Ήθη και Έθιμα, Αφιερώματα, Βαμπιρισμός, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θεωρίες, Λαογραφία, Νεράϊδες/ Ξωτικά, Πλάσματα, Πνευματικά Άρθρα

Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα


https://i0.wp.com/www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2016/01/labyrinth_goblins.jpgΤο Δωδεκαήμερο, από τα Χριστούγεννα ως την παραμονή των Φώτων, σ” ολόκληρη την Ελλάδα, πιστεύουν πως βγαίνουν οι Καλικάντζαροι. Όπως τους φαντάζεται ο λαός, είναι «μαυριδεροί με κόκκινα μάτια, με τρίχινα πόδια, με χέρια σαν της μαϊμούς κι έχουν όλο το κορμί τους τριχωτό. Έρχονται τα δωδεκαήμερα και μπαίνουν στα σπίτια. Τους αρέσουν οι τηγανίτες και τ’ αϊ-βασιλιάτικα γλυκά».

Όλο το Δωδεκαήμερο και ως την παραμονή των Θεοφανείων, σε πολλές περιοχές ανάβουν φωτιές. Σ’ άλλους τόπους διατηρούν αναμμένο δαυλό στη γωνιά, για να φύγουν οι Καλικάντζαροι.

Ο Νικόλαος Πολίτης, στην περισπούδαστη πραγματεία του «Οι Καλικάντζαροι», έχει τη γνώμη ότι η συνήθεια να μασκαρεύονται από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα «παρέχε το ενδιαφέρον εις την φαντασίαν του λαού να πλάσει τους Καλικάντζαρους. Ο τρόπος ον ενέπνεον εις τα παιδιά μεν πάντοτε, πολλάκις δε εις τους ενήλικας, προσέδιδε δαιμονιώδη φύσιν εις τους οχληρούς και ταραχώδεις εκείνους πανηγυριστάς των Καλανδών, μέχρις ότου παντελώς συνέχισε και αφομοίωσεν αυτούς προς τα παντοία δείγματα των δεισιδαιμόνων παραστάσεων».

Ο Ν. Πολίτης μας πληροφορεί ακόμα, πως οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι Καλικάντζαροι είναι βρικόλακες Ατσιγγάνων. Έτσι εξηγείται και η ονομασία τους. Το πρώτο συνθετικό «Κάλι» είναι ονομασία Ατσιγγάνων. Το δεύτερο συνθετικό είναι ονομασία των Ατσιγγάνων της Αιγύπτου, που ήρθαν στην Ελλάδα τον 14ο αιώνα. Ονομάζονταν «Γαντζάροι». Οι Καλι-Γαντζάροι έγιναν Καλι-Καντάροι με αφομοίωση, που άλλαξε το Καλίγι σε Καλίκι. Continue reading “Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα”

Θρησκείες, Θαύματα, Νεράϊδες/ Ξωτικά, Ορθοδοξία

Μεγάλη Πέμπτη η περιφορά του εσταυρωμένου στο Ναύπλιο


Holy Thursday procession of the Crucified in Nafplio

Μεγάλη Πέμπτη η περιφορά του εσταυρωμένου στο Ναύπλιο

περιφορα, ναυπλιο, εσταυρωμενου, κυριου

« Μεγάλη Πέμπτη η περιφορά του εσταυρωμένου στο Ναύπλιο »

Η Μεγάλη Παρασκευή μας φέρνει ενώπιον των Παθών του Κυρίου μας. Ο Χριστός υποφέρει, σταυρώνεται και πεθαίνει, για να μας οδηγήσει…
στην σωτηρία, την απαλλαγή από την φθορά και την αμαρτία που διαποτίζει την ύπαρξή μας και να μας δώσει την Ζωή. Στους Μακαρισμούς, που ψάλλουμε μετά την έξοδο του Εσταυρωμένου, διαβάζουμε χαρακτηριστικά: Εσταυρώθης δι εμέ, ίνα εμοί πηγάσης την άφεσιν. Εκεντήθης την πλευράν, ίνα κρουνούς ζωής αναβλύσης μοι . Η συγγνώμη του Σταυρού και η ανάβλυση της ζωής μέσα από το Πάθος, μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε ότι αληθινή ελευθερία δεν νοείται χωρίς θυσία.

Μεγάλη Πέμπτη απόγευμα στον Ιερό ναό της Αγίας Τριάδος Ναυπλίου σε μία κατανυχτική ατμόσφαιρα ο Ιερέας του ναού Πατέρας Ηλίας Αλευράς με τρεμάμενη φωνή Λέγοντας το σήμερον κρεμάται επί ξύλου… μεταφέρει γύρω γύρω από τη εκκλησία στην πλάτη του τον σταυρό. Ο κόσμος που έρχεται στην εκκλησία είναι πάρα πολύς . Η θυσία του Χριστού στο Γολγοθά ήταν άρνηση της βιολογικής επιβίωσης της ανθρώπινης φύσης, καθώς ο Χριστός ως Θεάνθρωπος και αναμάρτητος μπορούσε να μην πεθάνει. Ήταν όμως η σπουδαιότερη κατάφαση της ζωής, από την ίδια τη Ζωή. Όπως λέει ένα από τα πιο όμορφα εγκώμια της Μ. Παρασκευής, σαν τον πελεκάνο, που, όταν τα παιδιά του δηλητηριάζονται από το τσίμπημα του φιδιού, τρυπά τα πλευρά του και τους μεταγγίζει το αίμα του για να τα σώσει, πεθαίνοντας ο ίδιος, έτσι κι ο Χριστός μας δίνει το αίμα Του, για να σωθούμε από το δηλητήριο της αμαρτίας και του θανάτου και να ξαναβρούμε το αληθινό νόημα της ύπαρξής μας.





Αφιερώματα, Διάφορα, Ιστορία, Λαογραφία, Μυστήρια του Κόσμου, Μυστική Αθήνα & Αττική, Νεράϊδες/ Ξωτικά, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες, Παράξενα

Η μυστική δίοδος του Παναθηναϊκού Σταδίου και άλλα τινά…


Η μυστική δίοδος του Παναθηναϊκού Σταδίου και άλλα τινά…

Η ζωή χρειάζεται και λίγη μαγεία. Εχει, όμως, και πολλή δεισιδαιμονία, πολλές προλήψεις. Oλα αυτά πηγάζουν από τη στάση του ανθρώπου απέναντι στο μυστήριο της ζωής, λέει η αρχαιολόγος Ολγα Βογιατζόγλου, η οποία μίλησε στους Φίλους του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου για το μεγαλύτερο κέντρο των ξωτικών: την Αθήνα!Οι φυλακές Σωκράτους το 1890

Οι φυλακές Σωκράτους το 1890

Η κ. Βογιατζόγλου εξήγησε πως η μαντική, η μαγεία, τα όνειρα, τα οράματα, οι προφητείες και οι χρησμοί σχετίζονται όλα με τους δαίμονες, τους καλούς και τους κακούς.

Οι φυλακές Σωκράτους το 1890 (πάνω) και η μυστική δίοδος του Παναθηναϊκού Σταδίου το 1895 (κάτω)

Οι φυλακές Σωκράτους το 1890 (πάνω) και η μυστική δίοδος του Παναθηναϊκού Σταδίου το 1895 (κάτω)

Ενα κολωνάκι «έδωσε το όνομά του στη γνωστή συνοικία. Βρισκόταν στη Δεξαμενή δίπλα ακριβώς στο Αδριάνειο Υδραγωγείο. Ο στυλίσκος με την ομφαλόσχημη κεφαλή έχει στα πλάγια βαθιές εντορμίες, για να μη γλιστρούν τα ρούχα των ασθενών που κρέμονταν από αυτό και για να δένονται τα κορδελάκια.
Το συμβολικό κολωνάκι μεταφέρθηκε το 1938 στην πλατεία Φιλικής Εταιρείας και σήμερα βρίσκεται ακόμη εκεί με ξεχασμένες μάλλον τις ιδιότητές του, αν κρίνει κανείς από την αδιάφορη θέση την οποία του επεφύλαξαν οι αναμορφωτές της πλατείας το 2004», τόνισε η ομιλήτρια.
Η Τρύπα του Παναθηναϊκού Σταδίου ήταν από τα γνωστότερα κέντρα λατρείας των Μοιρών, στις οποίες κάθε ημέρα οι νεανίδες προσέφεραν πλακούντες με μέλι και αλάτι. Εδώ κατά την παράδοση έρχονταν μάγισσες, που τις θυελλώδεις νύχτες ξεπετάγονταν από τους αφρούς της θάλασσας και από τις αμμουδιές του Φαλήρου.
«Την εποχή του Αδριανού», λέει ο περιηγητής Ντόντγουελ, «αυτό το υπόγειο πέρασμα στο νοτιοανατολικό ακρότατο σημείο του σταδίου ήταν η είσοδος των κτηνών για τα αιματηρά θεάματα που ο ίδιος εισήγαγε στους Αθηναίους».
Το γνωστότερο, όμως, ενδιαίτημα των Μοιρών, των Καλοκυράδων, στην Αθήνα ήταν το εντυπωσιακό τρίχωρο σπήλαιο του λόφου των Μουσών, γνωστό στην εποχή του Ντόντγουελ ως «λουτρά» ή «Φυλακές Σωκράτους».
Ο Πουκεβίλ δηλώνει ότι αδυνατεί να επιβεβαιώσει την άποψη ότι πρόκειται για τις φυλακές του Αρείου Πάγου, μας μεταφέρει, όμως, μία ζωντανή σκηνή. Μέσα στη σπηλιά βρήκε μια προσφορά νεαρής Αθηναίας, που ήθελε να μάθει αν θα παντρευόταν μέσα στη χρονιά.
«Μια και κάποιος από την παρέα μας πήρε μαζί του τη μυστικιστική προσφορά και επειδή είναι ευνοϊκό σημάδι όταν αυτή εξαφανίζεται, θα γίνει πιστευτό πως οι καλές θεές έκαναν δεκτό το αίτημα της κοπέλας. Απομένει να μάθουμε αν η Αθηναία παντρεύτηκε».

  • Δεισιδαίμον πνεύμαΤο δεισιδαίμον πνεύμα της ελληνικής ψυχής, το οποίο ο Αριστοφάνης έβλεπε να επιβιώνει στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, επικυρώνεται και από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία.

Αγγελική Κώττη

ΠΗΓΗ: http://echedoros.blogspot.com/2010/04/blog-post_8019.html

Ελλάδα, Λαογραφία, Νεράϊδες/ Ξωτικά, Παράξενα

Νεραϊδόσπηλιο Αστρακών Κρήτης: οι νεράιδες του φαραγγιού!


Συντάκτης: Ελένη Αλειφέρη

 Νεράιδες, ονομασία που προέρχεται από τις αρχαίες Νηρηίδες, ξυπνούν τα μεσάνυχτα και κατευθύνονται προς τις πηγές. Οι λεπτές οπτασίες με τα μακριά μαλλιά πλένονται και τραγουδούν, μαγεύοντας όποιον βρίσκεται κοντά.

Χορεύουν και λικνίζουν τα αισθησιακά κορμιά τους σε ρυθμούς που επιβάλλει η νύχτα. Αλίμονο σ’ αυτόν που θα ανακαλύψει τα καλά κρυμμένα μυστικά τους: Χάνει τα λογικά του και θεωρείται νεραϊδοπαρμένος ή νυμφόληπτος.

Οι νεράιδες του Καρτερού Κρήτης.

Όπου σταθούν και όπου βρεθούν, αφήνουν τα ανεξίτηλα σημάδια τους. Στο Νεραϊδόσπηλιο των Αστρακών, το οποίο είναι  μέσα στο φαράγγι του Καρτερού Κρήτης, εδώ και χρόνια υπάρχουν ιστορίες για “νεράιδες” (στη φωτογραφία βλέπετε την είσοδο του Σπηλαίου).

Τα μικροσκοπικά πλάσματα χρησιμοποιώντας τις μαγικές τους ικανότητες, εκπληρώνουν κάθε επιθυμία των θνητών που προσπαθούν να πιουν από το “αθάνατο” νερό τους. Λένε ότι όποιος ξεδιψάσει από το σπήλαιο αυτό, διώχνει μια για πάντα λύπες και δυσάρεστα γεγονότα!

Οι θυγατέρες του Νηρέα με ξέπλεκα μαλλιά επιλέγουν τη σκοτεινή σπηλιά της Κρήτης. Υφαίνουν το άσπρο πέπλο τους και λουσμένες από το φως της νεότητας προκαλούν κάθε στοιχείο της φύσης. Με κινήσεις αέρινες και όψη γλυκιά πασπαλίζουν το μεταφυσικό τόπο με μελωδίες ανώτερες ίσως από αυτές των Σειρήνων, αποπροσανατολίζουν τους αλαφροΐσκιωτους και τους σαββατογεννημένους. Σαν από θαύμα, εξ ουρανού δίνουν λύσεις σε προβλήματα και σκορπούν τη χαρά. Άραγε η φωνή τους να μοιάζει με αυτή των θνητών, ή μιλούν τη γλώσσα των νεράιδων,  τα “γεραγιδίστικα” όπως ονομάζονται;

 Τα “δάκρυα της Νεράϊδας”.

 Γύρω από το Νεραϊδοσπήλαιο των Αστρακών υπάρχουν οπές και σχισμές από τις οποίες αναβλύζει το μαγεμένο ύδωρ και συνοδεύεται από ένα ελαφρύ κλάμα που εμφανίζεται μετά από έντονη βροχόπτωση.

Το ανεξήγητο φαινόμενο που συμβαίνει συχνά πυκνά σήμερα, προέρχεται από τα “Δάκρυα της Νεράιδας”. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, μετά από πλημμύρες, τα νερά θολώνουν. Παρόλο που τα χρόνια κυλούν, η χημική σύσταση δεν μπορεί να αναλυθεί. Ίσως να μην επιθυμούν οι καλλονές του σπηλαίου να μάθουμε τη σύστασή τους…

Μεγάλης ηλικίας αγρότες ομολογούν πως κατάφεραν να εντοπίσουν τις Καλές Κυράδες που γελούσαν ασταμάτητα μεταξύ τους. Μιλούν για αερικά, για πλάσματα που προέρχονται από έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Οι Καλούδες, ή Ξωνέρια, ή Καλομοίρες συνομιλούν μεταξύ τους τηλεπαθητικά, γεγονός που δικαιολογεί το γεγονός ότι η περίεργη ομιλία μοιάζει με στιγμιαία ηχώ, σύμφωνα με τις μαρτυρίες.

Ουδείς δεν μπορεί να μιλήσει με σιγουριά εάν πρόκειται για την αληθινή ύπαρξη των άυλων οντοτήτων που ταράζουν τα ήρεμα νερά της τοπικής κοινωνίας. Οι πιο ορθολογιστές κάνουν λόγο για ήχους που βγαίνουν από τις δεκάδες οπές του σπηλαίου και δημιουργούν την ψευδάισθηση της ομιλίας! Ωστόσο οι νεράιδες αποτελούν παράδοση για την περιοχή. Πολλοί επιλέγουν το συγκεκριμένο προορισμό για να μετατρέψουν το παιδικό όνειρο σε αληθινό: Να δουν το κόσμο των αερικών! Οι χωρικοί τον είδαν. Οι επισκέπτες όμως;

Πηγή: pyles.tv