Ήθη και Έθιμα, Αφιερώματα, Βαμπιρισμός, Ελλάδα, Ελληνική Παράδοση, Θρησκείες, Θεωρίες, Λαογραφία, Νεράϊδες/ Ξωτικά, Πλάσματα, Πνευματικά Άρθρα

Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα


https://i0.wp.com/www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2016/01/labyrinth_goblins.jpgΤο Δωδεκαήμερο, από τα Χριστούγεννα ως την παραμονή των Φώτων, σ” ολόκληρη την Ελλάδα, πιστεύουν πως βγαίνουν οι Καλικάντζαροι. Όπως τους φαντάζεται ο λαός, είναι «μαυριδεροί με κόκκινα μάτια, με τρίχινα πόδια, με χέρια σαν της μαϊμούς κι έχουν όλο το κορμί τους τριχωτό. Έρχονται τα δωδεκαήμερα και μπαίνουν στα σπίτια. Τους αρέσουν οι τηγανίτες και τ’ αϊ-βασιλιάτικα γλυκά».

Όλο το Δωδεκαήμερο και ως την παραμονή των Θεοφανείων, σε πολλές περιοχές ανάβουν φωτιές. Σ’ άλλους τόπους διατηρούν αναμμένο δαυλό στη γωνιά, για να φύγουν οι Καλικάντζαροι.

Ο Νικόλαος Πολίτης, στην περισπούδαστη πραγματεία του «Οι Καλικάντζαροι», έχει τη γνώμη ότι η συνήθεια να μασκαρεύονται από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα «παρέχε το ενδιαφέρον εις την φαντασίαν του λαού να πλάσει τους Καλικάντζαρους. Ο τρόπος ον ενέπνεον εις τα παιδιά μεν πάντοτε, πολλάκις δε εις τους ενήλικας, προσέδιδε δαιμονιώδη φύσιν εις τους οχληρούς και ταραχώδεις εκείνους πανηγυριστάς των Καλανδών, μέχρις ότου παντελώς συνέχισε και αφομοίωσεν αυτούς προς τα παντοία δείγματα των δεισιδαιμόνων παραστάσεων».

Ο Ν. Πολίτης μας πληροφορεί ακόμα, πως οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι Καλικάντζαροι είναι βρικόλακες Ατσιγγάνων. Έτσι εξηγείται και η ονομασία τους. Το πρώτο συνθετικό «Κάλι» είναι ονομασία Ατσιγγάνων. Το δεύτερο συνθετικό είναι ονομασία των Ατσιγγάνων της Αιγύπτου, που ήρθαν στην Ελλάδα τον 14ο αιώνα. Ονομάζονταν «Γαντζάροι». Οι Καλι-Γαντζάροι έγιναν Καλι-Καντάροι με αφομοίωση, που άλλαξε το Καλίγι σε Καλίκι. Continue reading “Καλικάντζαροι…και σύγχρονα ταραχοποιά πνεύματα”

Διάφορα, Θεωρίες, Ιστορία, Κατακόμβες, Μυστήρια του Κόσμου, Μύθοι/ Θρύλοι, Μαρτυρίες, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες, Παραψυχολογία, Πλάσματα, Στοιχειωμένα Σπίτια/ Κτίρια, Φαντάσματα

The Leap Castle


Του G.Lavigne

Leap CastleΤο Κάστρο Leap χτίστηκε το 800 μ.Χ. από την οικογένεια O’ Bannon που αρχικά λεγόταν “Leim UI Bhanain,” ή “Leap of the O’Bannons.” Οι O’ Bannons ήταν οι «δευτερογενή οπλαρχηγοί” του εδάφους, και αποτέλεσαν αντικείμενο της φατρίας O’Carroll.
Μόλις η κύρια έδρα των ισχυρών και πολεμοχαρείς O’Carrolls, οι οποίοι ήταν οι Πρίγκιπες της Ely, το επιβλητικό Κάστρο Leap στέκεται πάνω σε αρχαίο βράχο κοντά στην πόλη της Birr στην κομητεία Offaly, φύλαγε ένα στρατηγικό πέρασμα μέσα από την οροσειρά του Slieve Bloom.
Αυτό το κάστρο έχει από καιρό θεωρηθεί από πολλούς ως το πιο στοιχειωμένο κάστρο στην Ιρλανδία και αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, λόγω της αιματηρής ιστορία της, ιδίως κατά τη διάρκεια της κατοχής της οικογένειας O’Carroll. Τον 16ο αιώνα, διενέξεις και αιματοχυσία μεταξύ των αντιμαχόμενων φατριών ήταν ένα αρκετά συχνό φαινόμενο και υπάρχουν πολλές ιστορίες από τους επισκέπτες που έχουν προσκληθεί σε δείπνο στο κάστρο και στη συνέχεια να σφαγιάζονται προτού να μπορέσουν να καταστρέψουν την έρημο τους.
Πάνω από την αίθουσα του περήφημου πύργου του 14ου αιώνα μ.Χ και είναι γνωστό ως η «Bloody Chapel» (Ματωμένο Παρεκκλήσι) και εκεί λέγεται ότι ο «μονόφθαλμος» Teige O’Carroll δολοφόνησε τον αδελφό του στο βωμό.
Σε μια γωνία του δωματίου ίσως βρεθεί ένα μυστικό μπουντρούμι (oubliette) στην οποία απρόσεκτοι κρατούμενοι έπεσαν μέσα από μια καταπακτή και αφέθηκαν να σαπίσουν αν δεν είχαν ήδη σουβλιστεί στις ακίδες που προεξέχουν από το πάτωμα. Προφανώς, υπήρξαν αρκετές στοίβες από κόκαλα που απομακρύνθηκαν από εκεί και έπειτα το σπίτι καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1922.
Υποτίθεται πως υπάρχει ένα δίκτυο από μπουντρούμια σκαλισμένα στο βράχο κάτω από το φυλάκειο, μαζί με μυστικές αίθουσες και  περιοχές κλεισμένες με τούβλα καθώς έχουν επίσης ανακαλυφθεί εκεί και ανθρώπινα απομηνάρια.Πολλοί επισκέπτες σε αυτό το site (paranormal post) έχουν μιλήσει για τα συναισθήματα του πραγματικού τρόμου και την αίσθηση του κακού σε ορισμένες περιοχές και άλλες αφορούσαν συναντήσεις με ένα φάντασμα Lady με κόκκινο φόρεμα. Το πιο τρομακτικό όλων των εκθέσεων (αναφορών) είναι για μια μικρό πλάσμα με καμπούρα που έχει εμφανιστεί ανά καιρούς και συνοδεύεται από τη δυσωδία της σήψης πτώματος και τη μυρωδιά του θειαφίου. Το πλάσμα αναφέρεται ως ο «Αυτό» ή το «Στοιχειό». Το 1659 μ.Χ. η ιδιοκτησία του Κάστρου Leap πέρασε μέσω γάμου στην οικογένεια O’Carroll στο Darbys, μια αγγλική οικογένεια.Εκείνη την εποχή, ο αποκρυφισμός ήταν η μόδα των ημερών, και η Mildred Darby έκανε κάποιες “αθώες” αδέξιότητες, παρά την ιστορία του κάστρου και τη φήμη ότι είναι στοιχειωμένο. Η Mildred ήταν αδέξια με τη μαγία και πιστεύεται ότι ευθύνεται για το ξύπνημα του “στοιχειού”! Το 1909, Η Mildred έγραψε ένα άρθρο για την Journal Occult Review (Εφημερίδα Απόκρυφης Ανασκόπησης), στο οποίο περιγράφει η ίδια την σκληρή δοκιμασία της.

«Στεκόμουν στην Πινακοθήκη κοιτάζοντας προς τα κάτω στο ισόγειο, όταν ένιωσα κάποιος να με αγγίζει με ένα χέρι στον ώμο μου. Το “πράγμα” (πλάσμα) ήταν περίπου στο μέγεθος ενός προβάτου. Λεπτό, λιπόσαρκο, σκιερό …, το πρόσωπο του ήταν ανθρώπινο, όμως για την ακρίβεια “απάνθρωπο”. Μια σφοδρή επιθυμία στα μάτια του, που έμοιαζε να μισο-αποσυντίθεται σε μαύρες κοιλότητες που βλέπεις σε ορυχείο. Η φρικτή μυρωδιά ήρθε στο πρόσωπό μου εκατό φορές πιο έντονη, μου προκάλεσε θανάσιμη ναυτία. Ήταν η μυρωδιά ενός πτώματος σε αποσύνθεση».
Σήμερα, το κάστρο ανήκει στους Sean και Anne Ryan που την απέκτησαν το 1991 και σύντομα μετατράπηκε σε σπίτι της οικογένειας. Ωστόσο, η εξέλιξη του έργου έφθασε σύντομα πολύ ξαφνικά στο τέλος του, όταν μια σκάλα στην οποία εργαζόταν ο Sean, μυστηριωδώς απομακρύνθηκε από τον τοίχο προκαλώντας την πτώση του με αποτέλσεμα να του προκληθεί κάταγμα στο γόνατο.

Αργότερα, ο Sean έσπασε τον ένα αστράγαλο σε άλλο παράξενο ατύχημα και το ζευγάρι άρχισε να αισθάνεται λίγο δυσάρεστα! Σήμερα, ωστόσο, ο Sean και η Anne φαίνεται να ζουν σε ένα είδος αρμονία με τα φαντάσματα του Κάστρου Leap. Προφανώς, πριν από μερικά χρόνια βρήκαν το φάντασμα ενός παλιού άνδρα που ήταν καθισμένος σε μια καρέκλα, δίπλα σε ένα παλιό τζάκι. Έχει αναφερθεί ότι το ζευγάρι είπε απλά ένα ευγενικό “Good Day” στον “φασματικό” κύριο και συνέχισαν την επιχείρησή τους.

chapel

Source: http://www.medieval-castle.com/haunted_castles_ireland/leap_castle.htm

TAPS VIDEO  http://www.youtube.com/watch?v=reOm5eecNKk

Πηγές: The Paranormal Post, Medieval Castle

Eπίσημη αναδημοσίευση για το xgrt.gr σε συνεργασία με το The Paranormal Post

Αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο μαζί με τις πηγές!

___________________________________________________

Δείτε επίσης:

Τα θησαυροφυλάκια του Εδιμβούργου

___________________________________________________

Διάφορα, Εξοπλισμός, Θεωρίες, Ιστορία, Κατακόμβες, Μύθοι/ Θρύλοι, Μαρτυρίες, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες, Παράξενα, Παραψυχολογία, Πειράματα, Στοιχειωμένα Σπίτια/ Κτίρια, Φαντάσματα

Τα θησαυροφυλάκια του Εδιμβούργου


Του G.Lavigne

The Edinburgh VaultsΤα θησαυροφυλάκια του Εδιμβούργου, είναι μια σειρά από θαλάμους που διαμορφώνονται οι δεκαεννέα καμάρες της Νότιας Γέφυρας του Εδιμβούργου, στη Σκωτία, τα οποία ολοκληρώθηκαν το 1788. Για περίπου 30 χρόνια, τα θησαυροφυλάκια χρησιμοποιήθηκαν ως ταβέρνες, υποδηματοποιΐα και ως αποθηκευτικός χώρος για παράνομο υλικό, με αναφορές, περιλαμβανομένων των οργάνων των ανθρώπων που σκοτώθηκαν από τους κατά συρροή δολοφόνων Burke και Hare για ιατρικά πειράματα.

Καθώς οι συνθήκες στα θησαυροφυλάκια επιδεινώθηκαν, κυρίως λόγω της υγρασίας και της κακής ποιότητας του αέρα, οι “επιχειρήσεις” εγκαταλείφθηκαν και οι πολύ φτωχότεροι πολίτες του Εδιμβούργου μετακόμισαν σε αυτά, περίπου το 1820, ακόμη και αυτοί πιστεύεται ότι τα έχουν εγκαταλήψει. Το ότι οι άνθρωποι είχαν ζήσει εκεί ανακαλύφθηκε το 1985 κατά τη διάρκεια μιας ανασκαφής, όταν σωρός σκουπιδιών περιείχε παιχνίδια, μπουκάλια ιατρικής, πλάκες και τα άλλα σημάδια της ανθρώπινης παρουσίας.

Ιστορία

Τα δωμάτια θησαυροφυλακίων, χρησιμοποιούνταν ως αποθηκευτικός χώρος και ως εργαστήρια για επιχειρήσεις στη Νότια Γέφυρα, που προορίζονταν να λειτούργησουν για ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Η κατασκευή της γέφυρας έπρεπε να πραγματοποιηθεί γρήγορα γιατί η επιφάνεια της δεν ήταν σφραγισμένη από το νερό. Τα θησαυροφυλάκια άρχισαν να πλημμυρίζουν. Η εγκατάλειψη των θησαυροφυλακίων ξεκίνησε ήδη από το 1795. Με τα θησαυροφυλάκια σταδιακά να εγκαταλείπονται από τις επιχειρήσεις στη γέφυρα, τα άδεια δωμάτια εγκρίθηκαν και προσαρμόστηκαν από νέους χρήστες. Καθώς η βιομηχανική επανάσταση έλαβε χώρα στη Βρετανία, η περιοχή Cowgate είχε “εξελιχθεί” σε παραγκούπολη του Εδιμβούργου. Οι κάτοικοι των παραγκουπόλεων ανέλαβαν τα θησαυροφυλάκια και έγινε γνωστή ως η περιοχή του κόκκινου φωτός, με αμέτρητους οίκους ανοχής και καταστήματα που λειτουργούσαν εντός του εγκαταλελειμένου συγκροτήματος. Τα θησαυροφυλάκια επίσης εξυπηρετούσαν ως πρόσθετη στέγαση στην παραγκούπολη για τους φτωχούς της πόλης. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν άθλιες. Τα δωμάτια ήταν στριμωγμένα, σκοτεινά και υγρά. Δεν υπήρχε το φως του ήλιου, κακή κυκλοφορία του αέρα, χωρίς τρεχούμενο νερό και χωρίς αποχέτευση. Σε πολλά από τα δωμάτια στεγάζονταν από οικογένειες άνω των δέκα ατόμων. Εγκληματιών, συμπεριλαμβανομένων των ληστών και δολοφόνων, που μάστιζε τα Θησαυροφυλάκια, Burke και Hare, τους περίφημους κατά συρροή δολοφόνους που πωλούσαν πτώματα σε ιατρικές σχολές και φημολογείται ότι είχαν κυνηγηθεί για τα θύματα στα θησαυροφυλάκια του Εδιμβούργου.

Δεν είναι γνωστό πότε έκλεισε το συγκρότημα θησαυροφυλακίων, με κάποιους να προτείνουν ήδη από το 1835 και άλλοι τόσο αργά  από το 1875. Γραπτά στοιχεία σχετικά με τα θησαυροφυλάκια, κατά τη χρήση της παραγκούπολης, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα. Το μόνο που είναι γνωστό είναι ότι σε κάποιο σημείο τόνοι από μπάζα είχαν πεταχτεί στα θησαυροφυλάκια που τα καθιστά απρόσιτα.

Τα Θησαυροφυλάκια ανακαλύφθηκαν από τον πρώην διεθνιστική Σκωτίας ράγκμπι, Norrie Rowan, αφού βρήκε ένα τούνελ που οδηγούσε σε αυτούς, τη δεκαετία του 1980. Από αυτό το τούνελ βοηθήθηκε ο Ρουμάνος παίκτης του ράγκμπι Christian Raducanu ώστε να ξεφύγει από την μυστική αστυνομία της Ρουμανίας και να ζητήσει πολιτικό άσυλο εβδομάδες πριν από την εξέγερση της Ρουμανίας το 1989.

Τα Θησαυροφυλάκια είχαν ανασκαφεί από τον Norrie Rowan και το γιο του Norman Rowan τη δεκαετία του 1990. Εκατοντάδες τόνοι από μπάζα αφαιρέθηκαν με τα χέρια και πολλά ενδιαφέροντα αντικείμενα ανακαλύφθηκαν μεταξύ των οποίων χιλιάδες κοχύλια, τα οποία ήταν μέρος της βασικής διατροφής της εργατικής τάξης του Εδιμβούργου.

Μεταφυσικές Αναφορές

Οι συχνές αναφορές για παραφυσική δραστηριότητα και θεάσεις φαντασμάτων είχε ως αποτέλεσμα την ψυχαγωγία του Ηνωμένου Βασιλείου, με το “Most Haunted” show, ώστε να ερευνήσει τα θησαυροφυλάκια σε μια 24ωρη διερεύνηση, για το πιο στοιχειωμένο live show τις “Απόκριες” του 2006. Το τηλεοπτικό show “Ghost Adventures” διερεύνησαν τα θησαυροφυλάκια και ισχυρίστηκαν ότι είχαν πολλές συναντήσεις με πνεύματα εκεί.

Το 2001, ο καθηγητής Richard Wiseman από το Πανεπιστήμιο του Hertfordshire κάλεσε άτομα να περάσουν το χρόνο τους στα θησαυροφυλάκια του Εδιμβούργου. Η μελέτη του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που πίστευαν σε φαντάσματα αναφέρθηκαν σε πιο υπερφυσικές εμπειρίες σε αντίθεση με τους δύσπιστους, οι συμμετέχοντες με συνέπεια ανέφεραν ασυνήθιστες αισθήσεις σε περιοχές που τους έλεγαν πως ήταν στοιχειωμένα και ότι υπήρξε αυξημένη έκθεση των περιστατικών στα δωμάτια των Θησαυροφυλακίων με μια αναμφισβήτητα πιο σκοτεινή οπτική εμφάνιση ή ισχυρότερο ρεύμα ψυχρού αέρα. Η έρευνα του καθηγητή Wiseman αφήνει να εννοηθεί ότι οι επισκέπτες μπορεί να συμβάλουν στη δημιουργία μιας “στοιχειωμένης” εμπειρίας που περιμένουν να βιώσουν στα θησαυροφυλάκια.

Ωστόσο, το 2009, μια τηλεοπτική ομάδα παραγωγής γυρισμάτων του BBC, με τον ειδικό Joe Swash καταγράφουν ανεξήγητες φωνές στα θησαυροφυλάκια κατά τη διάρκεια μίας διανυκτέρευσης από την Swash. Μία φωνή φάνηκε να είναι αυτή ενός καθολικού ιερέα να απαγγέλλει την τελευταία μετάληψη. Ο Swash ήταν το μόνο πρόσωπο στα θησαυροφυλάκια και δεν άκουσε τις φωνές κατά τη στιγμή της εγγραφής, παρά οι ήχοι που ηχούσαν καταγράφηκαν στο μικρόφωνο του. Οι φωνές συνέχισαν να ακούγονται σχετικά με την καταγραφή των περίπου 20 λεπτών, πριν από την παύση, απότομα μετά από αυτό που φαίνεται να είναι ο ήχος παιδιών που φωνάζουν. Οι ηχολήπτες του BBC αρχικά θεώρησαν ότι οι ήχοι μπορεί να εξηγηθούν από τις φωνές που παρασύρονται στο τούνελ από νυχτερινά κέντρα διασκέδασης γύρω από το ξενοδοχείο, κάτι διαπιστώθηκε πως είναι σωστό καθώς καμία άλλη λογική εξήγηση δεν θα μπορούσε να αποδοθεί. Οι ηχογραφήσεις έγιναν και μεταδίδονταν ως μέρος του τελικού προγράμματος του Joe Swash που “πιστεύει στα φαντάσματα” στο BBC Three τον Ιανουάριο του 2010.γ

Πηγή: Wikipedia & The Paranormal Post

VIDEO



Eπίσημη αναδημοσίευση για το xgrt.gr σε συνεργασία με το The Paranormal Post

Αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο μαζί με τις πηγές!

___________________________________________________

Δείτε επίσης:

The Leap Castle
Στοιχειωμένα Σπίτια/ Κτίρια, Φαντάσματα, Φιλοσοφία

Το στοιχειωμένο σπίτι του φιλοσόφου Αθηνόδωρου


Αθήνα, Ελλάδα – 1ος μ.Χ. αιώνας (καταγεγραμμένο)

Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς έγιναν για πρώτη φορά δημοφιλείς κάποιες «πραγματικές» ιστορίες φαντασμάτων˙ μια τέτοια υπόθεση θα ήταν ανώφελη σε κάθε περίπτωση. Οι ιστορίες φαντασμάτων ήταν δημοφιλείς από την εποχή της προφορικής διάδοσης και πιθανόν να παραμείνουν έτσι για αρκετό καιρό ακόμη, όσο οι άνθρωποι θα έχουν την επιθυμία να φοβούνται κάτι. Γνωρίζουμε, ωστόσο, πότε τέτοιες «πραγματικές» ιστορίες φαντασμάτων άρχισαν να καταγράφονται από «αξιόπιστες» πηγές και μια από τις πιο αρχαίες ιστορίες είναι εκείνη με την υπογραφή του Πλίνιου του Νεώτερου.

Πέρα από την αρχαιότητά της, αποτελεί μια αρκετά τυπική ιστορία φαντασμάτων σε αρκετά σημεία της. Αυτό που είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό σε αυτή την ιστορία είναι η εμφάνιση του φαντάσματος. Είναι επίσης πιθανόν να φέρει την ευθύνη για το στερεότυπο που έχει δημιουργηθεί ότι τα φαντάσματα κουβαλούν αλυσίδες, όπως και η παρουσία του Bob Marley στην ιστορία του Charles Dicken .A Christmas Carol..

Ο Πλίνιος ο Νεώτερος διατηρούσε καλές σχέσεις με τον περισσότερο γνωστό θείο του, Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, παρόλο που και οι δύο έκαναν το ίδιο πράγμα: ήταν σχολαστικοί και προσεκτικοί καταγραφείς αυτών που έβλεπαν και άκουγαν. Ο Πλίνιος ο Νεώτερος ευθύνεται για ό,τι γνωρίζουμε για τη Ρώμη, όταν αυτή βρισκόταν στην ακμή της αυτοκρατορίας της. Καμιά από τις επιστολές του δεν αφήνει ενδείξεις ότι ήταν ένα αφελές ή προληπτικό άτομο, ωστόσο ο ίδιος εγγυήθηκε για την εγκυρότητα μιας συγκεκριμένης ιστορίας φαντασμάτων που είχε ακούσει. Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα μιας επιστολής του προς τον Lucias Sura:

«Υπήρχε στο παρελθόν στην Αθήνα ένα μεγάλο και όμορφο σπίτι, το οποίο όμως είχε αποκτήσει τη φήμη ότι ήταν στοιχειωμένο. Ο κόσμος περιέγραφε πώς ακούγονταν αποκρουστικοί θόρυβοι μέσα στη νύχτα: μεταλλικοί ήχοι από αλυσίδες που όλο και δυνάμωναν, ώσπου ξαφνικά εμφανιζόταν ένα απεχθές φάντασμα ενός γέρου άνδρα που έδινε την εικόνα μιας αξιοθρήνητης αθλιότητας και ταλαιπωρίας. Τα γένια του ήταν μακριά και μπλεγμένα, τα μαλλιά του ατημέλητα και αχτένιστα. Τα λιπόσαρκα πόδια του ήταν φορτωμένα με το βάρος σφιχτών δεσμών που έσερνε αποκαμωμένα, βγάζοντας ένα επώδυνο στεναγμό. Οι καρποί του ήταν κι αυτοί δεμένοι με μεγάλες και βαριές αλυσίδες, ενώ κάθε τόσο σήκωνε τα χέρια του και κουνούσε τα δεσμά του με αδύναμη μανία.».

«Αρκετοί που ήταν δύσπιστοι και κορόιδευαν τις φήμες για το φάντασμα και ήταν αρκετά θαρραλέοι για να παρακολουθήσουν όλη τη νύχτα το σπίτι, κατατρόμαξαν στη θέα του φαντάσματος και, το χειρότερο, αρρώστια ή ακόμη και θάνατος ήταν η μοίρα όσων είχαν τολμήσει να περάσουν αυτούς τους καταραμένους τοίχους μετά το σούρουπο. Το σπίτι απομονώθηκε. Τοποθετήθηκε μια πινακίδα που έγραφε «ενοικιάζεται», αλλά τα χρόνια περνούσαν και το σπίτι ερείπωνε και κατέρρεε.».

Τότε προφανώς ο φιλόσοφος Αθηνόδωρος, ο οποίος είχε μείνει χωρίς λεφτά, είδε το σπίτι, καθώς έψαχνε ένα μέρος να ζήσει και αποφάσισε να το νοικιάσει, παρόλο που του είχαν πει την ιστορία με το στοίχειωμα. Το νοίκιασε ωστόσο. Έτσι την πρώτη νύχτα, καθώς ξενυχτούσε στην προσπάθειά του να λύσει ένα δύσκολο πρόβλημα, συνάντησε το απειλητικό φάντασμα.

«ο θόρυβος της αλυσίδας, αρχικά μακρινός αλλά πιο έντονος όσο πλησίαζε, του τρύπησε τα αυτιά. Παρόλ’ αυτά ο Αθηνόδωρος καθώς ήταν αρκετά απασχολημένος με τις σημειώσεις του δεν διέκόψε τα γραπτά του, ώσπου ο μεταλλικός ήχος έγινε όλο και πιο συνεχής. Τότε σήκωσε το πρόσωπό του και μπροστά του στεκόταν το φάντασμα, ακριβώς όπως του το είχαν περιγράψει.».

«Η τρομακτική μορφή φαινόταν να του δείχνει κάτι με το δάχτυλό της, ο φιλόσοφος όμως της έγνεψε ότι ήταν απασχολημένος και επέστρεψε στα γραπτά του. Οι αλυσίδες χτυπούσαν αγριεμένα και επίμονα και ο Αθηνόδωρος ήρεμα σηκώθηκε από τη θέση του, πήρε τη λάμπα και έγνεψε στο φάντασμα να τον οδηγήσει».

Το φάντασμα οδήγησε τον φιλόσοφο σε έναν κήπο, όπου και σταμάτησε σε ένα συγκεκριμένο σημείο και έδειξε ακριβώς προς τα κάτω, προτού εξαφανιστεί. Ο Αθηνόδωρος σημάδεψε το σημείο και την επόμενη μέρα πρότεινε να σκαφτεί ο κήπος. Λίγα μέτρα κάτω από τη γη βρέθηκε θαμμένος ένας σκελετός δεμένος με σκουριασμένες σιδερένιες αλυσίδες. Έγινε η κατάλληλη ταφή για τα λείψανα και μια σειρά τελετουργικών στο σπίτι, ύστερα από τα οποία οι ένοικοί του δεν ενοχλήθηκαν ξανά.

Τίτλος πρωτότυπου: THE HOUSE OF ATHENODORUS
Μετάφραση – Απόδοση: Μαρία Ξ.
http://strangehellas.blogspot.com

___________________________________________________________________

Πλίνιος ο Νεότερος

πό τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδειαΟ Γάιος Πλίνιος Καικίλιος, γνωστότερος ως Πλίνιος ο Νεότερος (61/62113 μ. Χ.) (Plinius Secundus), ήταν Ρωμαίος κρατικός αξιωματούχος, δικηγόρος, ποιητής, πεζογράφος και φυσικός φιλόσοφος. Ήταν ανιψιός του Πλίνιου του Πρεσβύτερου, ο οποίος συμμετείχε στην ανατροφή του.

Έγραψε ποίηση, ρητορικούς λόγους και επιστολές προς δημοσίευση, ένα νέο, υποκειμενικό είδος μη μυθοπλαστικού πεζού λόγου. Μετά από μία πολύχρονη πολιτική καριέρα και ανέλιξη στα κρατικά αξιώματα, το 110 διορίστηκε “πρέσβης” του Αυτοκράτορα στη Βιθυνία και το 112, από επιστολές που έγραψε και αναφορές που έστειλε σε προϊσταμένους του, σώζονται αναφορές για τους χριστιανούς της Βιθυνίας. Ήταν η εποχή που εξαπλωνόταν η νέα θρησκεία και ο Πλίνιος διεξήγαγε ανακρίσεις και έρευνες. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας της έκρηξης του Βεζούβιου, το 79 όταν καταστράφηκε η Πομπηία και η μαρτυρία του διασώθηκε σε δύο επιστολές του[1].

[Επεξεργασία] Αναφορές

  1. βλ. Pliny the Younger (μτφρ. Betty Radice), The Letters of the Younger Pliny, Penguin Classics, 1969

http://el.wikipedia.org/wiki/Πλίνιος_ο_Νεότερος

Παράθεση πληροφοριών Πλίνιος του Νεώτερου:Πηγή: http://el.wikipedia.org/

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ XGRT

Στοιχειωμένα Σπίτια/ Κτίρια, Φαντάσματα

Το αρχοντικό των φαντασμάτων


Ένα σπίτι στη Θεσσαλονίκη που δεν τολμάει κανείς να επισκεφθεί. Ιστορίες για κακά πνεύματα και μια κατάρα που χτυπά όποιον προσπαθεί να το αποκτήσει (Vid)

Μύθοι και ιστορίες τρόμου κυκλοφορούν για ένα σπίτι στην οδό Βασ. Όλγας 263 στη Θεσσαλονίκη, το οποίο πολλοί θεωρούν ότι κατοικείται από φαντάσματα.

Το σπίτι λέγεται ότι ήταν αρχοντικό κάποιου Εβραίου και σήμερα δεν κατοικείται, καθώς είναι ετοιμόρροπο. Σύμφωνα με τις φήμες, όσοι έχουν μείνει εκεί νύχτα, ακούνε φοβερούς θορύβους από φαντάσματα, που κυκλοφορούν στα δωμάτια, με αποτέλεσμα να τρέπονται σε φυγή.

Στοιχειωμένο σπίτι χωρίς κάποια κατάρα δεν υπάρχει και έτσι λέγεται πως  όποιος μένει εκεί κινδυνεύει να τρελαθεί, ενώ όποιος προσπαθήσει να το γκρεμίσει κινδυνεύει να πεθάνει.

Στο παρελθόν, το πήραν δύο εργολάβοι για να το κατεδαφίσουν, όμως την ημέρα που πέρασε στην ιδιοκτησία τους ο ένας πέθανε από την καρδιά του και ο άλλος σκοτώθηκε σε τροχαίο ταξιδεύοντας στην Αθήνα.

Μεγάλη συζήτηση γίνεται και στο διαδίκτυο, με τις μαρτυρίες να κάνουν λόγο για μυστικά και πνεύματα.

“Όποιος τολμάει ας πάει να το επισκεφτεί. Εγώ προτιμώ να μην περνάω ούτε απ’ έξω. Το σπίτι αυτό κρύβει κάποιο φοβερό μυστικό και όποιος είναι γενναίος ας πάει να το λύσει”,  αναφέρει ιστοσελίδα,

“Πήγαμε χθες με φίλους, αλλά δεν μπήκαμε μέσα γιατί φοβηθήκαμε… Τι θα συναντήσουμε; Μπορεί να σε ακολουθήσει το πνεύμα;” γράφει νεαρός σε φόρουμ.

Δεν είναι, όμως, μόνο το συγκεκριμένο σπίτι που θεωρείται ως στοιχειωμένο στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχουν και άλλα κτίρια που έχουν συνδεθεί με φήμες που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα για κακά πνεύματα ή για τραγικές ιστορίες που σημάδεψαν τους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Τέτοια είναι στην Αρετσού της Καλαμαριάς, αλλά και στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, λίγο μετά το δικαστικό μέγαρο.

http://www.dailymotion.com/swf/video/xii0l9
Ένα στοιχειωμένο σπιτι στη Θεσσαλονίκη by fotnak
Πηγή: Αllnew.gr