Ανακαλύψεις, Ιστορία

Ο άγνωστος “Τιτανικός” της Κατοχής!


Στις 12 Φεβρουαρίου 1944 τη νύχτα, το ατμόπλοιο «ORIA» χτυπά μέσα σε κακοκαιρία στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος, ανοιχτά του Σουνίου. Μετέφερε 4.115 Ιταλούς αιχμαλώτους των Γερμανών από τη Ρόδο. Βυθίστηκε σχεδόν αύτανδρο και παρέμεινε στο σκοτάδι για δεκαετίες!

Μια εκπαιδευτικη κατάδυση ρουτίνας, πολλά χρόνια μετά, απο δύτες μιας ομάδας υποβρυχίων ιστορικών ερευνών, στα -35 μέτρα κάτω απο την επιφανεια της θαλασσας στα ορια του Σαρωνικου κολπου, ηταν η αρχή για την ανακάλυψη των υπολειμμάτων της μεγαλύτερης ναυτικής τραγωδίας του Αιγαιου και ισως μια απο τις μεγαλυτερες του 2ου Παγκοσμίου πολεμου.

Χρειάστηκαν πολλές ερευνες σε αρχεία και πολλές καταδύσεις, από τους δυτες ώστε να έρθουν στο φως τα πραγματικά στοιχεια της βυθισης του «ΟΡΙΑ»,και αυτο γιατι ενω σε ολα τα αρχεια υπαρχουν στοιχεία για αντιστοιχες απάλειες της συγκεκριμενης περιόδου, για την βύθιση του «ΟΡΙΑ» δεν αναφέρεται τιποτα!

Οι συνθήκες του ναυαγίου

Ηταν η εποχή που η Ιταλία είχε συνθηκολογήσει με τους συμμάχους και οι Γερμανοί είχαν ξεκινήσει τα αντίποινα. Το νορβηγικών συμφερόντων ατμόπλοιο «ORIA», που είχε επιταχθεί από τους Γερμανούς, ξεκινά το τελευταίο του ταξίδι από τη Ρόδο στις 11 Φεβρουαρίου 1944, μεταφέροντας ως αιχμαλώτους -σύμφωνα με έγγραφο του ιταλικού πολεμικού ναυτικού- 4.115 Ιταλούς στρατιώτες (σ.σ.: μολονότι οι πηγές δεν συμφωνούν για τον ακριβή αριθμό των επιβαινόντων, όλες αναφέρουν περισσότερους από 4.000 ανθρώπους).
Την επόμενη νύχτα επικρατεί σφοδρή κακοκαιρία. Το σκάφος πλέει ανοιχτά από το νησί του Πατρόκλου (Γαϊδουρονήσι), εκτρέπεται της πορείας του και καταλήγει να χτυπήσει στα βράχια για να βυθιστεί σχεδόν αύτανδρο. Οπως αναφέρεται στο ίδιο ιταλικό έγγραφο, οι αιχμάλωτοι ήταν σχεδόν στο σύνολό τους στοιβαγμένοι στο αμπάρι του πλοίου.

Το γεγονός αυτό, ακόμη κι αν δεν αποτέλεσε αιτία βύθισης, εμπόδισε τη διάσωση πολλών στρατιωτών που πνίγηκαν επειδή ήταν εγκλωβισμένοι. Για αρκετές ημέρες η θάλασσα ξέβραζε νεκρούς, οι οποίοι ετάφησαν με συνοπτικές διαδικασίες σε διάφορα σημεία στην παραλία του Χάρακα, στην Κερατέα. Το 1955 η ιταλική πολιτεία έκανε εκταφή για να τους μεταφέρει στο κοιμητήριο του Μπάρι.

Ωστόσο, μη γνωρίζοντας όλα τα σημεία στα οποία οι ντόπιοι είχαν τότε θάψει τους ναυαγούς, άφησαν στην παραλία του Χάρακα ένα άτυπο νεκροταφείο για τα θύματα ενός εγκλήματος πολέμου, για το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει καμιά επίσημη καταγραφή και καμιά καταδίκη.

Χαραγμένα μηνύματα πανω στις καραβάνες προς τις οικογενειες τους

Ο βυθός ειναι γεμάτος απο προσωπικά είδη των Ιταλων στρατιωτών, όπως καραβάνες, παγούρια, ζώνες, άρβυλα και με τραγικότερο αποκορύφωμα τα χαραγμένα μηνύματα πανω στις καραβάνες προς τις οικογενειες τους, με τα ονοματα τους βουβοι μαρτυρες της τραγωδιας.

Ο βυθός στην περιοχή ειναι σπαρμένος με βληματα των 37 χιλιοστων του Γερμανικου ναυτικου,πυρομαχικα για το ημιαυτόματο αντιεροπορικό C/30 ενα απο τα ισχυροτερα οπλα του πολεμου αυτου που ηταν τοποθετημενο πανω στο «ΟΡΙΑ».

Επίσης στο βυθό υπαρχουν σωροι απο καλυκες των 88 χιλιοστων,του γνωστου τρομερου οπλου ολων των χρησεων, το οποιο επισης έφερε στην πλωρη του το «ΟΡΙΑ» για την προστασια του.Τα βληματα που βρεθηκαν ηταν χρησιμοποιημένα και πιθανοτατα ειχαν χρησιμοποιηθει το προηγουμενο βραδυ καθως η νηοπομπη είχε δεχθεί επίθεση απο Αγγλικά πλοία ανοικτά της Κω. Οι κάλυκες ως γνωστόν εχρησιμοποιούντο ξανά μετά από αναγόμωση γι’αυτο και εφυλάσσοντο μετά απο καθε βολή.

Αγνωστα τα τα ονόματα των ανθρώπων που πνίγηκαν

Μολονότι το γεγονός δεν μπορούσε να μείνει κρυφό από την τοπική κοινωνία, η γερμανική κατοχή απέτρεψε την κρίσιμη εκείνη περίοδο οποιαδήποτε απόπειρα δημοσιοποίησης. Ούτε η ιταλική πολιτεία είχε κατορθώσει για πολλά χρόνια να πληροφορηθεί την ταυτότητα του πλοίου ή τα ονόματα των νεκρών, οι περισσότεροι από τους οποίους παραμένουν επίσημα «αγνοούμενοι».

Μόλις πρόσφατα και ύστερα από μακροχρόνια αναζήτηση οι συγγενείς κατόρθωσαν να βρουν δύο διαφορετικές λίστες με τα ονόματα των ανθρώπων που επέβαιναν στο «ORIA» τη νύχτα της 12ης Φεβρουαρίου του 1944. Η μία από αυτές διασώθηκε από τον Ερυθρό Σταυρό και η άλλη βρέθηκε στα αρχεία του ιταλικού πολεμικού ναυτικού.

“Βρήκαμε ακόμα και ανθρώπινα οστά”, λέει ο άνθρωπος που το έφερε στο φως.

“Στην Ιταλία έχει σχηματιστεί μια ολόκληρη κοινότητα από τους συγγενείς των ναυαγών που ολοένα μεγαλώνει. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν κατορθώσει να πάρουν τη συγκατάθεση των ιταλικών αρχών προκειμένου να δημιουργηθεί μνημείο αλλά και να περισυλλεγούν τα οστά των δικών τους και τα αντικείμενα που τους ανήκουν” λέει στο “Εθνος” ο κ. Αριστοτέλης Ζερβούδης, επαγγελματίας δύτης-ερευνητής. Ηταν από τους πρώτους ανθρώπους που ξεκίνησαν έρευνα σχετικά με το ναυάγιο και τα συγκλονιστικά του ευρήματα έγιναν γέφυρα επικοινωνίας με τους Ιταλούς συγγενείς των θυμάτων.

“Βρήκαμε σωρούς από συντρίμμια, βαρέλια, σίδερα, και με μια πιο προσεκτική έρευνα καραβάνες, παγούρια, παπούτσια, ζώνες, πυρομαχικά και ανθρώπινα οστά”, προσθέτει. Οι πρώτες ενδείξεις ότι τα θύματα του ναυαγίου ήταν στην πλειονότητά τους Ιταλοί στρατιώτες ήταν τα χαρακτηριστικά της εξάρτυσής τους απομεινάρια που βρέθηκαν στον βυθό. Το 2002, ο κ. Ζερβούδης δημοσίευσε τις σχετικές πληροφορίες, οι οποίες μέσω Διαδικτύου έφτασαν στους Ιταλούς. Μέσα από τη μεταξύ τους επικοινωνία έγινε εφικτό να διασταυρωθούν στοιχεία από τον βυθό και ιταλικά ντοκουμέντα, όπως οι καταθέσεις επιζώντων, που συμπλήρωσαν την εικόνα για το τραγικό ναυάγιο.

Επιτέλους δημιουργείται ένα μνημείο για τις 4.000 ψυχές!

Το πολύνεκρο ναυάγιο έρχεται σήμερα και πάλι στο φως, μέσα από την ανέγερση μνημείου που ξεκίνησε να σχεδιάζεται σε συνεργασία με τις ιταλικές Αρχές ύστερα από πρωτοβουλία των τέως δημοτικών αρχών Κερατέας και Καλυβίων, ενώ συνεχίζεται από τον σημερινό δήμαρχο Σαρωνικού, Πέτρο Φιλίππου.

Πηγές: ethnos.gr, astypalaia.wordpress.com

Αρχαιολογία, Πολιτισμοί

Αρκάιμ: το ρωσικό Στόουνχεντζ!


Συντάκτης: Λευτέρης Ρήγας, Δημοσίευση: 27/10/2010

Η πόλη Αρκάιμ της Ρωσίας, αποτελεί εδώ και χρόνια ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά μυστήρια! Το όνομά της προέρχεται από τις λέξεις “Aρ-Kα= ουρανός” και “Iμ= Γη”. Oι αρχαιολόγοι την αποκαλούν “Το ρωσικο Στόουνχεντζ” αλλά οι περισσότεροι ρώσοι της έχουν δώσει τον χαρακτηρισμό “η στοιχειωμένη πόλη”.

Ανακαλύφθηκε το 1987 (!) κατά λάθος!

Η προϊστορική πόλη, παρέμενε άγνωστη μέχρι το 1987 (!) όταν και ανακαλύφθηκε “κατά λάθος”από δύο νεαρούς φοιτητές, τον Aλεξάντρ Bορένκοφ και τον Aλεξάντρ Έζρίλ. Στις 20 Iουνίου 1987, οι δύο νέοι συμμετείχαν ως εθελοντές σε μια εξερεύνηση που είχε σκοπό την καταγραφή και εξέταση τοποθεσιών με αρχαιολογικό ενδιαφέρον στην κοιλάδα του ποταμού Mπολσάγια Kαρανγκάσκαγια.

Είχαν τελειώσει την εργασία που τους είχε ανατεθεί και τριγύριζαν στην κοιλάδα, όταν ξαφνικά παρατήρησαν κάποια  αναχώματα. Η νεανική περιέργεια, τους έκανε να θέλουν να μάθουν τι κρυβόταν κάτω από αυτά γι αυτό και ενημερωσαν τον επικεφαλής της αποστολής, Γενάντι Zντάνοβιτς, για το εύρυμά τους!

Ακολούθησαν ανασκαφές και έτσι η “μυστηριώδης” πόλη ήρθε στο φως, προκαλώντας έκπληξη στους αρχαιολόγους. Ο οικισμός έγινε σύντομα γνωστός ως “Το ρωσικό Στόουνχετζ” και χρονολογήθηκε γύρω στο 1700-1600 π.X.

Αίνιγμα πρώτο: ποιός και γιατί πυρπόλησε την πόλη;

H αρχαιολογική έρευνα έδειξε ότι το Aρκάιμ κατοικήθηκε για περίπου 2 αιώνες αλλά κατα πάσα πιθανότητα στη συνέχεια οι κάτοικοί του έφυγαν από αυτό. Το στοιχείο που προβληματίζει τους μελετητές είναι ότι η πόλη μοιάζει να πυρπολήθηκε, αφού είχε εγκαταλειφθεί- καθώς δεν βρέθηκαν καθόλου ανθρώπινα λείψανα, ούτε και χρηστικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης.

Οι μελετητές καταλήγουν σε δύο πιθανότητες:

1. οι κάτοικοι περίμεναν ότι κάποιο γεγονός θα κατέστρεφε την πόλη τους και την εγκατέλειψαν

2. φρόντισαν οι ίδιοι να την πυρπολήσουν- για άγνωστους λόγους.

Αίνιγμα δεύτερο: ο κυκλικός σχεδιασμός

Ο κυκλικός σχεδιασμός της πόλης, είναι το δεύτερο “αίνιγμα” για τους αρχαιολόγους. H πόλη κατασκευάστηκε σε σχήμα ομόκεντρων κύκλων που στο κέντρο τους συναντιούνται όλες οι κάθετοι από την περιφέρεια. O Γενάντι Zντάνοβιτς, περιγράφει:

” Υπάρχουν τεράστιοι ομόκεντροι κύκλοι στην κοιλάδα, καθώς ολόκληρη η πόλη και τα εξωτερικά της όρια, περιβάλλονται από κύκλους. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε καταφέρει να εξηγήσουμε σε τι εξυπηρετούσαν οι γιγαντιαίοι κύκλοι. Πιθανολογούμε ότι ο σκοπός τους μπορεί να ήταν αμυντικός, αλλά και επιστημονικός ή τελετουργικός.  Εχει διατυπωθεί η άποψη ότι ίσως οι κύκλοι χρησίμευαν ως διάδρομοι ενός πανάρχαιου διαστημικού κοσμοδρομίου!”

Στο The Voice of Russia, διαβάζουμε ότι η κυκλική κατασκευή είναι προσανατολισμένη προς τον ουρανό και παραπέμεπει μία μικρογραφία του Σύμπαντος. Βασιζόμενος σε αυτό το στοιχείο, ο αστρονόμος Kονσταντίν Mπιστρούσκιν, διατύπωσε την άποψη ότι η πόλη του Aρκάιμ είναι φτιαμένη ως παρατηρητήριο 18 αστρονομικών φαινομένων και μάλιστα με μοναδική ακρίβεια.  Από αυτήν τη θεωρία προέκυψε και ο χαρακτηρισμός “το ρωσικο Στόουνχετζ”, σε συνδιασμό με το γεγονός ότι και οι δύο περιοχές βρίσκονται στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος.

Αίνιγμα τρίτο: η “στοιχειωμένη” πόλη!

Από το 1987 που ξεκίνησαν οι ανασκαφές, υπάρχουν δεκάδες μαρτυρίες για “ανεξήγητα φαινόμενα ” στην ευρύτερη περιοχή! Ειδικές μετρήσεις έδειξαν ότι σε  πολλά σημεία του Αρκάιμ υπάρχουν έντονες μαγνητικές ανωμαλίες. Καμία όμως εξήγηση δεν πέιθει τους ντόπιους που επιμάνουν ότι μόλις βρεθούν εκεί, αισθάνονται δυσφορία και λιποθυμικές τάσεις, ενώ πολλοί μιλούν για “περίεργες” λάμψεις και υπόκωφους θορύβους!

Pyles.Tv

Ιστορία

Σπιναλόγκα: ένα νησί στοιχειωμένο από… δάκρυα.


Συντάκτης: Λίζα Μελλά, Δημοσίευση: 12/10/2010

«Οι πέτρες και οι βράχοι στα άδεια σπιτάκια κρύβουν και δεν φανερώνουν την κόλαση του χθες, τα μοιρολόγια και τις κραυγές από τους πόνους στο σώμα των εκατοντάδων αρρώστων»!

Το νησί βρίσκεται στην Κρήτη, στην περιοχή Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου. Το αρχαίο όνομά του, ήταν Καλυδών, αλλά μετά την κατάληψη του από τους Ενετούς ονομάσθηκε Σπιναλόγκα (Μακρά άκανθα).

Το νησί κατελήφθη από τους Τούρκους το 1715 και κατοικείτο από Μουσουλμάνους. Από το 1903 χρησιμοποιήθηκε ως Λεπροκομείο, όπου μεταφέρθηκαν οι πρώτοι 251 λεπροί (Κρητικής καταγωγής), που λόγω αφ΄ενός της αποκρουστικής όψης τους και αφ’ ετέρου της μεταδοτικότητας της ασθένειας πρωτύτερα κατοικούσαν εξορισμένοι και απομονωμένοι από την τοπική κοινωνία , στις απόμακρες παρυφές των πόλεων, σε μέρη τα οποία ονομάζονταν “μεσκηνιές”.

Οι συνθήκες ήταν σκληρές αν αναλογιστούμε πως δεν υπήρχε κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή ενώ ο ιός της λέπρας ήταν μεταδοτικός και δεν θεραπευόταν. Μετά το 1913 μεταφέρθηκαν σταδιακά ασθενείς προερχόμενοι από την υπόλοιπη Ελλάδα αλλά και από άλλες χώρες του εξωτερικού, αυξάνοντας τον αριθμό των ασθενών στους 1000. Η Σπιναλόγκα μετατράπηκε εκείνη την περίοδο σε “Διεθνές Λεπροκομείο”.

Η άθλια ζωή των λεπρών

Αρχικά η ζωή τους ήταν άθλια. Η Σπιναλόγκα είναι μια απέραντη τρώγλη, ένα νεκροταφείο υπό προθεσμία, χωρίς την παραμικρή οργάνωση, χωρίς φαρμακευτική αγωγή για τους νοσούντες, χωρίς ελπίδα. Πολλοί πέθαιναν «ζωντανοί» με φρικτούς πόνους, παραμορφωμένοι και διαμελισμένοι. Παρ΄όλες τις αντιξοότητες, αυτές οι ανθρώπινες ψυχές όχι μόνο δεν το έβαλαν κάτω αλλά ανέπτυξαν μια ιδόρρυθμη κοινωνικότητα με δικούς τους κανόνες και αξίες.

Παντρεύτηκαν μεταξύ τους,  (παρ’ όλο που απαγορευόταν λόγω της ασθένειάς τους) και απέκτησαν παιδιά (μερικά από αυτά υγιή). Δημιούργησαν καφενεία, τα οποία εκμεταλλεύονταν οι ίδιοι. Με ένα μικρό επίδομα που τους έδωσε η Πολιτεία αγόραζαν τα αναγκαία τρόφιμα από ένα μικρό παζάρι που στηνόταν στην είσοδο του νησιού από ντόπιους παραγωγούς οι οποίοι πληρώνονταν με ειδικά απολυμασμένα χρήματα. Οσοι είχαν δυνάμεις καλλιέργησαν κηπευτικά και ασχολήθηκαν με το ψάρεμα.

Η κατάσταση αυτή αρχίζει να αλλάζει από το 1936, έτος άφιξης στη Σπιναλόγκα του ασθενούς Επαμεινώνδα Ρεμουνδάκη, τριτοετούς φοιτητή της Νομικής, ο οποίος ιδρύει την «Αδελφότητα Ασθενών Σπιναλόγκας» και αγωνίστηκε τα χρόνια που ακολούθησαν για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των ασθενών. Ο Ρεμουνδάκης με το κλείσιμο της Σπιναλόγκας το 1957 νοσηλεύτηκε στο Λεπροκομείο της Αγ. Βαρβάρας.

Το 1948 ανακαλύφθηκε στην Αμερική το φάρμακο που θεράπευε τον ιό της λέπρας. Από το 1948 έως το 1957 ο αριθμός των ασθενών της Σπιναλόγκας μειώθηκε δραστικά. Αλλοι ασθενείς θεραπεύθηκαν και επέστρεψαν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους.

Αλλοι (20 βαριά ασθενείς) μεταφέρθηκαν στην Αθήνα για παρακολούθηση στο ειδικό Νοσοκομείο, το Λοιμωδών νόσων που βρίσκεται στην Αγ. Βαρβάρα στο Αιγάλεω!

Οι υπόλοιποι δεν τα κατάφεραν. Η μοίρα ήταν σκληρή μαζί τους! Μετά την αναχώρηση των τελευταίων ασθενών από το νησί (1957) το νησί εγκαταλείφθηκε, παρέμεινε ακατοίκητο για αρκετά χρόνια και έτσι σημαντικά ιστορικά στοιχεία χάθηκαν. Τα περισσότερα από τα κτήρια του Λεπροκομείου κατεδαφίστηκαν. Φαίνεται πως οι άνθρωποι δεν ήθελαν να έχουν θλιβερές αναμήσεις από το πρόσφατο παρελθόν τους!

Ενα βιβλίο έβαλε ταφόπλακα στην απομόνωση!

Σήμερα η Σπιναλόγκα έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος και κάποια κτίρια αναστηλώνονται. Θεωρείται τουριστικός προορισμός για ημερήσιες εκδρομές και κολύμπι. Τη Σπιναλόγκα επισκέπτονται πάνω από 300.000 άνθρωποι, αριθμός που τη φέρνει στους πέντε πρώτους βυζαντινούς – μεταβυζαντινούς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας. Παρ΄όλα αυτά κάποια ερείπια, απομεινάρια άλλων εποχών μένουν για να θυμίζουν αυτούς τους ανθρώπους.

Αν βρεθείτε εκεί και αφήσστε δυό δάκρυα…

Το βιβλίο της Βικτόρια Χίσλοπ έβαλε ταφόπλακα στην απομόνωση! Αν βρεθείτε στο νησί αναζητείστε αυτά τα ερείπια! Εξερευνείστε τον χώρο και αναλογιστείτε πως σε αυτό το άγονο νησί κάποιες ανθρώπινες ψυχές παρά την αρρώστεια τους, παρά την απομόνωσή τους, εξακολούθησαν να εργάζονται, να κοινωνικοποιούνται, δημιούργησαν οικογένειες και τελικά διεκδίκησαν τα δικαιώματά τους για ένα καλύτερο ΑΥΡΙΟ γιατί αγαπούσαν την ζωή και είχαν δύναμη …..

«Περπατώντας στον δρόμο της Σπιναλόγκας, σταμάτησε και κράτησε την αναπνοή σου. Από κάποιο χαμόσπιτο τριγύρω σου θα ακούσεις τον απόηχο από κάποιο μοιρολόγι μιας μάνας, μιας αδελφής ή τον αναστεναγμό ενός άνδρα. Αφησε δύο δάκρυα από τα μάτια σου και θα δεις να λαμπυρίζουν εκατομμύρια δάκρυα που πότισαν αυτόν τον δρόμο».

Πηγή: ΕΛΛΑΣ