakarra
Κλπ.

Σημείωση:
Την έρευνα αυτήν προλογίζει, στην αγγλική γλώσσα, ο Έλληνας πανεπιστημιακός καθηγητής Νικόλας Βερνίκος ο οποίος σημειώνει:
«Η τεκμηρίωση του κ. Α. Γιλζάϊ παρέχει μερικές δραματικές ενδείξεις επιρροής του ελληνικού παρελθόντος με αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία δεν έχουν ακόμη μελετηθεί ή δημοσιευθεί επίσημα, σχετικά με στοιχεία και αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Αλλά ωθεί περαιτέρω την έρευνα του στο ετυμολογικό πεδίο των λαϊκών εκφράσεων των Παστούν με τις ελληνικές γλωσσικές επιρροές. Σημειώνει ακόμη μερικά κοινά γνωρίσματα που υπάρχουν μεταξύ του φυλετικού νόμου των Παστούν-Βαλί και όμοιων φυλετικών μεσαιωνικών νόμων στις βαλκανικές περιοχές όπου οι Μακεδόνες είχαν εξουσιάσει και οι βασιλικές μακεδονικές γενιές είχαν συνάψει δεσμούς συγγένειας.»

Το πλήρες δημοσίευμα, στην αγγλική γλώσσα, μπορείτε να το διαβάσετε στην: Pashto

Αφιερώματα, Είπαν, Ελλάδα, Ελλάδα & Εχθροί, Ελληνική Παράδοση, Λαογραφία

Ανδρεία – Γενναιότητα – Λεβεντιά


  • Άμμες δε γ’ ειμές, αι δε λης πείραν λάβε (Εμείς όμως είμαστε τώρα και αν θέλεις έλα να δοκιμάσεις) Νεαροί της Σπάρτης
  • Άμμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρωνες (Εμείς, όμως, θα γίνουμε πολύ καλύτεροι) Νεαροί της Σπάρτης
  • Άμμες ποτ’ ήμες άλκιμοι νεανίαι (Εμείς υπήρξαμε κάποτε ρωμαλέοι και ισχυροί νέοι) Γέροντες της Σπάρτης
  • Αναγνωρίζει την ενοχή του μόνο ο γενναίος. Σεμνός είναι μόνο ο γενναίος, συγχωρεί μόνο ο γενναίος, … και γελάει μόνο ο γενναίος, αλλά συνήθως το γέλιο του είναι … δάκρυα Γκέρτσεν Α.
  • Ανδρεία σωφροσύνης αιρετωτέρα (Η ανδρεία είναι προτιμότερη της σωφροσύνης) Αριστοτέλης
  • Αυτός που φοβάται να πλησιάσει την κυψέλη, δεν είναι άξιος της κηρύθρας Σαίξπηρ
  • Γενναιότητα είναι η μεγαλοφυϊα της καρδιάς
  • Για την γενναιότητα περισσότερο απ’ όλους μιλάει ο δειλός, ενώ για την ευγένεια ο αγενής. – Λέων Τολστόι
  • Δεν πρέπει οι πόλεις να οχυρώνονται με πέτρες και ξύλα, αλλά με την ανδρεία των κατοίκων τους. Αγησίλαος
  • Δεν χρειαζόμαστε καθόλου ανδρεία, εάν όλοι είμαστε δίκαιοι Αγησίλαος
  • Ελεύθερον το εύψυχον Θουκυδίδης
  • Ένας άνθρωπος με θάρρος κάνει την πλειοψηφία Άγνωστος
  • Η ανδρεία δεν είναι η επιπόλαιη υποτίμηση του κινδύνου, αλλά η σωστή εκτίμηση και κατανίκησή του Ρίχτερ
  • Η ανδρεία είναι περίσκεψη
  • Η ανδρεία έχει περισσότερους θαυμαστές παρά ακολουθούντες Γκάρντινερ Μ.
  • Η ανωτερότητα και η δόξα πρέπει να αποκτώνται με τη φρόνηση και τη γενναιότητα Αγησίλαος
  • Η γενναιότητα δε διαθέτει φωτογένεια και να παίξεις τους ρόλους των κακοποιών είναι πιο ενδιαφέρων Ντούγκλας Κ.
  • Η γενναιότητα είναι η μεγαλοφυϊα της καρδιάς Μανέ
  • Η γενναιότητα είναι κίνηση της ψυχής και του σώματος Σωκράτης
  • Η γενναιότητα είναι προτιμότερη από τη σύνεση Αριστοτέλης
  • Η γενναιότητα ποτέ δεν ξεφεύγει από τα όρια της ευγένειας
  • Η περιέργεια είναι μία από τις μορφές της γυναικείας γενναιότητας Ουγκώ
  • Η πιο σπάνια γενναιότητα είναι η γενναιότητα της σκέψης. Φρανς Ανατόλ
  • Θάρρος: ο πανικός που τρέχει προς τα εμπρός Ισκαντέρ Φ.
  • Μετά από τη μάχη εμφανίζονται οι γενναίοι (Depois da batalha aparecem os valentes) Πορτογαλική Παροιμία
  • Μη σπρώχνεις τον δειλό στ’ άκρα, θα τον κάνεις να γίνει γενναίος Χαζμπ Ιμπν
  • Ο γενναίος άνθρωπος συνήθως υποφέρει χωρίς να παραπονιέται, ενώ ο αδύναμος παραπονιέται χωρίς να υποφέρει Μπουάστ Π.
  • Ο γενναίος μπορεί να χάσει τη ζωή του. Ο δειλός όμως χάνει κάτι που είναι ακόμη περισσότερο πολύτιμο: Την τιμή του Φος στρατάρχης
  • Ο γενναίος οφείλει να είναι και μεγαλόψυχος Κικέρων
  • Ο δειλός τρέμει περιμένοντας τον κίνδυνο, ο φοβητσιάρης όταν έρχεται ο κίνδυνος, αλλά ο γενναίος όταν θα πέρασει Πολ Ζ.
  • Ο ήρωας δεν είναι πιο γενναίος από ένα συνηθισμένο άνθρωπο, αλλά πιο γενναίος για πέντε λεπτά περισσότερο Έμερσον Ραλφ
  • Ο υπομονετικός άνθρωπος αξίζει περισσότερο από τον γενναίο Δουμάς (πατέρας)
  • Οι αληθινοί φιλόσοφοι είναι συνετοί και γενναίοι Πλάτων
  • Οι γενναίοι δεν πρέπει να πέφτουν υπό το βάρος της συμφοράς Σίλιος Ιτάλικος
  • Οι γενναίοι τολμούν
  • Πάσα Γη πατρίς γενναίων (Για τους γενναίους που έπεσαν στη μάχη, όπου κι αν ταφούν είναι σαν να τάφηκαν στην πατρίδα τους) Ευριπίδης
  • Πρέπει να είσαι πολύ γενναίος για να πεις φωναχτά για εκείνα, που όλοι οι άλλοι γνωρίζουν αλλά μιλάνε χαμηλόφωνα Γκέρτσεν Α.
  • Τι γλυκειά είναι η ανταμοιβή που στερεώνει τους γενναίους!
  • Τι γλυκειά είναι η ανταμοιβή που στεφανώνει τους γενναίους! Τζόνσον
  • Το κάθε τι υπηρετεί μια γενναία ψυχή Σμιθ
  • Το μεγαλύτερο μέρος της ανδρείας είναι η περίσκεψη Σαίξπηρ
  • Το να δούμε ποιο είναι το δίκαιο και όχι τι μας συμφέρει, αυτό είναι ανδρεία Κομφούκιος
  • Το ότι οι γενναίοι είναι θαρραλέοι δεν σημαίνει και ότι όλοι οι θαρραλέοι είναι γενναίοι. Γιατί, το θάρρος δημιουργείται στους ανθρώπους από επιτηδειότητα, από οργή κι από μανία, όπως κι η δύναμη, ενώ η γενναιότητα προέρχεται από τη φύση κι από τη σωστή διάπλαση της ψυχής Πλάτωνας
  • Του αντρειωμένου ο θάνατος δίνει ζωή στη νιότη Βαλαωρίτης

ΠΗΓΗ: http://el.wikiquote.org/wiki/

Ήθη και Έθιμα, Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Ελληνική Παράδοση, Λαογραφία, Μύθοι/ Θρύλοι, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες

Φλεβαρης – Λαογραφία!


Γράφει η Αρτάνη

– “Μπρίτς! Μάρτη μου! τα ξεχείμασα τα κατσικάκια μου” είπε η τσαντόγρια στον Μάρτη νομίζοντας ότι αυτός πάει…πέρασε κι έφυγε ο Χειμώνας και ήρθε η Άνοιξη. Ο Μάρτης όμως για να την εκδικηθεί δανείσθηκε μία ημέρα από τον Φεβρουάριο και έκανε τόσο κρύο που πάγωσε τόσο τη γριά (παρόλο που κρύφτηκε στη χύτρα της για να μην παγώσει) όσο και τα κατσικάκια της, τους απολίθωσε κιόλας…

Αν βρεθείτε στην Αρκαδία στη χώρα των Θρύλων και την παραδόσεων κατά Φραγκόβρυσο μεριά υπάρχουν από τότε εκεί το καπάκι της χύτρας και τα κατσικάκια της γριάς απολιθωμένα. Δεν επέστρεψε όμως ο Μάρτης την δανεική μέρα στο Φεβρουάριο κι έτσι αυτός έμεινε “Κουτσοφλέβαρος”…

Ο δεύτερος, λοιπόν, μήνας του χρόνου λέγεται Φεβρουάριος ή Φλεβάρης, έχοντας 28 μονάχα ημέρες και κάθε δίσεκτο όπως φέτος (δις εξ) έχει 29 ημέρες. Η ονομασία του προέρχεται από το λατινικό ρήμα Februare που σημαίνει εξαγνίζω, επειδή τον μήνα αυτόν οι Ρωμαίοι τον είχαν αφιερωμένο στις θυσίες για εξαγνισμούς μα και στον Ποσειδώνα…

Πιο πριν όμως οι Έλληνες Παππούδες μας τον ονόμαζαν Ανθεστηρίωνα, που κάλυπτε το διάστημα από τα μέσα Ιαναουαρίου. έως τα μέσα Φεβρουαρίου (σήμερα). Κατά τα Ανθεστήρια γιορτάζονταν την πρώτη μέρα τα “Πιθοίγια” που ανοίγονταν τα νέα κρασιά, την δεύτερη γίνονταν οι “χοές”, ιερός γάμος του άρχοντα βασιλιά και ασκωλιασμοί και την τρίτη ημέρα οι “χύτροι” με ανάκληση ψυχών και προσφορές στους νεκρούς.

Τελούνταν όμως και μυστήρια όπως: τα μυστήρια εν Άγραις. Πρόκειται για εορτή στις Αθηναϊκές ‘Αγρες για τήν προπαρασκευή των μεγάλων Ελευσίνιων μυστηρίων και είχε σαν όνομα “μικρά μυστήρια”. Ακόμη, όμως, είχαν και την ανοιξιάτικη εορτή προς τιμήν του Μειλιχίου Διός με θυσία ζώων και ομοιωμάτων από
ψωμάκια ζυμωμένα μέ μέλι. Και την τελευταία ημέρα του Ανθεστηρίωνα είχαν τη θυσία στο Δήλιο του Μαραθώνα, όταν ξεκινούσε η τοπική θεωρία για την Δήλο.
Ο Φεβρουάριος, λοιπόν, για τον οποίο γίνεται λόγος, εκτός από Κουτσοφλέβαρος λέγεται Μισερός, Κουτσός, Κούντουρος, Μιτσός μήνας, χορευτής λόγω της περιόδου των απόκρεω, Κλαδευτής επειδή οι αμπελουργοί αρχίζουν το κλάδεμα τον αμπελιών.

Άστατος είναι ο καιρός τον Φεβρουάριο κι αν έχει καλές ημέρες λέγεται η παροιμία “Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει Καλοκαίρι θα μυρίσει” μα αν κάνει κρύο και χιόνια συνεχίζει η παροιμία, “μα αν του δώσει και κακιώσει μεσ’ το χιόνι θα μας χώσει” ή αν έχει πολλές βροχές λέγεται: “Σου ‘πανε Φλεβάρη βρέξε κι αλησμόνησες να πάψεις”…

Ξεκινά ο Φεβρουάριος με τα Συμόγιορτα, δηλαδή, τους Αγίου Τρύφωνα, της Υπαπαντής και του Αγίου Συμεών. Η τελευταία γιορτή (3 του μηνός) δίνει το όνομα της στις άλλες δύο. Ο Άγιος Τρύφωνας γιορτάζει την 1η του μήνα και θεωρείται ο φύλακας και προστάτης των αμπελιών. Στη Θράκη μάλιστα τον τιμούν και τον γιορτάζουν με πολλά και μεγάλα πανηγύρια (όπως οι πρόσφυγες Θρακιώτες από το Καβακλί στα σημερινά. Κουφάλια Θες/νίκης και σέ άλλα μέρη της Πατρίδας μας) Μάλλον πρόκειται για εκχριστιανισμένες γιορτές ταυτόσημες, αφιερωμένες στον Διόνυσο!!!

Η Υπαπαντή γιορτάζεται σε ανάμνηση της συνάντησης του Συμεών με τον Ιησού στις 2 του μήνα. Λέγεται και Παναγιά η Μυλαργού η Μυλιαργούσα, επειδή αργούν οι μύλοι και δεν αλέθουν τα γεννήματα. “Οι μύλοι αργιούν, οι δούλοι αργιούν κι οι γαϊδάροι σκόλην έχουν” λέγουν στην Κρήτη. Ο Άγιος Συμεών τιμάται κατ΄ εξοχή από τις γκαστρωμένες που ανήμερα της γιορτής του αποφεύγουν κάθε εργασία για να μην γεννηθεί, λένε, το παιδί σημειωμένο με σημάδι δηλαδή.

Στις 10 του μήνα γιορτάζει ο Άγιος Χαράλαμπος που θεωρείται προστάτης των ζώων από την πανούκλα που ζεύονται στο όργωμα, και στις 11 του μηνός γιορτάζει ο Άγιος Βλάσης φύλακας και προστάτης των ζώων από τους λύκους και τα τσακάλια, που αν δεν τηρηθεί η γιορτή του και η μνήμη του θα πνίξει τα μοσχάρια στο ποτάμι για αυτό τον λένε και “Μοσχαροπνίχτη”.
Ακόμη τον Φεβρουάριο γίνεται η προετοιμασία για τη σπορά των ανοιξιάτικων γεννημάτων (τα τριμηνήτικα), φυτεύονται τα τελευταία δέντρα, κλαδεύονται τα αμπέλια και σκάβονται. Ακόμη σπέρνονται τα ζαχαρότευτλα και οι πατάτες.

Κάπου εκεί όμως. στα μέσα του μήνα (φέτος στις 16 Τσικνοπέμπτη, μετά του αγίου σεξιστή εμποροπορνοβοσκού βαλεντίνου στις 14) αρχίζουν τα γλεντοκόπια, οι χαρές και τα ξεφαντώματα, επειδή σε λίγο θ’ αρχίσει η Μεγάλη Σαρακοστή και ανοίγει το Τριώδιο και κατά πως λένε τα χαρτιά και τα κιτάπια για τρεις εβδομάδες ο κόσμος γλεντά, μεταμφιέζεται πίνει άφθονο κρασί και σέρνει τα εξ αμάξης στους άρχοντες.

Χαρακτηριστικό είναι ότι την Τσικνοπέμπτη, τη μέρα αυτή κάθε νοικοκυρά θα “τσικνίσει” τη γωνιά της, θα ψήσει συνήθως χοιρινό με τέτοιο τρόπο που θα μοσχοβολήσει όλη γειτονιά…κάτι ανάλογο που κάνουμε εξ άλλου όλοι μας τη μέρα τούτη, λησμονώντας για λίγο τις όποιες κακοτοπιές, μνημόνια, τρόϊκες, σκάνδαλα, βατοπέδια, χαράτσια, κοινόχρηστα, διακοποδάνεια, καρτοκινητοδάνεια, κοψίματα πρωτοχρονιάτικης πίτας με ευχές και βραβεύσεις
εισακτέων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ κάτω από τη βάση!!! Που έγιναν της μοδός κατά πως λένε θεσμός!!!..

====================================================================

ΠΗΓΗ: oeaf.blogspot.com

Αρχιτεκτονική, Αφιερώματα, Θρησκείες, Ιστορία, Πολιτισμοί, Πολιτικά

Αββαείο/ Abbey


Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το Αββαείο της Καέν στη Νορμανδία (δεξιά).

Το Αββαείο (“Abbey” στην αγγλική) είναι ένα αντρικό ή γυναικείο Χριστιανικό μοναστήρι της εκκλησίας της Δύσης. Αρχικά σήμαινε την κατοικία του Ηγουμένου, δηλαδή του Αββά κατά τη Δυτική ορολογία. Αργότερα όμως επεκράτησε να ονομάζεται έτσι ολόκληρη η Μονή.

Η εξέλιξη των Ιερών Μονών στη Δύση επηρεάστηκε από την επίδραση του φεουδαρχικού συστήματος. Έτσι τα Αββαεία περιήλθαν κατ΄ ανάγκη στα πλαίσια της πολιτικοοικονομικής φεουδαρχικής οργάνωσης με αποτέλεσμα να αποκτήσουν γρήγορα μεγάλες περιουσίες, χάνοντας έτσι το παλαιό χαρακτήρα των ασκητηρίων. Τα σημαντικότερα Αββαεία κατέστησαν ισχυροί οργανισμοί με κανονισμούς, ιεραρχία, διοίκηση, προσωπικό μέχρι και φρουρά. Οι δε Ηγούμενοι αυτών, οι Αβάδες, διαχειριζόμενοι μέγιστα εισοδήματα αναδείχθηκαν σε μεγάλες προσωπικότητες που στην εποχή της ακμής των Αββαείων άσκησαν όχι μόνο οικονομική αλλά και πολιτική επιρροή σε μεγάλη έκταση.

Όταν τα Αββαεία απέκτησαν μεγάλη ισχύ τότε για τις θέσεις των Ηγουμένων άρχισαν να ενδιαφέρονται οι τοπικοί άρχοντες, που πιέζοντας τους επισκόπους κατάφερναν να τοποθετούν ως Αββάδες συγγενικά ή φιλικά τους πρόσωπα για προσωπικό τους βέβαια όφελος. Έτσι τα Αββαεία άρχισαν να αναμειγνύονται ενεργά στη κοσμική ζωή αλλά και στην πολιτική κίνηση, καθιστάμενα πολλές φορές στυλοβάτες αυτού τούτου του φεουδαρχικού συστήματος.

Τα Αββαεία ως κτιριακά συγκροτήματα αποτελούνταν κυρίως από τον Ναό, την προ αυτού Στοά, που αποτελούσε το χώρο συγκέντρωσης των μοναχών, και διάφορα άλλα βοηθητικά οικοδομήματα π.χ. εστιατόριο, αποθήκες, μαγειρείο, αναγνωστήριο, φαρμακείο, νοσοκομείο αλλά και ξενώνες για επισκόπους, προσκυνητές και οδοιπόρους. Οι Αββάδες βεβαίως διατηρούσαν ιδιαίτερους χώρους σε διακεκριμένη θέση. Μερικά δε από τα ισχυρότερα Αββαεία περιβάλλονταν από ισχυρά τείχηακόμη και τάφρους.

Τα Αββαεία συνετέλεσαν πολύ στη τελειοποίηση του συστήματος εκμετάλλευσης της γης, καθώς μετέδωσαν σε πολλά μέρη στους αγρότες της περιοχής των γεωργικές γνώσεις και μεθόδους καλλιέργειας. Συγχρόνως συντέλεσαν στην ανάπτυξη βιοτεχνιών, ιδίως οινοποιίας και οινοπνευματωδών ποτών. Ορισμένα αναδείχτηκαν ακόμη και σε μεγάλα μορφωτικά κέντρα με τις πλούσιες βιβλιοθήκες τους, συμβάλλοντας πολύ στην ανάπτυξη του πολιτισμού της Ευρώπης σε μια εποχή μάλιστα που ελάχιστα καλλιεργούνταν τα γράμματα.

Ονομαστά Αββαεία ήταν του Κλυνύ, του Αγίου Γερμανού, του Αγίου Στεφάνου της Καν, του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, του Αγίου Διονυσίου (Γαλλία), του Αγίου Γάλλου (Ελβετία), της Υόρκης (Αγγλία), του Ουέστμινστερ κ.ά.

Αφιερώματα, Βιβλία, Διάφορα, Δικαιώματα

Charles Dickens/ Κάρολος Ντίκενς


Ο Κάρολος Ντίκενς, ορθότερα Τσάρλς Ντίκενς (Charles Dickens, 7 Φεβρουαρίου 1812 – 9 Ιουνίου 1870) ήταν Άγγλοςμυθιστοριογράφος.

Ο Κάρολος ΝτίκενςΟ Κάρολος Ντίκενς υπήρξε ένας από τους πιο διάσημους Άγγλους μυθιστοριογράφους. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους συγγραφείς της Βικτωριανής Εποχής (19ος αιώνας). Η δημοτικότητά του ποτέ δεν μειώθηκε στη διάρκεια της ζωής του και σήμερα ακόμη η εκτίμηση για το έργο του είναι πολύ υψηλή.

Πολλά από τα μυθιστορήματά του, με το συνεχές ενδιαφέρον που είχαν για την κοινωνική μεταρρύθμιση, εμφανίστηκαν αρχικά στα περιοδικά σε συνέχειες, κάτι που εκείνη την εποχή ήταν πολύ διαδεδομένο. Σε αντίθεση με άλλους συγγραφείς, οι οποίοι ολοκλήρωναν τα μυθιστορήματά τους πριν τα εκδώσουν σε συνέχειες, ο Κάρολος Ντίκενς έγραφε το μυθιστόρημά του και το εξέδιδε συγχρόνως σε συνέχειες. Η πρακτική αυτή δάνεισε στις ιστορίες του ένα συγκεκριμένο ρυθμό, ο οποίος τονιζόταν από δραματικές στιγμές με αποτέλεσμα το κοινό να περιμένει με ανυπομονησία τη συνέχεια του μυθιστορήματος. Η συνεχής δημοτικότητα των μυθιστορημάτων και των μικρών ιστοριών του είναι τέτοια που δε σταμάτησαν ποτέ να εκδίδονται.

Η δουλειά του έχει επαινεθεί για την καλλιέργεια της πεζογραφίας και τις μοναδικές προσωπικότητες από συγγραφείς όπως ο Τζορτζ Γκίσινγκ, ο Λέων Τολστόι και ο G. K. Chesterton, αν και άλλοι, όπως ο Χένρι Τζέιμς και η Βιρτζίνια Γουλφ, την επέκριναν για τη συναισθηματικότητα και την αληθοφάνειά της.

Βιογραφία

Ο Κάρολος Ντίκενς ήταν γιος του Τζον Ντίκενς, δημοσίου υπαλλήλου με μικρό μισθό, που ποτέ δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στα έξοδά του. Όταν τέλος οι δανειστές του τον κυνήγησαν και τον έριξαν στη φυλακή για τα χρέη του, ο νεαρός Κάρολος πληγώθηκε τόσο βαθιά, ώστε πήρε την απόφαση να αγωνιστεί για να γλυτώσει από τη φτώχεια και τα χρέη.

Σε ηλικία δεκαπέντε ετών αναγκάστηκε να διακόψει το σχολείο και να εργαστεί σε εργοστάσιο βερνικιών για να συντηρήσει την οικογένειά του. Από την περιπέτεια αυτή άντλησε πολύτιμες εμπειρίες για το κατοπινό του έργο.

Μια απροσδόκητη κληρονομιά ήρθε να βγάλει τον Τζον Ντίκενς από την φυλακή και να απαλλάξει τον Κάρολο από τη δουλειά που μισούσε. Αφού πήγε άλλον ένα χρόνο στο σχολείο, έπιασε δουλειά στο γραφείο ενός δικηγόρου. Κι αυτή η δουλειά δεν του άρεσε, γι’ αυτό έμαθε στενογραφία και έγινε ανταποκριτής εφημερίδος. Κανείς άλλος ανταποκριτής στο Λονδίνοδεν μπορούσε να συγκριθεί με τον Κάρολο Ντίκενς στην ακρίβεια και στην ταχύτητα των ειδήσεων.

Στις διαθέσιμες ώρες του έγραφε διηγήματα, βάζοντας μέσα τα πρόσωπα που γνώριζε, τους ανθρώπους που συναντούσε στο δρόμο και τους τύπους που δημιουργούσε με τη γόνιμη φαντασία του, εμφυσώντας στον καθένα τη γνώριμη πνοή του Ντίκενς. Το πρώτο του έργο, με τίτλο “Σκιαγραφήματα του Μποζ”, τυπώθηκε το 1836. Την ίδια χρονιά, ένα άλλο από τα διηγήματά του δημοσιεύθηκε και αποτέλεσε την εκκίνηση της σταδιοδρομίας που επρόκειτο να δικαιώσει τη βαθιά πεποίθηση που είχε από τα πρώτα του παιδικά χρόνια ότι επρόκειτο να γίνει μεγάλος. Το Μάρτιο του 1836 κυκλοφόρησαν τα “Χαρτιά του Πίκγουικ”, που έγιναν ανάρπαστα από το αναγνωστικό κοινό. Μετά εκδόθηκε ο “Όλιβερ Τουίστ”, εμπνευσμένος από όσα είχε δει και γνωρίσει ο Ντίκενς στις περιοδείες του ως ανταποκριτής εφημερίδος.

Κατά τη διάρκεια των πρώτων αυτών επιτυχιών του, ο Ντίκενς είχε παντρευτεί την Αικατερίνη Χόγκαρθ και η οικογένειά του μεγάλωσε με γοργό ρυθμό καθώς απέκτησε εννέα παιδιά. Τα οικονομικά του επίσης βελτιώθηκαν πολύ και συνεχώς άλλαζε σπίτι, το ένα πιο μεγάλο από το άλλο.

Η δημοτικότητα του Ντίκενς μεγάλωνε κι αυτή. Έγινε γνωστός στην Αμερική όσο ήταν και στην Αγγλία. Το 1842 διέσχισε τον Ατλαντικό και οι Αμερικανοί τον υποδέχθηκαν με τον χαρακτηριστικό ενθουσιασμό τους. Κι όμως, του νεαρού Ντίκενς οι Αμερικανοί τού φάνηκαν ακαλλιέργητοι και θορυβώδεις, μασούσαν καπνό, είχαν δούλους και δεν σέβονταν την ξένη πνευματική ιδιοκτησία. Δεν δίστασε καθόλου να εκφράσει τις απόψεις του και γυρίζοντας στην Αγγλία έγραψε τις όχι και τόσο κολακευτικές εντυπώσεις από την Αμερική στα “Αμερικάνικα Σημειώματα” (1842) και στο “Μάρτιν Τσάζλγουϊκ” (1843-1844). Το 1843 είχε εκδόσει τα “Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα” που γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία, ενώ αργότερα ακολούθησε ο “Δαβίδ Κόπερφιλντ”.

Ο “Δαβίδ Κόπερφιλντ” (1849-1850) είναι σχεδόν η αυτοβιογραφία του Ντίκενς. Στο έργο αυτό απαθανατίζει τον πατέρα του στο πρόσωπο του κ. Μικόμπερ, και τον εαυτό του στο πρόσωπο του Δαβίδ. Το 1860-1861 εξέδωσε σε σειρές τις “Μεγάλες Προσδοκίες”.

Το 1867 μια πολύ δελεαστική προσφορά από την Αμερική τον έκανε να διασχίσει πάλι τον Ατλαντικό. Οι Αμερικανοί τον υποδέχθηκαν μ’ ένα ενθουσιασμό άνευ προηγουμένου. Ξέχασαν τα όσα είχε γράψει κάποτε γι’ αυτούς, αλλά κι αυτός αναίρεσε εκείνα τα λόγια του. Σ’ ένα συμπόσιο που έκανε προς τιμήν του το Τυπογραφείο Ντελμόνικο της Νέας Υόρκης, έκανε μια πολύ εύγλωττη έκκληση για τη φιλία των δύο αγγλόφωνων λαών.

Το 1868 ο Ντίκενς επέστρεψε στην Αγγλία και δύο χρόνια αργότερα, το 1870, πέθανε στο Ρότσεστερ. Η σορός του τάφηκε στο Αββαείο του Γουεστμίνστερ.

Πηγή: Wikipedia

Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Θρησκείες, Ορθοδοξία

Απολυτίκιο Αγ. Θεοδώρου Πολιούχου Μυτιλήνης


( Απολυτίκιο – Άγιος Θεόδωρος του Βυζαντίου Πολιούχους Μυτιλήνης )

Ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός – Kabarnos
ισοκρατούν π. Ιωάννης Μπούτσης, Γεώργιος Σάββας, Αθανάσιος Κοτίκης, Κωνσταντίνος Σκαρμούτσος, Θωμάς Καραγεώργος, Καβαρνός Εμμανουήλ.
μονταζ – επεξεργασία: Θωμάς Καραγεώργος.
Kείμενα: Lee…

Ο άγιος Θεόδωρος γεννήθηκε το έτος 1774 στο Νεοχώριο του Βυζαντίου. Τον φυλάκισαν Τούρκοι και νύχτα μέρα στη φυλακή τον βασάνιζαν, όπως μπορούσαν φρικτότερα. Εκείνος έμεινε ακλόνητος. Προσευχόταν και επέμενε στην πίστη του. Και ο Θεός του έδινε θάρρος και δύναμη. Όταν είδαν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη ο άγιος, αποφάσισαν να τον θανατώσουν με απαγχονισμό. Στις 17 Φεβρουαρίου του έτους 1795 παρέδωκε την ψυχή του στο Θεό, στον όποιο προσέφερε και τη ζωή του, με θάνατο φρικτό, μαρτυρικό.

St. Theodore was born in 1774 in Neohorio of Byzantium. Imprisoned Turks and day and night in prison tortured him as they horrible. He remained steadfast. Prayed and clung to his fai… More

Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Θρησκείες, Ορθοδοξία, Πνευματικά Άρθρα

Απολυτίκιο Ανακ. Λειψ. Γρηγορίου Επισκόπου Άσσου


( Απολυτίκιο – Ἡ ἀνακομιδή τῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Ἐπισκόπου Ἄσσου τοῦ Θαυματουργοῦ, ἐν ἔτει 1936 καί τῆ μετακομιδή αὐτῶν εἰς Σκόπελον Γέρας* )

Ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός – Kabarnos
ισοκρατούν π. Ιωάννης Μπούτσης, Γεώργιος Σάββας, Αθανάσιος Κοτίκης, Κωνσταντίνος Σκαρμούτσος, Θωμάς Καραγεώργος, Καβαρνός Εμμανουήλ.
μονταζ – επεξεργασία: Θωμάς Καραγεώργος.
Kείμενα: Lee…

Ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε στο χωριό Ακόρνη της Λέσβου. Επισκέπτοντας την Βασιλεύουσα για να συμπληρώσει τις σπουδές του, γνώρισε τον Ιερομόναχο Αγάθωνα, τον οποίο ακολούθησε σε κάποιο μοναστήρι της Ανατολής, όπου ήταν ηγούμενος και παρέμεινε εκεί για τρία χρόνια. Κατόπιν συστάσεως του Αγάθωνος, εξελέγη Επίσκοπος Άσσου της Μυσίας. Ο Άγιος πέθανε σε μεγάλη ηλικία το έτος 1150 μ.Χ. (ή το 1185 μ.Χ.).

Saint Gregory was born in the village of Lesvos chords. Visiting the reigning order to complete his studies, he met the monk Agathon, which followed a monastery in the Orient, where he wa… More

%d bloggers like this: