Ήθη και Έθιμα, Αφιερώματα, Βαμπιρισμός, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θεωρίες, Λαογραφία, Νεράϊδες/ Ξωτικά, Πλάσματα, Πνευματικά Άρθρα

Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα


https://i0.wp.com/www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2016/01/labyrinth_goblins.jpgΤο Δωδεκαήμερο, από τα Χριστούγεννα ως την παραμονή των Φώτων, σ” ολόκληρη την Ελλάδα, πιστεύουν πως βγαίνουν οι Καλικάντζαροι. Όπως τους φαντάζεται ο λαός, είναι «μαυριδεροί με κόκκινα μάτια, με τρίχινα πόδια, με χέρια σαν της μαϊμούς κι έχουν όλο το κορμί τους τριχωτό. Έρχονται τα δωδεκαήμερα και μπαίνουν στα σπίτια. Τους αρέσουν οι τηγανίτες και τ’ αϊ-βασιλιάτικα γλυκά».

Όλο το Δωδεκαήμερο και ως την παραμονή των Θεοφανείων, σε πολλές περιοχές ανάβουν φωτιές. Σ’ άλλους τόπους διατηρούν αναμμένο δαυλό στη γωνιά, για να φύγουν οι Καλικάντζαροι.

Ο Νικόλαος Πολίτης, στην περισπούδαστη πραγματεία του «Οι Καλικάντζαροι», έχει τη γνώμη ότι η συνήθεια να μασκαρεύονται από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα «παρέχε το ενδιαφέρον εις την φαντασίαν του λαού να πλάσει τους Καλικάντζαρους. Ο τρόπος ον ενέπνεον εις τα παιδιά μεν πάντοτε, πολλάκις δε εις τους ενήλικας, προσέδιδε δαιμονιώδη φύσιν εις τους οχληρούς και ταραχώδεις εκείνους πανηγυριστάς των Καλανδών, μέχρις ότου παντελώς συνέχισε και αφομοίωσεν αυτούς προς τα παντοία δείγματα των δεισιδαιμόνων παραστάσεων».

Ο Ν. Πολίτης μας πληροφορεί ακόμα, πως οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι Καλικάντζαροι είναι βρικόλακες Ατσιγγάνων. Έτσι εξηγείται και η ονομασία τους. Το πρώτο συνθετικό «Κάλι» είναι ονομασία Ατσιγγάνων. Το δεύτερο συνθετικό είναι ονομασία των Ατσιγγάνων της Αιγύπτου, που ήρθαν στην Ελλάδα τον 14ο αιώνα. Ονομάζονταν «Γαντζάροι». Οι Καλι-Γαντζάροι έγιναν Καλι-Καντάροι με αφομοίωση, που άλλαξε το Καλίγι σε Καλίκι. Continue reading “Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα”

Ήθη και Έθιμα, Αφιερώματα, Αγιολόγιο, Ελληνική Παράδοση, Λαογραφία, Μύθοι/ Θρύλοι, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες

Φλεβαρης – Λαογραφία!


Γράφει η Αρτάνη

– “Μπρίτς! Μάρτη μου! τα ξεχείμασα τα κατσικάκια μου” είπε η τσαντόγρια στον Μάρτη νομίζοντας ότι αυτός πάει…πέρασε κι έφυγε ο Χειμώνας και ήρθε η Άνοιξη. Ο Μάρτης όμως για να την εκδικηθεί δανείσθηκε μία ημέρα από τον Φεβρουάριο και έκανε τόσο κρύο που πάγωσε τόσο τη γριά (παρόλο που κρύφτηκε στη χύτρα της για να μην παγώσει) όσο και τα κατσικάκια της, τους απολίθωσε κιόλας…

Αν βρεθείτε στην Αρκαδία στη χώρα των Θρύλων και την παραδόσεων κατά Φραγκόβρυσο μεριά υπάρχουν από τότε εκεί το καπάκι της χύτρας και τα κατσικάκια της γριάς απολιθωμένα. Δεν επέστρεψε όμως ο Μάρτης την δανεική μέρα στο Φεβρουάριο κι έτσι αυτός έμεινε “Κουτσοφλέβαρος”…

Ο δεύτερος, λοιπόν, μήνας του χρόνου λέγεται Φεβρουάριος ή Φλεβάρης, έχοντας 28 μονάχα ημέρες και κάθε δίσεκτο όπως φέτος (δις εξ) έχει 29 ημέρες. Η ονομασία του προέρχεται από το λατινικό ρήμα Februare που σημαίνει εξαγνίζω, επειδή τον μήνα αυτόν οι Ρωμαίοι τον είχαν αφιερωμένο στις θυσίες για εξαγνισμούς μα και στον Ποσειδώνα…

Πιο πριν όμως οι Έλληνες Παππούδες μας τον ονόμαζαν Ανθεστηρίωνα, που κάλυπτε το διάστημα από τα μέσα Ιαναουαρίου. έως τα μέσα Φεβρουαρίου (σήμερα). Κατά τα Ανθεστήρια γιορτάζονταν την πρώτη μέρα τα “Πιθοίγια” που ανοίγονταν τα νέα κρασιά, την δεύτερη γίνονταν οι “χοές”, ιερός γάμος του άρχοντα βασιλιά και ασκωλιασμοί και την τρίτη ημέρα οι “χύτροι” με ανάκληση ψυχών και προσφορές στους νεκρούς.

Τελούνταν όμως και μυστήρια όπως: τα μυστήρια εν Άγραις. Πρόκειται για εορτή στις Αθηναϊκές ‘Αγρες για τήν προπαρασκευή των μεγάλων Ελευσίνιων μυστηρίων και είχε σαν όνομα “μικρά μυστήρια”. Ακόμη, όμως, είχαν και την ανοιξιάτικη εορτή προς τιμήν του Μειλιχίου Διός με θυσία ζώων και ομοιωμάτων από
ψωμάκια ζυμωμένα μέ μέλι. Και την τελευταία ημέρα του Ανθεστηρίωνα είχαν τη θυσία στο Δήλιο του Μαραθώνα, όταν ξεκινούσε η τοπική θεωρία για την Δήλο.
Ο Φεβρουάριος, λοιπόν, για τον οποίο γίνεται λόγος, εκτός από Κουτσοφλέβαρος λέγεται Μισερός, Κουτσός, Κούντουρος, Μιτσός μήνας, χορευτής λόγω της περιόδου των απόκρεω, Κλαδευτής επειδή οι αμπελουργοί αρχίζουν το κλάδεμα τον αμπελιών.

Άστατος είναι ο καιρός τον Φεβρουάριο κι αν έχει καλές ημέρες λέγεται η παροιμία “Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει Καλοκαίρι θα μυρίσει” μα αν κάνει κρύο και χιόνια συνεχίζει η παροιμία, “μα αν του δώσει και κακιώσει μεσ’ το χιόνι θα μας χώσει” ή αν έχει πολλές βροχές λέγεται: “Σου ‘πανε Φλεβάρη βρέξε κι αλησμόνησες να πάψεις”…

Ξεκινά ο Φεβρουάριος με τα Συμόγιορτα, δηλαδή, τους Αγίου Τρύφωνα, της Υπαπαντής και του Αγίου Συμεών. Η τελευταία γιορτή (3 του μηνός) δίνει το όνομα της στις άλλες δύο. Ο Άγιος Τρύφωνας γιορτάζει την 1η του μήνα και θεωρείται ο φύλακας και προστάτης των αμπελιών. Στη Θράκη μάλιστα τον τιμούν και τον γιορτάζουν με πολλά και μεγάλα πανηγύρια (όπως οι πρόσφυγες Θρακιώτες από το Καβακλί στα σημερινά. Κουφάλια Θες/νίκης και σέ άλλα μέρη της Πατρίδας μας) Μάλλον πρόκειται για εκχριστιανισμένες γιορτές ταυτόσημες, αφιερωμένες στον Διόνυσο!!!

Η Υπαπαντή γιορτάζεται σε ανάμνηση της συνάντησης του Συμεών με τον Ιησού στις 2 του μήνα. Λέγεται και Παναγιά η Μυλαργού η Μυλιαργούσα, επειδή αργούν οι μύλοι και δεν αλέθουν τα γεννήματα. “Οι μύλοι αργιούν, οι δούλοι αργιούν κι οι γαϊδάροι σκόλην έχουν” λέγουν στην Κρήτη. Ο Άγιος Συμεών τιμάται κατ΄ εξοχή από τις γκαστρωμένες που ανήμερα της γιορτής του αποφεύγουν κάθε εργασία για να μην γεννηθεί, λένε, το παιδί σημειωμένο με σημάδι δηλαδή.

Στις 10 του μήνα γιορτάζει ο Άγιος Χαράλαμπος που θεωρείται προστάτης των ζώων από την πανούκλα που ζεύονται στο όργωμα, και στις 11 του μηνός γιορτάζει ο Άγιος Βλάσης φύλακας και προστάτης των ζώων από τους λύκους και τα τσακάλια, που αν δεν τηρηθεί η γιορτή του και η μνήμη του θα πνίξει τα μοσχάρια στο ποτάμι για αυτό τον λένε και “Μοσχαροπνίχτη”.
Ακόμη τον Φεβρουάριο γίνεται η προετοιμασία για τη σπορά των ανοιξιάτικων γεννημάτων (τα τριμηνήτικα), φυτεύονται τα τελευταία δέντρα, κλαδεύονται τα αμπέλια και σκάβονται. Ακόμη σπέρνονται τα ζαχαρότευτλα και οι πατάτες.

Κάπου εκεί όμως. στα μέσα του μήνα (φέτος στις 16 Τσικνοπέμπτη, μετά του αγίου σεξιστή εμποροπορνοβοσκού βαλεντίνου στις 14) αρχίζουν τα γλεντοκόπια, οι χαρές και τα ξεφαντώματα, επειδή σε λίγο θ’ αρχίσει η Μεγάλη Σαρακοστή και ανοίγει το Τριώδιο και κατά πως λένε τα χαρτιά και τα κιτάπια για τρεις εβδομάδες ο κόσμος γλεντά, μεταμφιέζεται πίνει άφθονο κρασί και σέρνει τα εξ αμάξης στους άρχοντες.

Χαρακτηριστικό είναι ότι την Τσικνοπέμπτη, τη μέρα αυτή κάθε νοικοκυρά θα “τσικνίσει” τη γωνιά της, θα ψήσει συνήθως χοιρινό με τέτοιο τρόπο που θα μοσχοβολήσει όλη γειτονιά…κάτι ανάλογο που κάνουμε εξ άλλου όλοι μας τη μέρα τούτη, λησμονώντας για λίγο τις όποιες κακοτοπιές, μνημόνια, τρόϊκες, σκάνδαλα, βατοπέδια, χαράτσια, κοινόχρηστα, διακοποδάνεια, καρτοκινητοδάνεια, κοψίματα πρωτοχρονιάτικης πίτας με ευχές και βραβεύσεις
εισακτέων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ κάτω από τη βάση!!! Που έγιναν της μοδός κατά πως λένε θεσμός!!!..

====================================================================

ΠΗΓΗ: oeaf.blogspot.com

Θρησκείες, Θαύματα, Μύθοι/ Θρύλοι

Ο Άγιος Γκαλκάνο και το μυστήριο του Σπαθιού στην πέτρα!


Η ιστορία του ιππότη Γκαλκάνο και το μυστήριο του σπαθιού που τον συνοδεύει, απασχόλησαν πρόσφατα τους επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Ιταλίας. Ο Γκαλκάνο, έζησε τον 12ο αιώνα και ήταν γιος ενός φεουδάρχη άρχοντα. Ατομιστής και αλαζόνας, μέχρι την ηλικία των 20 ετών, είδε την ζωή του να αλλάζει ριζικά όταν – σύμφωνα με την παράδοση των Λατίνων-, είχε την ευλογία να του εμφανιστεί δύο φορές ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο οποίος και του ζήτησε να αφήσει την κοσμική ζωή και να γίνει ερημίτης. Υπακούωντας στο κάλεσμα, ο Γκαλκάνο αποτραβήχτηκε από τα εγκόσμια και μετατράπηκε σε μοναχό που ζούσε κυρίως στα περίχωρα της ιταλικής πόλης Σιέννα.

Θαύμα ή απάτη;

Το ένα και μοναδικό “θαύμα” που φέρεται να έκανε ο Γκαλκάνο, αποτελεί μέχρι και σήμερα -800 χρόνια μετά- ένα αντικείμενο αμφισβήτησης και διαφωνίας. Σύμφωνα λοιπόν με την παράδοση αλλά και το ντοκουμέντο που σώζεται μέχρι τις ημέρες μας, ο μοναχός πλέον Γκαλκάνο, κατάφερε με μία και μόνο κίνηση να σφηνώσει το σπαθί του βαθιά σε έναν βράχο! Αν και κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο, ο ίδιος είχε υποστηρίξει ότι το κατάφερε χάρη στην βαθιά πίστη του στον Θεό!

Μέχρι πρόσφατα το “θαύμα”, χαρακτηριζόταν απάτη, αφού οι περισσότεροι υποστήριζαν ότι δεν υπάρχει σπαθί μέσα στον βράχο, αλλα μόνο η λαβή του που ήταν ορατή εξωτερικά. Το βασικό επιχείρημα μάλιστα ήταν ότι στο σημείο ακριβώς που το ξίφος έμπαινε -υποτίθεται- στην πέτρα, υπήρχε τοποθετημένο τσιμέντο!


Ερώτημα 1ο: υπάρχει ή όχι ξίφος μέσα στον βράχο;

Στην πραγματικότητα, αυτό οφειλόταν στο ότι το 1960, ένας βάνδαλος είχε επιχειρήσει να το βγάλει από την σχισμή του, με αποτέλεσμα να το σπάσει. Οι υπεύθυνοι του χώρου, είχαν πάρει τότε την απόφαση να τοποθετήσουν και παλι το σπασμένο κομμάτι στην θέση του, στερεώνοντάς το με τσιμέντο!

Οι ερευνητές, του Πανεπιστημίου της Ιταλίας, σκέφτηκαν ότι η σύγχρονη τεχνολογία, τους έδινε επιτέλους τη δυνατότητα να μελετήσουν, αν το υπόλοιπο τμήμα του σπαθιού, υπήρχε πράγματι σφηνωμένο μέσα στον βράχο. Ετσι, αφού απομάκρυναν τη λαβή που φαινόταν εξωτερικά, κατά��ερνα να τρυπήσουν το τσιμέντο με τρυπάνι και να τοποθετήσουν μέσα στον βράχο μια μικροκάμερα. Σύμφωνα με τη δημοσίευσή τους, το υπόλοιπο σπαθί φάνηκε τελικά ολόκληρο στην οθόνη τους.

Ερώτημα 2ο: το σπαθί είναι του 12ου αιώνα ή μεταγενέστερο;

.Ούτε αυτό όμως ήταν αρκετό για να σταματήσουν οι φήμες περί “απάτης”, αφού μία από τις ιστορίες που συνοδεύουν το ξίφος, λέει ότι το 1920 κάποιοι  χρησιμοποίησαν μία σχισμή του βράχου ως καλούπι, μέσα στο οποίο έριξαν λυωμένο μέταλλο.

Οι ερευνητές, για αν εξετάσουν και αυτό το ενδεχόμενο, ζήτησαν και πήραν ειδική άδεια για να αφαιρέσουν το ξίφος από τον βράχο. Τα συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν, δεν πιστοποιεί σίγουρα “θαύμα”, αλλά καταρρίπτει τα επιχειρήματα όσων μιλούν με σιγουριά  περί απάτης.

Αυτό που ανακάλυψαν, λοιπόν, είναι ότι το μέταλλο του σπαθιού χρονολογείται από τον 12 αιώνα. Επίσης κοντά στον βράχο εντοπίστηκαν δύο μουμιοποιημένα χέρια τα οποία ανάγονται και αυτά στον 12ο αιώνα.

Με πληροφορίες από 24wro.blogspot, www.newsbomb.gr

Θρησκείες, Πνευματικά Άρθρα

Ποιός Άγιος γιορτάζει κάθε 4 χρόνια;


Ο Όσιος Κασσιανός ο Ρωμαίος, είναι ο μοναδικός άγιος που γιορτάζει κάθε… 4 χρόνια αφού η μνήμη του τιμάται στις 29 Φεβρουαρίου! Το pyles.tv συγκέντρωσε πληροφορίες για τον βίο του αλλά και για τη λαϊκή παράδοση που τον θέλει να γιορτάζει κάθε δίσεκτο έτος γιατί είναι… τεμπέλης!

Ποιός ήταν ο Όσιος Κασσιανός ο Ρωμαίος

Γεννήθηκε στην Ρώμη από γονείς ευσεβείς, οι οποίοι φρόντισαν να τον αναθρέψουν “εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου”. Η γνωριμία και η συναναστροφή του, από την παιδική του ηλικία, με αγίους ανθρώπους επέδρασε ευεργετικά στην διαμόρφωση της προσωπικότητος και του όλου τρόπου ζωής του, γράφει ο Πρωτ. π. Γεώργιος Παπαβαρνάβας.

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει: “Μετέβη εις διαφόρους τόπους και συνήντησε αγίους και γνωστικωτάτους οσίους και τας αρετάς όλων συναθροίζει εις τον εαυτόν του, ως άλλη φιλόπονος μέλισσα· ώστε και αυτό έγινεν εις τους άλλους τύπος και παράδειγμα παντός είδους αρετής. Όθεν ανώτερος των παθών γενόμενος και τον νουν καθαρίσας, εγνώρισεν την τελείαν κατά των παθών νίκην”.

Το Απολυτίκιο του Οσίου Κασσιανού του Ρωμαίου

Η λαϊκή παράδοση για τον “τεμπέλη” Αγιο!

Κάθε τέσσερα χρόνια, λοιπόν, που το έτος είναι δίσεκτο, την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου, δηλαδή στις 29 του μήνα, γιορτάζει ο Όσιος Κασσιανός. Η περίεργη αυτή γιορτή, έδωσε αφορμή για διάφορ��ς λαϊκές ερμηνείες και δοξασίες.

Στη Μυτιλήνη, τη γιορτή του Αγίου Κασσιανού τη θεωρούν ως γιορτή των τεμπέληδων! Λένε μάλιστα: « του Κασσιανού γιορτάζουν οι οκνοί ». Η παράδοση από την Μυτιλήνη που εξηγεί τις παραπάνω εκφράσεις είναι οι εξής:

Μια μέρα που ο Χριστός γύριζε με τους Αποστόλους, έκατσε σε ένα μέρος να ξεκουραστεί. Πάνε τότε όλοι οι Άγιοι κοντά, για να του γυρέψουν δουλειά. Πάει ο Άι- Νικόλας και του λέει:
– Χριστέ μου για πες μου, τι να κάνω;
Λέει τότε ο Χριστός:
– Πήγαινε να δεις ποια καράβια και καΐκια βολοδέρνουν και απέ να τα σώζεις.
Πάει ο Άι – Τρύφωνας και του λέει:
– Εγώ τι θέλεις να κάνω;
– Αμ’ το κλαδευτήρι το’χεις στη μέση σου και κρέμεται, τι ρωτάς λοιπόν; Πήγαινε στα χωράφια και στα αμπέλια και κάνε τη δουλειά σου. Διώξε τις αρρώστιες απ’ τα δέντρα κι όλα τα κακά!
Ένας ,ένας πήγαν όλοι οι Άγιοι στο Χριστό και ανέλαβαν τη δουλειά τους. Πίσω, πίσω πήγε και ο Άγιος Κασσιανός και λέει:
– Εγώ Χριστέ μου, τι να κάνω;
Γέλασε τότε ο Χριστός, δε βάσταξε και του ‘πε:
– Αμ’ εσύ είσαι που είσαι οκνός! Φύλαγε λοιπόν το Φλεβάρη! Κι άμα δεις και τραβάει είκοσι εννιά, έμπα μέσα στο είκοσι εννιά και κάνε τη δουλειά σου. Πάλι, σα δεν έχει είκοσι εννιά , κάτσε απ’ όξω.

Πηγές : “Οι 12 μήνες.Τα Λαογραφικά”, της Α. Κυριακίδου- Νέστορος, http://www.parembasis.gr

Pyles.Tv