Διάφορα, Εξοπλισμός, Θεωρίες, Ιστορία, Κατακόμβες, Μύθοι/ Θρύλοι, Μαρτυρίες, Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες, Παράξενα, Παραψυχολογία, Πειράματα, Στοιχειωμένα Σπίτια/ Κτίρια, Φαντάσματα

Τα θησαυροφυλάκια του Εδιμβούργου


Του G.Lavigne

The Edinburgh VaultsΤα θησαυροφυλάκια του Εδιμβούργου, είναι μια σειρά από θαλάμους που διαμορφώνονται οι δεκαεννέα καμάρες της Νότιας Γέφυρας του Εδιμβούργου, στη Σκωτία, τα οποία ολοκληρώθηκαν το 1788. Για περίπου 30 χρόνια, τα θησαυροφυλάκια χρησιμοποιήθηκαν ως ταβέρνες, υποδηματοποιΐα και ως αποθηκευτικός χώρος για παράνομο υλικό, με αναφορές, περιλαμβανομένων των οργάνων των ανθρώπων που σκοτώθηκαν από τους κατά συρροή δολοφόνων Burke και Hare για ιατρικά πειράματα.

Καθώς οι συνθήκες στα θησαυροφυλάκια επιδεινώθηκαν, κυρίως λόγω της υγρασίας και της κακής ποιότητας του αέρα, οι “επιχειρήσεις” εγκαταλείφθηκαν και οι πολύ φτωχότεροι πολίτες του Εδιμβούργου μετακόμισαν σε αυτά, περίπου το 1820, ακόμη και αυτοί πιστεύεται ότι τα έχουν εγκαταλήψει. Το ότι οι άνθρωποι είχαν ζήσει εκεί ανακαλύφθηκε το 1985 κατά τη διάρκεια μιας ανασκαφής, όταν σωρός σκουπιδιών περιείχε παιχνίδια, μπουκάλια ιατρικής, πλάκες και τα άλλα σημάδια της ανθρώπινης παρουσίας.

Ιστορία

Τα δωμάτια θησαυροφυλακίων, χρησιμοποιούνταν ως αποθηκευτικός χώρος και ως εργαστήρια για επιχειρήσεις στη Νότια Γέφυρα, που προορίζονταν να λειτούργησουν για ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Η κατασκευή της γέφυρας έπρεπε να πραγματοποιηθεί γρήγορα γιατί η επιφάνεια της δεν ήταν σφραγισμένη από το νερό. Τα θησαυροφυλάκια άρχισαν να πλημμυρίζουν. Η εγκατάλειψη των θησαυροφυλακίων ξεκίνησε ήδη από το 1795. Με τα θησαυροφυλάκια σταδιακά να εγκαταλείπονται από τις επιχειρήσεις στη γέφυρα, τα άδεια δωμάτια εγκρίθηκαν και προσαρμόστηκαν από νέους χρήστες. Καθώς η βιομηχανική επανάσταση έλαβε χώρα στη Βρετανία, η περιοχή Cowgate είχε “εξελιχθεί” σε παραγκούπολη του Εδιμβούργου. Οι κάτοικοι των παραγκουπόλεων ανέλαβαν τα θησαυροφυλάκια και έγινε γνωστή ως η περιοχή του κόκκινου φωτός, με αμέτρητους οίκους ανοχής και καταστήματα που λειτουργούσαν εντός του εγκαταλελειμένου συγκροτήματος. Τα θησαυροφυλάκια επίσης εξυπηρετούσαν ως πρόσθετη στέγαση στην παραγκούπολη για τους φτωχούς της πόλης. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν άθλιες. Τα δωμάτια ήταν στριμωγμένα, σκοτεινά και υγρά. Δεν υπήρχε το φως του ήλιου, κακή κυκλοφορία του αέρα, χωρίς τρεχούμενο νερό και χωρίς αποχέτευση. Σε πολλά από τα δωμάτια στεγάζονταν από οικογένειες άνω των δέκα ατόμων. Εγκληματιών, συμπεριλαμβανομένων των ληστών και δολοφόνων, που μάστιζε τα Θησαυροφυλάκια, Burke και Hare, τους περίφημους κατά συρροή δολοφόνους που πωλούσαν πτώματα σε ιατρικές σχολές και φημολογείται ότι είχαν κυνηγηθεί για τα θύματα στα θησαυροφυλάκια του Εδιμβούργου.

Δεν είναι γνωστό πότε έκλεισε το συγκρότημα θησαυροφυλακίων, με κάποιους να προτείνουν ήδη από το 1835 και άλλοι τόσο αργά  από το 1875. Γραπτά στοιχεία σχετικά με τα θησαυροφυλάκια, κατά τη χρήση της παραγκούπολης, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα. Το μόνο που είναι γνωστό είναι ότι σε κάποιο σημείο τόνοι από μπάζα είχαν πεταχτεί στα θησαυροφυλάκια που τα καθιστά απρόσιτα.

Τα Θησαυροφυλάκια ανακαλύφθηκαν από τον πρώην διεθνιστική Σκωτίας ράγκμπι, Norrie Rowan, αφού βρήκε ένα τούνελ που οδηγούσε σε αυτούς, τη δεκαετία του 1980. Από αυτό το τούνελ βοηθήθηκε ο Ρουμάνος παίκτης του ράγκμπι Christian Raducanu ώστε να ξεφύγει από την μυστική αστυνομία της Ρουμανίας και να ζητήσει πολιτικό άσυλο εβδομάδες πριν από την εξέγερση της Ρουμανίας το 1989.

Τα Θησαυροφυλάκια είχαν ανασκαφεί από τον Norrie Rowan και το γιο του Norman Rowan τη δεκαετία του 1990. Εκατοντάδες τόνοι από μπάζα αφαιρέθηκαν με τα χέρια και πολλά ενδιαφέροντα αντικείμενα ανακαλύφθηκαν μεταξύ των οποίων χιλιάδες κοχύλια, τα οποία ήταν μέρος της βασικής διατροφής της εργατικής τάξης του Εδιμβούργου.

Μεταφυσικές Αναφορές

Οι συχνές αναφορές για παραφυσική δραστηριότητα και θεάσεις φαντασμάτων είχε ως αποτέλεσμα την ψυχαγωγία του Ηνωμένου Βασιλείου, με το “Most Haunted” show, ώστε να ερευνήσει τα θησαυροφυλάκια σε μια 24ωρη διερεύνηση, για το πιο στοιχειωμένο live show τις “Απόκριες” του 2006. Το τηλεοπτικό show “Ghost Adventures” διερεύνησαν τα θησαυροφυλάκια και ισχυρίστηκαν ότι είχαν πολλές συναντήσεις με πνεύματα εκεί.

Το 2001, ο καθηγητής Richard Wiseman από το Πανεπιστήμιο του Hertfordshire κάλεσε άτομα να περάσουν το χρόνο τους στα θησαυροφυλάκια του Εδιμβούργου. Η μελέτη του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που πίστευαν σε φαντάσματα αναφέρθηκαν σε πιο υπερφυσικές εμπειρίες σε αντίθεση με τους δύσπιστους, οι συμμετέχοντες με συνέπεια ανέφεραν ασυνήθιστες αισθήσεις σε περιοχές που τους έλεγαν πως ήταν στοιχειωμένα και ότι υπήρξε αυξημένη έκθεση των περιστατικών στα δωμάτια των Θησαυροφυλακίων με μια αναμφισβήτητα πιο σκοτεινή οπτική εμφάνιση ή ισχυρότερο ρεύμα ψυχρού αέρα. Η έρευνα του καθηγητή Wiseman αφήνει να εννοηθεί ότι οι επισκέπτες μπορεί να συμβάλουν στη δημιουργία μιας “στοιχειωμένης” εμπειρίας που περιμένουν να βιώσουν στα θησαυροφυλάκια.

Ωστόσο, το 2009, μια τηλεοπτική ομάδα παραγωγής γυρισμάτων του BBC, με τον ειδικό Joe Swash καταγράφουν ανεξήγητες φωνές στα θησαυροφυλάκια κατά τη διάρκεια μίας διανυκτέρευσης από την Swash. Μία φωνή φάνηκε να είναι αυτή ενός καθολικού ιερέα να απαγγέλλει την τελευταία μετάληψη. Ο Swash ήταν το μόνο πρόσωπο στα θησαυροφυλάκια και δεν άκουσε τις φωνές κατά τη στιγμή της εγγραφής, παρά οι ήχοι που ηχούσαν καταγράφηκαν στο μικρόφωνο του. Οι φωνές συνέχισαν να ακούγονται σχετικά με την καταγραφή των περίπου 20 λεπτών, πριν από την παύση, απότομα μετά από αυτό που φαίνεται να είναι ο ήχος παιδιών που φωνάζουν. Οι ηχολήπτες του BBC αρχικά θεώρησαν ότι οι ήχοι μπορεί να εξηγηθούν από τις φωνές που παρασύρονται στο τούνελ από νυχτερινά κέντρα διασκέδασης γύρω από το ξενοδοχείο, κάτι διαπιστώθηκε πως είναι σωστό καθώς καμία άλλη λογική εξήγηση δεν θα μπορούσε να αποδοθεί. Οι ηχογραφήσεις έγιναν και μεταδίδονταν ως μέρος του τελικού προγράμματος του Joe Swash που “πιστεύει στα φαντάσματα” στο BBC Three τον Ιανουάριο του 2010.γ

Πηγή: Wikipedia & The Paranormal Post

VIDEO



Eπίσημη αναδημοσίευση για το xgrt.gr σε συνεργασία με το The Paranormal Post

Αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο μαζί με τις πηγές!

___________________________________________________

Δείτε επίσης:

The Leap Castle
Παράξενα, Στοιχειωμένα Σπίτια/ Κτίρια, Φαντάσματα

Στοιχειωμένο ραδιόφωνο μεταδίδει ειδήσεις του Β Παγκοσμίου Πολέμου! – Βίντεο


Ένα ραδιόφωνο 70 ετών, σε ένα κέντρο πολιτιστικής κληρονομιάς της Σκωτίας, έχει τις τελευταίες ημέρες αναστατώσει την περιοχή! Ο λόγος; Εντελώς ξαφνικά άρχισε να μεταδίδει ειδήσεις και μουσική από το… παρελθόν!

Ένα αεροδρόμιο γεμάτο παραφυσικές δραστηριότητες!

Σύμφωνα με τους αυτήκοους μάρτυρες, από τη συσκευή – η οποία ΔΕΝ είναι συνδεδεμένη με ρεύμα ή με μπαταρίες- ακούγονται αφιερώματα στον Ουίνστον Τσόρτσιλ υπό τη μουσική υπόκρουση της μουσικής του Glen Miller!

Το κέντρο στο οποίο καταγράφεται το παράξενο φαινόμενο, βρίσκεται στον αεροπορικό σταθμό Montrose, και αποτελεί γενικότερα έναν χώρο μυστηρίου! Για περισσότερο από έναν αιώνα, αναφέρονται θεάσεις φαντασμάτων, ανεξήγητοι και τρομαχτικοί ήχοι, πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν από μόνες τους…

Κατά καιρούς οι επισκέπτες του χώρου μιλούν για περίεργες «ενέργειες» που αισθάνονται,  σκοτεινές σκιές μέσα και έξω από τα δωμάτια, ακόμη και φαντάσματα πιλότων που περπατούν στον διάδρομο ανάμεσα σε παροπλισμένα αεροπλάνα! Ραδιόφωνο όμως που να μεταδίδει εκπομπές από το παρελθόν και μάλιστα ενώ είναι εκτός λειτουργίας, δεν είχε ποτέ ξανά αναφερθεί από κανέναν!

Τι λένε οι μάρτυρες.

Τουλάχιστον δέκα άνθρωποι, υποστηρίζουν ότι ακούνε, ραδιοφωνικές εκπομπές που μεταδίδουν νέα από τον… Β Παγκόσμιο πόλεμο, ομιλίες του Τσώρτσιλ και ήχους από την μπάντα του Glenn Miller- μουσικού που πέθανε το 1944! Όπως λένε, η μετάδοση γίνεται σε τυχαίες μέρες και ώρες και μπορεί να διαρκέσει μέχρι και μισή ώρα!

Ο Bob Sutherland, διαχειριστής του κέντρου πολιτιστικής κληρονομιάς, δηλώνει ότι η συσκευή έχει εξεταστεί από τεχνικούς, οι οποίοι αδυνατούν να εξηγήσουν αυτό που συμβαίνει!

«Δεν είναι μόνο ένας από εμάς που έχει ακούσει με τα αυτιά του τις εκπομπές! Σχεδόν όλοι όσοι μπαίνουμε εδώ μέσα, έχουμε γίνει μάρτυρες έστω και για μία φορά. Είμαστε σοβαροί άνθρωποι, δεν θα διακινδυνεύαμε να ρεζιλευτούμε λέγοντας ψέματα δημοσίως!»,  συμπληρώνει.

Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να ακούσετε ένα από τα κομμάτια του Glenn Miller, που το … κλειστό ραδιόφωνο μεταδίδει πολύ συχνά!

Πηγή:ellinikanea.gr, newsdiffero.gr

Θεωρίες, Ιστορία, Μυστήρια του Κόσμου, Μύθοι/ Θρύλοι, Στοιχειωμένα Σπίτια/ Κτίρια, Φαντάσματα

Τα φαντάσματα του Queen Mary!


Συντάκτης: Μαρία Παναγοπούλου, Δημοσίευση: 02/10/2010

Το κρουαζιερόπλοιο “Queen Mary” συγκαταλέγεται σε ένα από τα πιο στοιχειωμένα μέρη στον κόσμο,(“Queen Mary: το στοιχειωμένο πλοίο”) αφού οι μαρτυρίες για φαντάσματα στους χώρους του είναι χιλιάδες!

Το pyles.tv συγκέντρωσε τις προσωπικές ιστορίες των  ανθρώπων που “έχουν στοιχειώσει το πλοίο” και σας τις παρουσιάζει!!

Το φάντασμα της μικρής Jackie.

Η μικρή Jacqueline ή Jackie όπως την φωνάζαν οι δικοί της , ήταν 9 ετών όταν επιβιβάστηκε στο πλοίο μαζί με την οικογένειά της για να απολαύσουν τις διακοπές τους. Μια λάθος βουτιά στην πισίνα έγινε αιτία να χτυπήσει το κεφάλι της στα τοιχώματα και να βρει φριχτό θάνατο η Jackie. Από τότε το φάντασμα του μικρού κοριτσιού κυκλοφορεί στο κατάστρωμα της δεύτερης θέσης φωνάζοντας σπαραχτικά την μαμά της.

Πριν από χρόνια ένα μέντιουμ κατέγραψε με EVP μια συνομιλία με την Jackie, έτσι τουλάχιστον υποστήριξε το διάμεσο-. Σε αυτήν ακούγεται η μικρούλα να ζητάει την αγαπημένη της κούκλα για να μην νιώθει μοναξιά πάνω στο πλοίο!

Ο ναύτης που ουρλιάζει!

O John Pedder ήταν ναύτης του πλοίου και σκοτώθηκε σε ηλικία μόλις 18 ετών όταν τον χτύπησε η πόρτα νούμερο 13. Το φάντασμά του εμφανίζεται γύρω από την περιοχή αυτή ενώ συχνά ακούγονται τα ουρλιαχτά πόνου, από την σφοδρή πτώση της πόρτας πάνω του!

Το πνεύμα του μάγειρα που βασανίστηκε!

Στην κουζίνα του Queen Mary, ένας από τους μάγειρες δολοφονήθηκε απο στρατιώτες κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο -οπότε το πλοίο ήταν επιταγμένο- γιατί δεν τους άρεσε το φαγητό! Οι αδίστακτοι άντρες του έκοψαν το κεφάλι και το έψησαν στον φούρνο! Οι φωνές του ακούγονται μέχρι σήμε��α στους χώρους των μαγειρείων!

Ο παιδοκτόνος της καμπίνας B 340…

Τον Απρίλιο του 1937 ένας ψυχικά διαταραγμένος επιβάτης απομονώθηκε στην καμπίνα B340 , όταν η μικρή του κόρη αποκάλυψε πως την παρενοχλούσε! Το δωμάτιο αυτό επειδή ήταν πολύ μικρό και ανήλιαγο, το χρησιμοποιούσε συχνά ο καπετάνιος για να κλειδώνει ανθρώπους που δημιουργούσαν προβλήματα, έκλεβαν, ήταν λαθρεπιβάτες κλπ. Ο ψυχασθενής όταν νύχτωσε άρχισε να χτυπάει κλάιγοντας την πόρτα και να ικετεύει για συγχώρεση.

Εκλιπαρούσε να δει την οικογένειά του και να ζητήσει συγγνώμη από την γυναίκα του και την 5χρονη κόρη του. Όταν οι συγγενείς του έκαναν το λάθος να τον πιστέψουν και ξεκλείδωσαν την πόρτα της καμπίνας, εκείνος άρπαξε το κοριτσάκι και το σκότωσε σπάζοντας του με λύσσα τον λαιμό.

Η καμπίνα Β340, σήμερα παραμένει κλειδωμένη και κανείς δεν μπορεί να την επισκεφτεί αφού πολλές νύχτες ακούγονται θόρυβοι και κραυγές που κάνουν και τους πιο άπιστους να τρομάζουν!

Οι ναύτες που πνίγηκαν αβοήθητοι!

Τον Ιούνιο του 1937, το Queen Mary έπεσε από λάθος μανούβρα πάνω στο μικρότερο πλοίο Curacoa που το συνόδευε με αποτέλεσμα το δεύτερο να υποστεί τεράστιες καταστροφές. Ο καπετάνιος του Queen Mary, ακολουθώντας τις εντολές των ανωτέρων του, δεν σταμάτησε για να βοηθήσει το πλήρωμα του Curacoa. 338 πέθαναν αβοήθητοι και από τότε οι κραυγές και τα χτυπήματά τους στοιχειώνουν το μπροστινό μέρος του πλοίου, εκεί ακριβώς που είχε γίνει η σύγκρουση!

Δείτε τα βίντεο της ξενάγησης-αναζήτησης φαντασμάτων στο Queen Mary.

Στοιχειωμένα Σπίτια/ Κτίρια, Φαντάσματα

Το στοιχειωμένο γκαράζ!


Συντάκτης: Μαργαρίτα Τζαγκαράκη, Δημοσίευση: 18/10/2010

Ο Nick White είναι 35 ετών και παρά το νεαρό της ηλικίας του αποφάσισε να πατήσει στα δικά του πόδια και να πάρει το ρίσκο να ανοίξει μία μικρή δική του επιχείρηση στην πόλη Doncaster, στο νότιο Yorkshire της Αγγλίας. Οι δουλειές του πήγαιναν καλά, αλλά κάτι περίεργο συνέβαινε εν αγνοία του κατά τη διάρκεια της νύχτας.

«Όταν άνοιγα το πρωί την επιχείρησή μου, έβλεπα μία περίεργη ακαταστασία στο χώρο. Τα λάστιχα των αυτοκινήτων ήταν πεταμένα από εδώ και από εκεί, ενώ έβρισκα και διάσπαρτες στο χώρο πέτρες», ισχυρίστηκε ο ίδιος. Ο Nick δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε, για αυτό αποφάσισε να ψάξει λίγο περισσότερο το παρελθόν του γκαράζ.

Η αρχική του υποψία ότι μπαίνουν κλέφτες εξατμίστηκε κάπως γρήγορα από τη στιγμή που δεν έλειπαν κάποια από τα μηχανικά εξαρτήματα των αυτοκινήτων. Αποφάσισε να πλησιάσει και τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του γκαράζ, μήπως και του αναφέρει κάτι αξιοπερίεργο, μήπως και είχε πέσει κάτι αφύσικο στην αντίληψή του. Δεν φανταζόταν όμως αυτά που θα άκουγε!

Η μαρτυρία του προηγούμενου ιδιοκτήτη!

Ο Nigel Lee, ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του γκαράζ, αναγκάστηκε να αποκαλύψει όλη την αλήθεια στον Nick: «Συνέβαιναν τρομαχτικά πράγματα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ενώ φεύγοντας κλείδωνα καλά την πόρτα και έβαζα λουκέτο, το πρωί είχα την αίσθηση ότι κάποιος ή κάποιοι «περνούσαν» ανάμεσα από τους σωρούς με τα λάστιχα. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Ήρθαν κάποιοι πελάτες και μου είπαν ότι κατά καιρούς έβλεπαν πέτρες και νομίσματα να αιωρούνται μέσα στο χώρο.

Είχα τρομάξει τόσο πολύ που φώναξα ιερέα για να κάνει έναν εξορκισμό. Όμως τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν καθόλου. Και αφού ο εξορκισμός δεν κατάφερε να διώξει τα φαντάσματα που είχαν στοιχειώσει το χώρο, δεν μου έμενε άλλη επιλογή από το να το πουλήσω». Φυσικά στο πωλητήριο δεν αναφερόταν αυτή η «μικρή λεπτομέρεια» γιατί κανείς δεν θα αγόραζε ένα στοιχειωμένο γκαράζ.

Τα φαντάσματα είχαν τρύπιες τσέπες;

Τώρα πια ο νέος ιδιοκτήτης ήξερε όλη την αλήθεια. Το γκαράζ που αγόρασε είχε “συνιδιοκτήτες”. Έμαθε να ζει με αυτό. Μέχρι που ένα πρωινό Παρασκευής ανοίγοντας την πόρτα του γκαράζ και κατευθυνόμενος προς τους σωρούς με τα λάστιχα, σκόνταψε πάνω σε ένα αντικείμενο.

«Ήταν ένα κέρμα και μάλιστα φαινόταν πολύ παλιό. Μου έκανε εντύπωση το πώς βρέθηκε ένα τόσο παλιό νόμισμα μέσα στο γκαράζ. Δεν ανήκε σίγουρα σε εμένα, αλλά αποκλειόταν να ανήκει και σε κανένα πελάτη μου». Το νόμισμα είχε πάνω την εικόνα του μονάρχη του Ηνωμένου Βασιλείου, Γεώργιου VI, και χρονολογείται το 1936. Τελικά ήταν πολύ παλιό. «Δεν έδωσα και τόσο σημασία στο περιστατικό, αλλά ομολογώ ότι με προβλημάτισε», είπε.

Όμως μόλις την προηγούμενη βδομάδα και ενώ εξυπηρετούσε κάποιον πελάτη μέσα στο γκαράζ, τον φώναξε ένας υπάλληλος και του έδειξε ένα νόμισμα κάπου ανάμεσα στα λάστιχα που φαινόταν πολύ παλιό. «Αμέσως παραξενεύτηκα. Μέσα σε δύο βδομάδες να έχουν βρεθεί μέσα στο δικό μου γκαράζ δύο νομίσματα και μάλιστα τόσο παλιά; Το δεύτερο νόμισμα χρονολογείται το 1938 και βρέθηκε στο ίδιο ακριβώς σημείο με το πρώτο.  Σύμπτωση; Σκέφτηκα πως ίσως τα φαντάσματα φεύγοντας βιαστικά άφησαν κάτι πίσω τους.»

Χορός ψυχών!

Ο νεαρός ιδιοκτήτης έχει πεισθεί πια ότι υπάρχουν φαντάσματα μέσα στο γκαράζ. Είχε ακούσει περίεργες ιστορίες και θρύλους για το μέρος αυτό αλλά ποτέ δεν έδωσε σημασία. Φυσικά δεν μπόρεσε να εξηγήσει λογικά το πώς βρέθηκαν αυτά τα δύο αρχαία νομίσματα εκεί, όμως όπως λέει ο ίδιος, θέλει να μάθει την αλήθεια. Το θέμα είναι ποιος θα του την πει;

Ψάχνοντας λίγο περισσότερο το θέμα, έμαθε ότι το κτίριο αυτό αρχικά ήταν ένα μικρό εκκλησάκι και στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου χρησίμευε ως αυτοσχέδιο νεκροτομείο για τα θύματα του πολέμου.

«Αυτό με έκανε να σκεφτώ διαφορετικά και να πάψω να φοβάμαι. Ίσως να είναι τα φαντάσματα των νεκρών που χάθηκαν τόσο άδικα κατά τη διάρκεια του Πολέμου, με τις ψυχές τους να «ξυπνούν» από τον αιώνιο λήθαργο. Και από τη στιγμή που δεν με ενοχλούν λέω να τους αφήσω να «σεργιανίζουν»…

Αρκετά προχωρημένο δεν θα λέγατε;

Pyles.Tv

Ιστορία

Σπιναλόγκα: ένα νησί στοιχειωμένο από… δάκρυα.


Συντάκτης: Λίζα Μελλά, Δημοσίευση: 12/10/2010

«Οι πέτρες και οι βράχοι στα άδεια σπιτάκια κρύβουν και δεν φανερώνουν την κόλαση του χθες, τα μοιρολόγια και τις κραυγές από τους πόνους στο σώμα των εκατοντάδων αρρώστων»!

Το νησί βρίσκεται στην Κρήτη, στην περιοχή Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου. Το αρχαίο όνομά του, ήταν Καλυδών, αλλά μετά την κατάληψη του από τους Ενετούς ονομάσθηκε Σπιναλόγκα (Μακρά άκανθα).

Το νησί κατελήφθη από τους Τούρκους το 1715 και κατοικείτο από Μουσουλμάνους. Από το 1903 χρησιμοποιήθηκε ως Λεπροκομείο, όπου μεταφέρθηκαν οι πρώτοι 251 λεπροί (Κρητικής καταγωγής), που λόγω αφ΄ενός της αποκρουστικής όψης τους και αφ’ ετέρου της μεταδοτικότητας της ασθένειας πρωτύτερα κατοικούσαν εξορισμένοι και απομονωμένοι από την τοπική κοινωνία , στις απόμακρες παρυφές των πόλεων, σε μέρη τα οποία ονομάζονταν “μεσκηνιές”.

Οι συνθήκες ήταν σκληρές αν αναλογιστούμε πως δεν υπήρχε κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή ενώ ο ιός της λέπρας ήταν μεταδοτικός και δεν θεραπευόταν. Μετά το 1913 μεταφέρθηκαν σταδιακά ασθενείς προερχόμενοι από την υπόλοιπη Ελλάδα αλλά και από άλλες χώρες του εξωτερικού, αυξάνοντας τον αριθμό των ασθενών στους 1000. Η Σπιναλόγκα μετατράπηκε εκείνη την περίοδο σε “Διεθνές Λεπροκομείο”.

Η άθλια ζωή των λεπρών

Αρχικά η ζωή τους ήταν άθλια. Η Σπιναλόγκα είναι μια απέραντη τρώγλη, ένα νεκροταφείο υπό προθεσμία, χωρίς την παραμικρή οργάνωση, χωρίς φαρμακευτική αγωγή για τους νοσούντες, χωρίς ελπίδα. Πολλοί πέθαιναν «ζωντανοί» με φρικτούς πόνους, παραμορφωμένοι και διαμελισμένοι. Παρ΄όλες τις αντιξοότητες, αυτές οι ανθρώπινες ψυχές όχι μόνο δεν το έβαλαν κάτω αλλά ανέπτυξαν μια ιδόρρυθμη κοινωνικότητα με δικούς τους κανόνες και αξίες.

Παντρεύτηκαν μεταξύ τους,  (παρ’ όλο που απαγορευόταν λόγω της ασθένειάς τους) και απέκτησαν παιδιά (μερικά από αυτά υγιή). Δημιούργησαν καφενεία, τα οποία εκμεταλλεύονταν οι ίδιοι. Με ένα μικρό επίδομα που τους έδωσε η Πολιτεία αγόραζαν τα αναγκαία τρόφιμα από ένα μικρό παζάρι που στηνόταν στην είσοδο του νησιού από ντόπιους παραγωγούς οι οποίοι πληρώνονταν με ειδικά απολυμασμένα χρήματα. Οσοι είχαν δυνάμεις καλλιέργησαν κηπευτικά και ασχολήθηκαν με το ψάρεμα.

Η κατάσταση αυτή αρχίζει να αλλάζει από το 1936, έτος άφιξης στη Σπιναλόγκα του ασθενούς Επαμεινώνδα Ρεμουνδάκη, τριτοετούς φοιτητή της Νομικής, ο οποίος ιδρύει την «Αδελφότητα Ασθενών Σπιναλόγκας» και αγωνίστηκε τα χρόνια που ακολούθησαν για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των ασθενών. Ο Ρεμουνδάκης με το κλείσιμο της Σπιναλόγκας το 1957 νοσηλεύτηκε στο Λεπροκομείο της Αγ. Βαρβάρας.

Το 1948 ανακαλύφθηκε στην Αμερική το φάρμακο που θεράπευε τον ιό της λέπρας. Από το 1948 έως το 1957 ο αριθμός των ασθενών της Σπιναλόγκας μειώθηκε δραστικά. Αλλοι ασθενείς θεραπεύθηκαν και επέστρεψαν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους.

Αλλοι (20 βαριά ασθενείς) μεταφέρθηκαν στην Αθήνα για παρακολούθηση στο ειδικό Νοσοκομείο, το Λοιμωδών νόσων που βρίσκεται στην Αγ. Βαρβάρα στο Αιγάλεω!

Οι υπόλοιποι δεν τα κατάφεραν. Η μοίρα ήταν σκληρή μαζί τους! Μετά την αναχώρηση των τελευταίων ασθενών από το νησί (1957) το νησί εγκαταλείφθηκε, παρέμεινε ακατοίκητο για αρκετά χρόνια και έτσι σημαντικά ιστορικά στοιχεία χάθηκαν. Τα περισσότερα από τα κτήρια του Λεπροκομείου κατεδαφίστηκαν. Φαίνεται πως οι άνθρωποι δεν ήθελαν να έχουν θλιβερές αναμήσεις από το πρόσφατο παρελθόν τους!

Ενα βιβλίο έβαλε ταφόπλακα στην απομόνωση!

Σήμερα η Σπιναλόγκα έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος και κάποια κτίρια αναστηλώνονται. Θεωρείται τουριστικός προορισμός για ημερήσιες εκδρομές και κολύμπι. Τη Σπιναλόγκα επισκέπτονται πάνω από 300.000 άνθρωποι, αριθμός που τη φέρνει στους πέντε πρώτους βυζαντινούς – μεταβυζαντινούς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας. Παρ΄όλα αυτά κάποια ερείπια, απομεινάρια άλλων εποχών μένουν για να θυμίζουν αυτούς τους ανθρώπους.

Αν βρεθείτε εκεί και αφήσστε δυό δάκρυα…

Το βιβλίο της Βικτόρια Χίσλοπ έβαλε ταφόπλακα στην απομόνωση! Αν βρεθείτε στο νησί αναζητείστε αυτά τα ερείπια! Εξερευνείστε τον χώρο και αναλογιστείτε πως σε αυτό το άγονο νησί κάποιες ανθρώπινες ψυχές παρά την αρρώστεια τους, παρά την απομόνωσή τους, εξακολούθησαν να εργάζονται, να κοινωνικοποιούνται, δημιούργησαν οικογένειες και τελικά διεκδίκησαν τα δικαιώματά τους για ένα καλύτερο ΑΥΡΙΟ γιατί αγαπούσαν την ζωή και είχαν δύναμη …..

«Περπατώντας στον δρόμο της Σπιναλόγκας, σταμάτησε και κράτησε την αναπνοή σου. Από κάποιο χαμόσπιτο τριγύρω σου θα ακούσεις τον απόηχο από κάποιο μοιρολόγι μιας μάνας, μιας αδελφής ή τον αναστεναγμό ενός άνδρα. Αφησε δύο δάκρυα από τα μάτια σου και θα δεις να λαμπυρίζουν εκατομμύρια δάκρυα που πότισαν αυτόν τον δρόμο».

Πηγή: ΕΛΛΑΣ