Ήθη και Έθιμα, Αφιερώματα, Βαμπιρισμός, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θεωρίες, Λαογραφία, Νεράϊδες/ Ξωτικά, Πλάσματα, Πνευματικά Άρθρα

Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα


https://i0.wp.com/www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2016/01/labyrinth_goblins.jpgΤο Δωδεκαήμερο, από τα Χριστούγεννα ως την παραμονή των Φώτων, σ” ολόκληρη την Ελλάδα, πιστεύουν πως βγαίνουν οι Καλικάντζαροι. Όπως τους φαντάζεται ο λαός, είναι «μαυριδεροί με κόκκινα μάτια, με τρίχινα πόδια, με χέρια σαν της μαϊμούς κι έχουν όλο το κορμί τους τριχωτό. Έρχονται τα δωδεκαήμερα και μπαίνουν στα σπίτια. Τους αρέσουν οι τηγανίτες και τ’ αϊ-βασιλιάτικα γλυκά».

Όλο το Δωδεκαήμερο και ως την παραμονή των Θεοφανείων, σε πολλές περιοχές ανάβουν φωτιές. Σ’ άλλους τόπους διατηρούν αναμμένο δαυλό στη γωνιά, για να φύγουν οι Καλικάντζαροι.

Ο Νικόλαος Πολίτης, στην περισπούδαστη πραγματεία του «Οι Καλικάντζαροι», έχει τη γνώμη ότι η συνήθεια να μασκαρεύονται από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα «παρέχε το ενδιαφέρον εις την φαντασίαν του λαού να πλάσει τους Καλικάντζαρους. Ο τρόπος ον ενέπνεον εις τα παιδιά μεν πάντοτε, πολλάκις δε εις τους ενήλικας, προσέδιδε δαιμονιώδη φύσιν εις τους οχληρούς και ταραχώδεις εκείνους πανηγυριστάς των Καλανδών, μέχρις ότου παντελώς συνέχισε και αφομοίωσεν αυτούς προς τα παντοία δείγματα των δεισιδαιμόνων παραστάσεων».

Ο Ν. Πολίτης μας πληροφορεί ακόμα, πως οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι Καλικάντζαροι είναι βρικόλακες Ατσιγγάνων. Έτσι εξηγείται και η ονομασία τους. Το πρώτο συνθετικό «Κάλι» είναι ονομασία Ατσιγγάνων. Το δεύτερο συνθετικό είναι ονομασία των Ατσιγγάνων της Αιγύπτου, που ήρθαν στην Ελλάδα τον 14ο αιώνα. Ονομάζονταν «Γαντζάροι». Οι Καλι-Γαντζάροι έγιναν Καλι-Καντάροι με αφομοίωση, που άλλαξε το Καλίγι σε Καλίκι. Continue reading “Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα”

Βαμπιρισμός, Παράξενα

Μπορεί να ζούσε ο Νίκολας Κέιτζ το… 1870;


Η φωτογραφία που βλέπετε στα δεξιά, απεικονίζει έναν άντρα που έζησε το 1870 και η αλήθεια είνια ότι μοιάζει εκπληκτικά με τον διάσημο ηθοποιό Νίκολας Κέϊτζ. Ο κάτοχος της φωτογραφίας, όμως, δεν αρκείται μόνο στην εξωτερική ομοιότητα αλλά υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος του 1870 και ο Κέϊτζ είναι… το ίδιο πρόσωπο, αφού ο ηθοποιός είναι… αθάνατο βαμπίρ!!!!!

“Η φωτογραφία τραβήχτηκε την εποχή του εμφυλίου πολέμου στις Η.Π.Α και δεν έχει υποστεί κάποια τεχνική επεξεργασία. Η άποψή μου είναι ότι ο άντρας αυτός δεν πέθανε ποτέ στην πραγματικότητα αλλά “ξαναγεννήθηκε”, αφού ήταν αυτό που λέμε “βρικόλακας”, ξεκίνησε τη ζωή του από την αρχή και έγινε ο διάσημος ηθοποιός”,δήλωσε ούτε λίγο ούτε πολύ, ο ιδιοκτήτης της φωτογραφίας!

Και αφού έχει στην κατοχή του αποδείξεις (!) ότι ο Νίκολας Κέϊτζ είναι… βρικόλακας, αποφάσισε να τις “μοσχοπουλήσει”. Προχωρήσε λοιπόν σε δημοπράτηση του “ντοκουμέντου” μέσω ε-bay με τιμή εκκίνησης το ποσό του 1 εκατομμυρίου δολαρίων παρακαλώ!!

Αυτό που δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό είναι αν βρέθηκε τελικά αγοραστής, γιατί η φωτογραφία εδώ και λίγες ώρες δεν είναι πλέον διαθέσιμη. Οφείλουμε πάντως να πούμε ότι ο ιδιοκτήτης της δεν στερείται ούτε φαντασίας, ούτε επιχειρηματικού πνεύματος!

ΠΗΓΗ: pyles.tv

Ανθρωπολογία, Βαμπιρισμός, Θρησκείες, Θεωρίες, Λαογραφία, Μύθοι/ Θρύλοι, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες, Παράξενα

Βρικόλακας αναστατώνει ένα ολόκληρο χωριό!


Συντάκτης: Ελένη Αλειφέρη, Δημοσίευση: 24/01/2010

Κάθε τόπος έχει την δική του ιστορία που πολλές φορές μπορεί να πάρει σάρκα και οστά στο σήμερα! Σαν λάμια που ξεπηδά από το παρελθόν, μια παρουσία περιπλανάται από το ένα σπιτικό στο άλλο κάνοντας ό,τι και όπως θέλει.

Αδιαφορώντας για την ψυχική ηρεμία των ιδιοκτητών, φροντίζει να ταράζει τα νερά χωρίς να αφήνει δαχτυλικά αποτυπώματα! Για να επιβιώσει, ρουφάει την ζωτική ενέργεια των θυμάτων , που στη καταραμένη συνοικία μεταφράζεται σε ανθρώπινη αδυναμία. Ένας βρικόλακας, μια σκιά της νύχτας δεν ησυχάζει ποτέ και λάμπει διά της παρουσίας του! Αλλοίμονο σε εκείνον που θα βρεθεί στο διάβα του…

Όλο το χωριό βλέπει τον βρικόλακα!

Στην Νότια Σερβία, στην περιοχή Γκόρνιε Στόπανιε οι κάτοικοι έχουν χάσει στην κυριολεξία τον ύπνο τους εδώ και τρεις μήνες αφού κάθε νύχτα  εμφανίζεται στο χωριό τους ένας βρικόλακας! Σύμφωνα με τις μαρτυρίες : “Μόλις αποχωρήσει ο ήλιος και μαζευόμαστε στα σπίτια μας ακούμε θορύβους που μας αγριεύουν: πόρτες ανοίγουν χωρίς να το προκαλεί κανείς, τα τζάμια γίνονται χίλια μικρά κομμάτια χωρίς αιτία, ιπτάμενα αντικείμενα βρίσκονται ανάμεσα μας … ”

Μία άλλη γυναίκα , η Λιλιάννα Στεφάνοβιτς, υποστηρίζει πως τον είδε στην αυλή του σπιτιού της: “Μια σκιά , υπό τη μορφή ανθρώπου, τράνταξε την εξώπορτα.  Αυθόρμητα αρπάξαμε από ένα σκουπόξυλο και προσπαθήσαμε να πλησιάσουμε τη μορφή που είχε τη μυρωδιά ψοφιμιού. Δεν απομακρύνθηκε. Άρχισε να μας πετά πέτρες. Αισθανθήκαμε απειλή. Τρέχοντας μπήκαμε μέσα”.

Καθώς τα βήματα της οντότητας αυτής βουλιάζουν στον άνεμο της παγερής βραδιάς , πολλοί είναι εκείνοι που έχουν να διηγηθούν παρόμοιες εμπειρίες. Η γιαγιά Τσβέτα  είναι ογδόντα ετών. Η ακοή της δεν λειτουργεί τόσο καλά όσο οι υπόλοιπες αισθήσεις. Ωστόσο η όρασή της αποτύπωσε την κάθε κίνηση της μορφής που τρυπώνει στην απαγορευμένη ζώνη.

” Σαν ομίχλη – μυστήριο, που σιγά σιγά παίρνει μορφή άσχημου άνδρα με μαύρο κοστούμι εμφανίζεται στο σοκάκι όποτε εκείνος κρίνει σωστό. Ένα βράδυ καθώς ερχόταν, ήμουν στο μπαλκόνι. Είχα γουρλώσει τα μάτια μου. Πάγωσα. Μέχρι να πάρω μια ανάσα είχε ήδη σκαρφαλώσει στη σκεπή. Απλά μόνο με ένα πήδημα”!

Τον έπιασαν επ αυτοφώρω!

Οι νεότεροι κάτοικοι του χωριού ένα βράδυ χωρίστηκαν σε ομάδες και προσπάθησαν να πιάσουν επ αυτοφώρο τον βρικόλακα. Με φακούς στα χέρια, κινητά , κάμερες και φωγραφικές μηχανές έψαχναν ακόμα και στις πιο απίθανες περιοχές . Δυο από αυτούς ισχυρίζονται πως τα κατάφεραν :

“Αν και πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειται για φάντασμα, εμείς διαφωνούμε πλήρως από αυτή την περιγραφή. Είναι ένας βρικόλακας. Εμφανίστηκε στη μέση του δρόμου. Άρχισε να αιωρείται. Πήδηξε από τη μια στέγη στην άλλη και από το ένα δέντρο στο άλλο”.

Οι κάτοικοι πιστεύουν πως η εμφάνισή του, συνδέεται με τον θάνατο δύο συγχωριανών τους: “Πριν λίγο καιρό απεβίωσαν δυο ηλικιωμένοι. Κάποιοι από τους συγγενείς υποστηρίζουν ότι κάτι δεν έπραξαν καλά σύμφωνα με τα πρότυπα της θρησκείας μας. Στο σπίτι του ενός πεθαμένου εμφανίστηκαν περίεργα φαινόμενα. Άρχισαν να κουνιούνται τα ράφια, έπεφταν τα βάζα κάτω χωρίς να υπάρχει λόγος. Πράγματα εκσφενδονίζονταν από εδώ και από εκεί. Γέμισε ο τόπος από γυαλιά, τα οποία ξαφνικά βρέθηκαν συγκεντρωμένα στο χαλάκι της εισόδου” περιγράφουν και το πρόσωπο  αλλάζει χρώματα κάθε τόσο.

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συμβουλέυουν τους κατοίκους να προφυλαχθούν με ένα  βότανο το οποίο απωθεί τους βρικόλακες και  τους εμποδίζει να εισβάλουν σε σώμα ζωντανού. Για το λόγο αυτό όλοι κυκλοφορούν έχοντας μια ζώνη με τo θαυματουργό αυτό βότανο ως… αξεσουάρ.

Και μηνύσεις εναντίον… βρικολάκων!

Ο Σρέτεν Πέτροβιτς, καθηγητής κοινωνιολογίας , υποστηρίζει: “Αν και είναι παράξενο, σε πολλές περιοχές της Σερβίας καλλιεργούνται αυτές οι ιδέες. Ένα μεγάλο ποσοστό πιστεύει ακράδαντα στη παρουσία τέτοιων οντοτήτων”.

Το φαινόμενο είναι έντονο κυρίως στην Ανατολική Σερβία, όπου έχουν φτάσει στο σημείο να καταθέτουν μηνύσεις  εναντίων βρικολάκων. Στην πόλη Νις στην αίθουσα του δικαστηρίου έχουν εκδικαστεί στο παρελθόν υποθέσεις για φθορές περιουσιών και απειλή της ασφάλειας των κατοίκων.

Ο Σρέτεν Πέτροβιτς προσθέτει: “Μην βιαστείται να υποθέσετε πως  πίσω από αυτές τις υποθέσεις κρύβονται εγκληματίες, γιατί θα ξαφνιαστείτε. Το ίδιο έπαθα κι εγώ όταν έψαξα τα χαρτιά αυτών των δικογραφιών. Στο σημείο που αναφέρει ονομαστικά τον κατηγορούμενο, γράφουν “Ονοματεπώνυμο: Βρικόλακας …” καταλήγει.

Βίντεο με άντρα που υποστηρίζει πως είναι βρικόλακας!

Στο βίντεο θα δείτε έναν άντρα που εμφανίστηκε πριν από 2 χρόνια στο National Geographic και υποστήριξε πως είναι βρικόλακας!

Πηγή: Pyles.Tv

Αφιερώματα, Ανακοινώσεις, Ανθρωπολογία, Βαμπιρισμός, Θεωρίες, Ιστορία, Μύθοι/ Θρύλοι, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες, Παράξενα

“Ο Δράκουλας ΔΕΝ έπινε αίμα! Είχε απλώς κακές δημόσιες σχέσεις!”


Vampire

Συντάκτης: Λίζα Μελλά, Δημοσίευση: 15/07/2010

“Ο Δράκουλας ΔΕΝ έπινε αίμα! Είχε απλώς κακές δημόσιες σχέσεις και ήταν θύμα προπαγάνδας”, υποστηρίζει μεταξύ δημοσίευμα της εφημερίδας Telegraph. Στο πλαίσιο έκθεσης, Dracula – Voivode and Vampire” που διοργανώνεται στο Βουκουρέστι, οι υπεύθυνοι επιχειρούν να αποκαταστήσουν τη φήμη του Κόμη Δράκουλα, κατά κόσμον Vlad Tepes, που βασίλευσε στη Βλαχία, το 15ο αιώνα.   Σύμφωνα με αυτούς, ο πρίγκιπας Vlad, δεν υπήρξε ποτά ένας αιμοδιψής τύραννος, αλλά ένα παρεξηγημένο θύμα κακής προπαγάνδας, οργανωμένης από τη Δυτική Ευρώπη. “Ο Vlad Dracula ήταν όντως πολύ σκληρός και βίαιος, ωστόσο, δεν ήταν περισσότερο βίαιος από τους υπόλοιπους πρίγκιπες της εποχής του”, υποστηρίζει η Margot Rauch, έφορος του εκθεσιακού χώρου.

Γεννημένος στην πόλη Sighisoara, στην Transylvania, το 1431, ο Vlad βασίλευσε στη Βλαχία, σημερινή επαρχίας της Ρουμανία, μεταξύ 1456 και 1462. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, εκτιμάται ότι θανατώθηκαν περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων πολιτικοί του αντίπαλοι, κοινοί εγκληματίες και Τούρκοι στρατιώτες, που συνέλαβε και σκότωσε, καρφώνοντάς τους σε ξύλινα μυτερά κοντάρια.

Του καταλογίζουν ακόμη δεκάδες βασανιστήρια, ακρωτηριασμούς μελών του σώματος, πνιγμούς, μέχρι και ψήσιμο πολλών από τους εχθρούς του. Κι όμως η κ. Rauch υποστηρίζει, πως ο φοβερός και τρομερός Δράκουλας ήταν “απλώς θύμα κακής προπαγάνδας”.

Οπως εξηγεί μιλώντας στην Telegraph, οι ιστορικές μελέτες, που παρουσιάζονται στην έκθεση, αποδεικνύουν πως οι μύθοι, που σχετίζονται με τον Vlad στην πραγματικότητα υποκινούνταν από τη Δυτική Ευρώπη, που ήθελε να παρουσιάσει την Ανατολική ως πρωτόγονη περιοχή, πηγή του κακού!

Σε μία πάντως από τις γκραβούρες που φιλοξενούνται στην έκθεση, η οποία χρονολογείται από το 1500, εμφανίζεται να απολαμβάνει το γεύμα του υπό τα βλέμματα χλωμιασμένων ανδρών, ενώ άλλοι βρίσκονται γύρω του, με μέλη να κρέμονται από το σώμα τους, καθώς τα κεφάλια τους βράζουν σε καζάνια.

“Είναι ώρα να δούμε το Vlad Dracula από μία διαφορετική οπτική γωνία, σε σχέση με αυτή που έχουμε και μας έχει δώσει το Hollywood,” λέει η κ. Rauch.

Πηγή: Pyles.Tv

Έρευνες Ομάδας Genesis, Αφιερώματα, Βαμπιρισμός, Βιολογία, Λαογραφία, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες, Παράξενα, Πνευματικά Άρθρα

Χαμοδράκια


HAMODRACS, ο (Laogr.) »Βουκολικοί δαίμονες της νεοελληνικής λαϊκής μυθολογίας.

Ο Έλληνας Λαογράφος Νικόλαος Πολίτης

Ονομάζονται και ως σμερδάκια ή  γενικότερα με ονόματα, δηλωτικά της δαιμονικής φύσης τους όπως: είδωλα, άξεστα, δαιμονικΆ, αποκορωμένα κλπ.

Ο Λαογράφος Ν. Πολίτης διασυνδέει τη δημιουργία τους με την λοιμώδη ασθένεια των ζώων « άνθρακα », τα οποία είχαν συνήθως διαταραγμένα αποτελέσματα και οι χωρικοί το απέδιδαν σε δαιμονική επιρροή, η επιρροή αυτών των πλασμάτων, οι ντόπιοι τους αποδίδουν και μορφή σκύλων.

Το είδος αυτών των δαιμονικών όντων θεωρούνται και σαν τελώνια,  σύμφωνα με δημοφιλείς πεποιθήσεις, πως έτσι γίνονται  τα αβάπτιστα παιδιά.

Γ. ECATHERENS N. (II)

Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Επιστήμη και Ζωή ’86

Βιογραφία Ν. Πολίτη

English

HAMODRACS, the (Laogr.)` Bucolic demons of the newhellinic popular mythology.
They behave and as smerdakia or with different others, more general, names, declarative of the demonic nature the: eidolons, boor, wound, Diablo, demonic, apokoromeno e.t.c.

N.Politis interconnect their creation to the pestilent illness of animals«anthrax», which had usually distractive effects and the villagers returned it, in demonic influence, the influence of these creatures, they (villagers) im

agine them with a share, usually, like dogs.
Kind of these demonic creatures is considered and the genies*, in which, by popular beliefs, become the abaptista children.
G.N.ECATHERENS (II)

Encyclopedia ”Science & Life” ’86

Biography Ν. Politi

Άλλες Πηγές: http://clubs.pathfinder.gr/Xerevnes/190286

Έρευνα βιβλιογραφίας, Ομάδα Genesis

Ανθρωπολογία, Βαμπιρισμός, Βιολογία, Γεωλογία, Λαογραφία, Μύθοι/ Θρύλοι, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες

Πορφυρία


απόσπασμα από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ / ΠΡΙΣΜΑ, τεύχος 44, 8-9 Φεβρουαρίου 2000Αίμα, Πορφυρία

Μία από τις ασθένειες, εξαιτίας των οποίων κάποιοι άνθρωποι απέκτησαν τη φήμη του… βρυκόλακα, είναι η λεγόμενη πορφυρία, μία διαταραχή του μεταβολισμού της πορφυρίνης (οργανικής ουσίας που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της αιμογλοβίνης, της χλωροφύλλης και ορισμένων άλλων ενζύμων) κατά την οποία ο οργανισμός παρουσιάζει συμπτώματα όμοια με αυτά των μυθικών βρυκολάκων. Οι δήθεν βρυκόλακες θα μπορούσαν, επίσης, να υποφέρουν από αναιμία, στην οποία η έλλειψη σιδήρου κάνει το πρόσωπο φαίνεται χλωμό.

Η καταληψία ήταν από τις συνηθέστερες παθήσεις, που συγχέονταν με τη νεκρεγερσία, αφού οι νοσούντες υποφέρουν από προσωρινή παράλυση. Τα άτομα με καταληψία ακούνε και βλέπουν κανονικά, όμως, καθώς δεν μπορούν να κινήσουν τους μυς τους, φαίνονται νεκροί. Βρίθουν οι ιστορικές μαρτυρίες για ανθρώπους που γι’ αυτό τον λόγο θάφτηκαν ζωντανοί – και είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος τον πανικό που επικρατούσε, εάν κάποιος ασθενής ξεπερνούσε το στάδιο της παράλυσης μετά την ταφή, και προσπαθούσε να εξέλθει από το φέρετρό του… (στσ. σε πολλούς από εμάς θυμίζει και ένα διήγημα του Edgar Allan Poe που μιλούσε για την ίδια αρρώστια)
Άλλωστε, την εποχή της άγνοιας και των προκαταλήψεων, οποιαδήποτε σωματική διαφοροποίηση ή παραμόρφωση, κάθε κοινή πάθηση του δέρματος ή ακόμη και ψυχική διαταραχή θα μπορούσε να προκαλέσει τον στιγματισμό ανθρώπων, με την κατηγορία της δαιμονοληψίας. Στα χρόνια του Μεσαίωνα, κυρίως, οι υποτιθέμενοι βρυκόλακες δεν έβρισκαν ανάπαυση ούτε μετά τον θάνατό τους, αφού, συχνά, ήταν τα περιστατικά εκταφής τους, είτε για να επιβεβαιωθεί η σήψη του οργανισμού είτε για να ληφθούν περαιτέρω μέτρα για την αντιμετώπισή τους, αν κάτι… δεν είχε πάει καλά κατά τη θανάτωσή τους.

Σε μία γνωστή διήγηση του 18ου αιώνα, όπου περιγράφεται η εκταφή ενός άντρα με το όνομα Πίτερ Πλογκόγιοβιτζ, παρατίθενται λεπτομερέστατα τα χαρακτηριστικά που ξεχώριζαν τους βρυκόλακες απ’ τους κοινούς νεκρούς:

“Τα μαλλιά και τα γένια – ακόμη και τα νύχια, τα οποία παλαιότερα είχαν πέσει – βρέθηκαν να έχουν μεγαλώσει. Το παλιό δέρμα με τη χλωμή απόχρωση είχε φύγει από το πρόσωπο και νέο δέρμα εμφανιζόταν από κάτω του… Με έκπληξη, είδα φρέσκο αίμα να τρέχει από το στόμα του νεκρού, το οποίο συμφωνήσαμε όλοι ότι προερχόταν από τα θύματά του”.
Όπως είναι αναμενόμενο, τα χαρακτηριστικά αυτά άρχισαν να θεωρούνται απόλυτα φυσιολογικά, ήδη απ’ τις αρχές της ανάπτυξης της ιατροδικαστικής. Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη που επικρατεί ακόμη και στις μέρες μας, στους νεκρούς δεν μεγαλώνουν τα μαλλιά, αλλά συρρικνώνεται και υποχωρεί το δέρμα, κάνοντάς τα να φαίνονται μακρύτερα. Τα νύχια, όντως, πέφτουν – γεγονός γνωστό, ήδη, από την εποχή των αρχαίων Αιγυπτίων, οι οποίοι τα στερέωναν στις μούμιες με μεταλλικούς δακτυλίους. Στη συγκεκριμένη διήγηση, σύμφωνα με τον Τόμας Νογκούτσι, ιατροδικαστή από το Λος Αντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών, πιθανότατα, ως νύχια θεωρήθηκε το λευκό δέρμα από κάτω τους.

Σε ότι αφορά το χρώμα του δέρματος, το πρόσωπο των πτωμάτων δεν έχει απαραίτητα συγκεκριμένο χρωματικό τόνο και η ωχρότητα που παρουσιάζει, μερικές φορές, οφείλεται στην απομάκρυνση του αίματος από τους ιστούς. Έτσι, αν ο άνθρωπος ήταν σε ύπτια στάση κατά τον θάνατό του, το πρόσωπο μπορεί να είναι χλωμό και, αν ήταν μπρούμυτα, να είναι σκουρόχρωμο. Για τον ίδιο λόγο, τα μέλη του σώματος που είναι σε κατώτερο επίπεδο απ’ τα υπόλοιπα, όπως τα χέρια, παρουσιάζουν μεγαλύτερη συγκέντρωση αίματος. Το αίμα είναι σχεδόν μαύρο, εφόσον έχει χάσει το οξυγόνο του, γι’ αυτό και το δέρμα εμφανίζεται, επίσης, πολύ σκούρο στις συγκεκριμένες περιοχές. Μάλιστα, η σκούρα απόχρωση στα τμήματα με υπερβολική συγκέντρωση αίματος ονομάζεται “livor mortis” και είναι εκείνη που επιτρέπει στους ιατροδικαστές να καθορίσουν εάν το σώμα έχει κινηθεί μετά τον θάνατό του.

Ο χαρακτηρισμός “φρέσκο” για το αίμα στο στόμα του Πίτερ Πλογκόγιοβιτζ είναι, προφανώς, αναπόδεικτός και, πιθανότατα, προέρχεται από το γεγονός ότι το αίμα ήταν σε υγρή μορφή – κάτι που θεωρείται σύνηθες φαινόμενο. Η αιτία, δε, που το αίμα συγκεντρώνεται στο στόμα είναι ότι, όταν το σώμα αποσυντίθεται, πρήζεται από αέρια, τα οποία προέρχονται από τα βακτήρια στα έντερα και σε άλλα μέρη του σώματος. Τα αέρια πιέζουν τους πνεύμονες, οι οποίοι αφενός είναι γεμάτοι αίμα και αφετέρου αποσυντίθενται γρήγορα, γι’ αυτό και το αίμα μετακινείται στο στόμα και τη μύτη.

Αξιοσημείωτο είναι ότι, με τον ίδιο τρόπο, ερμηνεύεται η κραυγή που υποτίθεται πως έβγαζαν τα πτώματα, όταν τους τρυπούσαν την καρδιά για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα γίνουν βρυκόλακες: Η πίεση στην καρδιά έκανε τα παραπάνω αέρια να περάσουν από τη γλωττίδα και να ακουστεί ένας ήχος, που σε καμία περίπτωση δεν σήμαινε ότι το σώμα ήταν ζωντανό.

Εξάλλου, σε μία μελέτη που είχε κυκλοφορήσει, ήδη, από το 1753, ο Γάλλος ηγούμενος, Ογκουστίν Καλμέ, αναφέρει: “Υπάρχουν ορισμένα είδη χώματος, τα οποία διατηρούν τα πτώματα σε ιδιαίτερα καλή κατάσταση. Στην Τουλούζη, μάλιστα, υπάρχει μία κρύπτη, στην οποία οι νεκροί τοποθετούνται κατά μήκος του δεξιού και του αριστερού τοίχου. Όλα τα πτώματα της μίας πλευράς παρέμειναν σε καλή κατάσταση, ενώ όλα όσα ήταν στην άλλη πλευρά αποσυντέθηκαν πολύ γρήγορα”.

Πηγή: http://www.bytheway.gr και  ΗΜΕΡΗΣΙΑ / ΠΡΙΣΜΑ, τεύχος 44, 8-9 Φεβρουαρίου 2000

Αρχαιολογία, Βαμπιρισμός, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες

Ο σκελετός της γυναίκας – βαμπίρ στη Βενετία!


Ήταν Μάρτιος του 2009, όταν ιταλοί αρχαιολόγοι ανακοίνωναν πως είχαν ξεθάψει στη Βενετία ένα σκελετό που ανήκει σε γυναίκα – βαμπίρ του 16ου αιώνα! Ήταν θαμμένη σε ομαδικό τάφο μαζί με θύματα της πανούκλας που είχε χτυπήσει γύρω στα 1576 την περιοχή και είχε σκοτώσει περίπου 50.000 ανθρώπους!

vampire_venice
Η γυναίκα – βαμπίρ της Βενετίας

Οι αρχαιολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα πως ο σκελετός που ανακάλυψαν στο νησί Lazzaretto Nuovo της Βενετίας το 2005, ήταν βαμπίρ, εξαιτίας του γεγονότος ότι στο στόμα του ήταν τοποθετημένο ένα τούβλο.

Οπως εξηγεί ο ανθρωπολόγος Matteo Borrini του πανεπιστημίου της Φλωρεντίας “Οι βενετσιάνοι συνήθιζαν να τοποθετούν μια πέτρα στο στόμα όσων θεωρούσαν βαμπίρ, γιατί έτσι νόμιζαν πως θα τους εμποδίσουν να δαγκώσουν κάποιον και να του μεταδώσουν την πανούκλα. Την εποχή εκείνη οι περισσότεροι πίστευαν πως η ασθένεια μεταδιδόταν από θηλυκά βαμπίρ”.

Σύμφωνα με τους τοπικούς θρύλους, οι θαμμένοι βρικόλακες μέχρι να δυναμώσουν και να μπορούν να σηκωθούν από τον τάφο για να φάνε τους ζωντανούς, τρέφονταν με τους άλλους νεκρούς από τους διπλανούς τάφους! Οι επιστήμονες πιθανολογούν πως η άποψη αυτή είχε κυριαρχήσει γιατί οι άνθρωποι δεν ήξεραν τι είναι ένα υγρό που μοιάζει με αίμα , αλλά εκκρίνεται από το στομάχι και βγαίνει από τη μύτη ή το στόμα. το εξηγούσαν λοιπόν ως αιμορραγία που είχε προκαλέσει στα πτώματα ο… βρικόλακας του διπλανού τάφου.

Για το λόγο αυτό οι νεκροθάφτες εξέταζαν συχνά αν τα πτώματα είχαν αρχίσει να έχουν “ίχνη από δάγκωμα” και σε αυτή την περίπτωση, σφήνωναν μία πέτρα ή ένα τούβλο στο στόμα τους για να μην μπορούν να φάνε κι έτσι να μην ανακτήσουν ποτε τις δυνάμεις τους!

Προφανώς η συγκεκριμένη γυναίκα είχε προκαλέσει τέτοιο πανικό όταν ανοίχτηκε ο τάφος της για τον έλεγχο, που οι νεκροθάφτες της έχωσαν με μεγάλη δύναμη το τούβλο στο στόμα σπάζοντας της τα δόντια!

Ποια ήταν και πώς έμοιζε εξωτερικά η γυναίκα – βαμπίρ της Βενετίας;

Έναν χρόνο μετά την ανακάλυψη του σκελετού- βαμπίρ, οι ειδικοί προχωρούν ακόμη πιο πέρα: αποκαλύπτουν όχι μόνο την ταυτότητα της γυναίκας αλλά και τις διατροφικές της συνήθειες και το πρόσωπό της, μέσα από αναλύσεις γενετικού υλικού, ακτίνες Χ και ιατροδικαστικές εξετάσεις.

Όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα στη διαδικτυακή έκδοση του «Νational Geographic», πρόκειται για γυναίκα ευρωπαϊκής καταγωγής που πέθανε σε ηλικία 61 έως 71 ετών που τρεφόταν κυρίως με λαχανικά και σιτηρά, ένδειξη πως είχε χαμηλό οικονομικό επίπεδο! Δεν ήταν ένα από τα θύματα ης πανώλης, αλλά μάλλον τη θεωρούσαν μάγισσα. Σε αυτό πρέπει να είχε παίξει ρόλο και το… προχωρημένο της ηλικίας της δεδομένου ότι ο μέσος όρος της εποχής δεν ξεπερνούσε τα 40 χρόνια.

Οι περισσότερες από τις γυναίκες που εκτελούνταν τότε ως μάγισσες είχαν στην πλειονότητά τους τα χαρακτηριστικά της γυναίκας- βαμπίρ: ηλικιωμένες και φτωχές! Συνήθως το πάζλ συμπληρωνόταν από τα χαρακτηριστικά “μόνες και δυστυχισμένες” , άρα εύκολα θύματα των υποσχέσεων του διαβόλου!

Πηγή: pyles.tv