Ανακαλύψεις, Γεωλογία, Διάφορα, Επιστήμη

“Ετσι εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι…”


Η αιτία αφανισμού των δεινοσαύρων αποτελεί εδώ και αιώνες ένα άλυτο μυστήριο για τους επιστήμονες. Οι θεωρίες που κατά καιρούς διατυπώνονται, είναι πολλές, με επικρατέστερη εκείνη της πτώσης αστεροειδούς.

Οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν στην πιθανότητα, οι δεινόσαυροι να χάθηκαν όταν ένας τεράστιος μετεωρίτης συγκρούστηκε με τη Γη κοντά στις ακτές του Μεξικού στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου, πριν από περίπου 65 εκατομμύρια χρόνια.

Το βασικό επιχείρημα όσων διαφωνούν με την εξήγηση αυτή, είναι η απουσία απολιθωμάτων δεινοσαύρων για μια περίοδο τριών εκατομμυρίων ετών, πράγμα που μπορεί να σημαίνει ότι οι δεινόσαυροι είχαν ήδη εξαφανσιτεί όταν «χτύπησε» ο μετεωρίτης.

Το νέο εύρυμα που καλύπτει το χρονικό κενό 3 εκατ. ετών!

Ενα νέο εύρυμα, που εντοπίστηκε από ειδικούς του Πανεπιστημίου Γέιλ, είναι ίσως η απάντηση στην πολύχρονη επιστημονική διαμάχη. Πρόκειται για το απολίθωμα ενός κεράτου μήκους 45 εκατοστών που ανήκε σε έναν από τους τελευταίους δεινοσαύρους στη Γη.

Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο απολίθωμα ξεχωριστό, είναι το σημείο ανίχνευσής του. Μόλις 13 εκατοστά κάτω από το στρώμα ιζημάτων που σηματοδοτεί το Κρητιδικό – Τριτογενές Οριο, είναι ακριβώς η χρονική περίοδος κατά την οποία εκτιμάται ότι εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι.

Τι δείχνει λοιπόν το νέο εύρυμα; Ότι ένα ξαφνικό γεγονός, έσβησε με βίαιο τρόπο τους δεινόσαυρους από τον χάρτη της Γης! Η εξαφάνισή τους δεν έγινε σταδιακά, δεν διήρκησε για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά όλα τελείωσαν από τη μια στιγμή στην άλλη! Η ανακάλυψη του απολιθώματος, καλύπτει το χρονικό κενό των 3 εκατ. ετών, συνεπώς καταρρίπτει το βασικό επιχείρημα όσων διαφωνούσαν με την πιθανότερη εκδοχή: οι δεινόσαυροι αφανίστηκαν από πτώση μετεωρίτη!

Πηγή: pyles.tv

Αστροφυσική, Αστρονομία, Επιστήμη

Λύθηκε το μυστήριο της εξαφάνισης των ηλιακών κηλίδων;


Τρεις κορυφαίοι ειδικοί στα θέματα του ήλιου πιστεύουν ότι επιτέλους έλυσαν το μυστήριο πίσω από την εξαφάνιση των ηλιακών κηλίδων, η οποία μερικές φορές μάλιστα κρατάει περισσότερο από το συνηθισμένο, ένα φαινόμενο που προβληματίζει τους αστροφυσικούς για πάνω από δύο αιώνες.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ηλιακό φυσικό Πιτ Μάρτενς του πολιτειακού πανεπιστημίου της Μοντάνα, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό “Nature”, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ και το “Science”, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι ηλιακές κηλίδες εξαφανίζονται, όταν συνδυάζονται ασυνήθιστα ασθενή μαγνητικά πεδία στον ήλιο με μια γενικότερη μειωμένη ηλιακή δραστηριότητα.

Οι κηλίδες είχαν εξαφανιστεί από το 2008 έως το 2010, αλλά τελευταία ο ήλιος «ξύπνησε» ξανά. Αν και ο ήλιος περνάει από διαδοχικές φάσεις (κύκλους) 11ετούς εναλλασσόμενης έντονης και χαμηλής δραστηριότητας, οι κηλίδες σπάνια εξαφανίζονται για μεγάλες περιόδους, όπως συνέβη πρόσφατα. Όσο πιο έντονη φάση δραστηριότητας περνάει ο ήλιος (ηλιακό μέγιστο), τόσο αυξάνονται οι κηλίδες στην επιφάνειά του και μαζί τους οι εκρήξεις δισεκατομμυρίων τόνων καυτού πλάσματος που μπορεί να πλήξουν τον πλανήτη μας. Αντίθετα, στη φάση της μεγαλύτερης ηρεμίας (ηλιακό ελάχιστο), οι κηλίδες και οι ηλιακές καταιγίδες είναι σπάνιες.

Στον τελευταίο όμως τέτοιο ηλιακό κύκλο, παρατηρήθηκε μεγαλύτερη του συνηθισμένου διάρκεια της φάσης «νηνεμίας» (780 μέρες στη διάρκεια των ετών 2008-2010), με συνέπεια η περίοδος χωρίς κηλίδες να κρατήσει υπερδιπλάσιο χρόνο σε σχέση με τους προηγούμενους κύκλους (περίπου 300 μέρες), πράγμα που προβλημάτισε τους επιστήμονες, οι οποίοι πασχίζουν να καταλάβουν γιατί ο ήλιος έμεινε για τόσο καιρό ήσυχος, περισσότερο από κάθε άλλη φορά μετά το 1913.

Οι τρεις αμερικανοί επιστήμονες χρησιμοποίησαν στοιχεία από διαστημικά τηλεσκόπια για να συλλέξουν μια πληθώρα δεδομένων σχετικά με τις κηλίδες, τις ηλιακές εκλάμψεις και καταιγίδες και τις μεταβολές των μαγνητικών πεδίων στο βόρειο και στο νότιο πόλο του ήλιου. Οι ποταμοί πλάσματος ρέουν από τον ισημερινό του ήλιου προς τους πόλους του, όπου βυθίζονται, για να επιστρέψουν και πάλι στον ισημερινό του. Αυτός ο αέναος κύκλος, με ταχύτητα περίπου 65 χιλιομέτρων την ώρα, διαρκεί γύρω στα 11 χρόνια. Όμως οι επιστήμονες ανακάλυψαν -μέσα από προσομοιώσεις σε ηλεκτρονικό υπολογιστή- ότι τα ρεύματα του ηλιακού πλάσματος μπορούν να επιταχύνουν ή να επιβραδύνουν τη ροή τους, όπως μια κυλιόμενη σκάλα που δυσλειτουργεί, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε παρατεταμένη εξαφάνιση των κηλίδων.

Οι ερευνητές ελπίζουν ότι η δυνατότητα καλύτερης πρόβλεψης των περιόδων ακραίας «ησυχίας» στον ήλιο (το επόμενο ηλιακό ναδίρ αναμένεται το 2019), που οδηγεί σε εξαφάνιση των ηλιακών κηλίδων, θα βοηθήσει στην καλύτερη προστασία των γήινων συστημάτων επικοινωνιών, αλλάζοντας τις τροχιές των δορυφόρων ή κλείνοντας περιστασιακά ορισμένα άλλα ευαίσθητα ηλεκτρονικά συστήματα.

Πηγές: http://www.skai.gr, pyles.tv

Βιολογία, Κρυπτοζωολογία

Ανακαλύφθηκε ο πρώτος σαρκοφάγος δεινόσαυρος!


Συντάκτης: Λίζα Μελλά, Δημοσίευση: 07/02/2011

Mέχρι σήμερα, ο μικρόσωμος δεινόσαυρος Ηωράπτωρ, θεωρούνταν ο πρώτος σαρκοφάγος δεινόσαυρος. Η ανακάλυψη όμως του απολιθώματος ενός επίσης μικροσκοπικού δεινόσαυρου, του Ηωδρομέα (στο σκίτσο), που ανακαλύφθηκε στην Αργεντινή, έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα!

Ο Ηωδρομέας διαθέτει χαρακτηριστικά που τον τοποθετούν στα θηριόποδα, την ομάδα που κυριαρχείται από σαρκοβόρα όπως ο Τυραννόσαυρος και ο Βελοσιράπτωρ. Σύμφωνα με σχετική μελέτη που δημοσιεύεται στο περιοδικό «Science», ζούσε περίπου την ίδια εποχή με τον Ηωράπτορα, πριν από 230 εκατομμύρια χρόνια και ήταν ένας δίποδος θηρευτής.

Τα δόντια του ήταν κοφτερά, με εγκοπές για την αποκοπή κρέατος, τα χέρια είχαν μακριά δάχτυλα και γαμψά νύχια για ισχυρές, θανατηφόρες λαβές και τα πόδια τις επιμηκυμένες διαστάσεις που συναντάμε στους δρομείς.  Ολα αυτά τα χαρακτηριστικά του, πιστεύουν οι επιστήμονες πως κληροδοτήθηκαν στα επόμενα θηριόποδα.


“Ο Ηωδρομέας μάς δίνει την πρώιμη εικόνα αυτής της γραμμής θηρευτών, ταυτόχρονα όμως συνειδητοποιήσαμε ότι ο Ηωράπτωρ είχε λανθασμένα θεωρηθεί ως το πρώτο σαρκοφάγο θηριόποδο”
εξηγεί ο Πολ Σερένο, επικεφαλής συγγραφέας της νέας μελέτης.

Η νέα ανακάλυψη ρίχνει διαφορετικό φως στην εξέλιξη του είδους: ενώ και οι δύο ζούσαν την ίδια περίπου περίοδο, ο Ηωδρομέας διαθέτει μερικά ιδιαζόντως χαρακτηριστικά γνωρίσματα των θηριόποδων, που λείπουν από τον Ηωράπτορα. Μετά την ανακάλυψη του Ηωδρομέα, είναι πλέον εφικτή η σύγκριση και παρατήρηση των λεπτομερειών που κάνουν τη διαφορά. “Αν γινόταν τα δύο ζώα να περάσουν από μπροστά σου αυτή τη στιγμή, πραγματικά δεν θα μπορούσες να καταλάβεις ότι είναι διαφορετικά”,  λέει ο Σερένο.

Υπάρχουν βεβαίως και πολλοί παλαιοντολόγοι που δεν είναι ακόμη βέβαιοι για τη νέα αυτή θεωρία. Διαβάστε περισσότερα για τον Ηωδρομέα εδώ.

Pyles.Tv

Επιστήμη, Παράξενα

Μυστήριο, με την απότομη μείωση του αριθμού των φιδιών παγκοσμίως!


Συντάκτης: Μαρία Ραγκούση, Δημοσίευση: 25/09/2010

Ηταν το 1998 όταν ορισμένα είδη φιδιών άρχισαν να μειώνονται ξαφνικά, χωρίς συγκεκριμένη αιτιολογία. Οι επιστήμονες, προσπάθησαν τότε να εντοπίσουν κάποιο γεγονός που μπορεί να προκάλεσε την μυστηριώδη εξαφάνιση, αλλά το μόνο που παρατήρησαν ήταν οι αυξημένες θερμοκρασίες λόγω του “Ελ Νίνιο”.

Από τότε μέχρι και σήμερα, αρκετοί πληθυσμοί φιδιών σε όλο σχεδόν τον κόσμο, συνεχίζουν να  εμφανίζουν σημαντική μείωση. Είναι πιθανό το φαινόμενο να οφείλεται σε κάποια ασθένεια, όπως είχε συμβεί στην περίπτωση των βατράχων, που εξαφανίζονταν εξ αιτίας μόλυνσης από μύκητα.

Τι έδειξε επιστημονική έρευνα

Μία από τις πιο ολοκληρωμένες μελέτες πάνω στο θέμα, είναι αυτή του Κέντρου Οικολογίας και Υδρολογίας της Βρετανίας, με επικεφαλής τον Κρίστοφερ Ρίντινγκ. Οι ερευνητές εστίασαν την μελέτη τους σε οκτώ είδη φιδιών και συμπέραναν ότι σχεδόν όλα παρουσιάζουν την ίδια μείωση στον πληθυσμό τους, ανεξάρτητα από τη γεωγραφική περιοχή που βρίσκονται!

Αυτό αποτελεί ένδειξη ότι πρέπει να υπάρχει κάποια κοινή αιτία που τα οδηγεί σε εξαφάνιση, όπως η κλιματική αλλαγή, η καταστροφή των οικοσυστημάτων, η έλλειψη τροφής, η μόλυνση του περιβάλλοντος, οι ασθένειες.

Τα θηλυκά μειώνονται με ταχύτερους ρυθμούς!

Σύμφωνα με την έρευνα τα θηλυκά φίδια εξαφανίζονται με ταχύτερο αριθμό από τα αρσενικά. Συνολικά 11 από τους 17 πληθυσμούς φιδιών των οκτώ αυτών ειδών, που ζουν σε  χώρες  όπως η Βρετανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Αυστραλία κλπ., έχουν μειωθεί σημαντικά την τελευταία δεκαετία, σε ποσοστό μέχρι και 90%.

Οι επιστήμονες ανησυχούν!

Οι επιστήμονες χαρακτηρίζουν “ανησυχητικό” το φαινόμενο αυτό, ενώ τους προβληματίζει πολύ το γεγονός ότι παρατηρείται ακόμη και σε προστατευμένες περιοχές. Οι πύθωνες, και οι οχιές βρίσκονται ανάμεσα στα φίδια που φαίνεται να μειώνονται, γεγονός που μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες για την ισορροπία πολλών οικοσυστημάτων και “αλυσίδων” τροφής.

Πηγή: Pyles.tv